The Malediction in the Sukhothai Inscription
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objective of this research was to study of the curse in the Sukhothai inscription. Composition, the functional role of the curse in the social and cultural context of Sukhothai. The results of this study indicated that the structure of the curse has four components: Cursed man, Witness, Result and Recipient. The person who performed the curse was only those of the group of kings and royal families. Witnesses of the curse consisted of animist, Brahmin and Buddhist groups. The results of the research showed a curse to woe in the mundane in addition to those based on Dharma principles. The recipients of the curse are those who make the curse themselves, contract parties or others. The malediction in the inscription reflect a worldview of people of Sukhothai society in two areas: cultural landscape of Sukhothai and neighboring states, and social control in the Sukhothai state society. This represents the social process of Sukhothai State that uses curse to control people's behavior in society along with law to control society
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ข้อความรู้ใดๆ ตลอดจนข้อคิดเห็นใดๆ เป็นของผู้เขียนแต่ละท่านโดยเฉพาะ คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร และกองบรรณาธิการวารสารมนุษยศาสตร์ฯ ไม่จำเป็นต้องเห็นพ้องด้วย
References
กรมศิลปากร. (2548). ประชุมจารึกภาคที่ 8 จารึกสุโขทัย. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.
จำนงค์ อดิวัฒนสิทธิ์, เฉลียว ฤกษ์รุจิพิมล, ประพีร์ วิริยะสมบูรณ์, เสาวคนธ์ สุดสวาสดิ์, สุดา ภิรมย์แก้ว, และสุรพันธ์ เพชราภา. (2548). สังคมวิทยา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ชลดา เรืองรักษ์ลิขิต. (2553). อ่านโองการแช่งน้ำ ฉบับวิเคราะห์และถอดความ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นวพรรณ ภัทรมูล. (2555). เขา “สาปแช่ง” อันใด ในจารึก?. ใน ฐานข้อมูลจารึกในประเทศไทย. สืบค้น 23 กันยายน 2563, จาก https://db.sac.or.th/inscriptions/articles/detail/9803
นิยพรรณ วรรณศิริ. (2550). มานุษยวิทยาสังคมและวัฒนธรรม: แนวคิด ทฤษฎี ความเป็นมา และสาระสำคัญ ด้านมานุษยวิทยาสังคมและวัฒนธรรม ฉบับสมบูรณ์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์ ภาควิชาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา.
ปารมิตา นิสสะ. (2563). “ผี-พราหมณ์-พุทธ” สักขีพยานการแช่งชักในสมัยสุโขทัย: กรณีศึกษาจารึกปู่ขุนจิด ขุนจอด. วารสารการพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต, 8(2), 433-444.
พิพัฒน์ กระแจะจันทร์ (บ.ก.). (2559). ยุคมืดของประวัติศาสตร์ไทย : หลังบายน พุทธเถรวาท การเข้ามาของคนไท (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: มติชน.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์.
วิกานดา เกียรติมาโนชญ์. (2558). รูปแบบและหน้าที่ของการสาบานและการสาปแช่งในวาทกรรมการเมืองไทย (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน). (2550). จารึกหินขอน 1. ใน ฐานข้อมูลจารึกในประเทศไทย. สืบค้นเมื่อ 23 กันยายน 2563, จาก https://db.sac.or.th/inscriptions/inscribe/detail/900
สุภาพรรณ ณ บางช้าง. (2535). ขนบธรรมเนียมประเพณี : ความเชื่อและแนวการปฏิบัติในสมัยสุโขทัยถึงสมัยอยุธยาตอนกลาง งานวิจัยลำดับที่ 27 สถาบันไทยศึกษา. กรุงเทพฯ: สถาบันไทยศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อีจัน. (2563, 9 กรกฎาคม). ลุงพลสุดทน! ขอสาบานกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ยืนยันไม่ได้ฆ่าน้องชมพู่. สืบค้น 10 สิงหาคม 2563, จาก https://www.sanook.com/news/8204522/
Avdikos, E. (2011). “May the devil take your head and brain”: The curses of Karpathos, Greece, social counterstructures, and the management of social relations. Journal of American Folklore, 124(492), 88-117.
Demianova, Y. (2014). Cursing as a part of conflict speech genre. Mizhnarodny News: Kulturologiya, 2(3), 191-198.
Sharifi, S., & Ebrahimi, S. (2012). Assessing speech acts of curses and prayers in Persian. Theory and Practice in Language Studies, 2(9), 1911-1916.
Tafarroji, M., & Malekzadeh, P. (2015). Assessing speech acts of curses and prayers in Turkish. Cumhuriyet Science Journal, 36(3), 1226-1238.
