The Participation of Fake News Within Community Organizations A Case Study of Fake News Monitoring in New Normal World
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
In general, the research objectives are: 1. To study participation in Anti Fake News Center: AFNC in ear of the New normal 2. Strategies for managing fake news by study from the paper, on-site survey and in-depth interviews with 5 confederate peoples. Which consist of the moderators from “kui teung khan” or known as Khuy Thung Kaen, Public relation officer from the public relations department, Deputy superintendent from TCSD and representative from AnTI fake news center: AFNC by using Semi-structured interview as a research instruments and content analysis for analyze an information from related literature and studies. Surprisingly, the research found that. 1.clearly lay the foundation for connection management in order to gain stability by knowledge and perception for member within organization of ANFC by creating perception and participants about media literacy for analyzing. To define the guidelines in order to run the business in group. 2. Strategies for managing fake news are imperative to work with the fake news management’s connection which operates by proactive and passive strategies comprises partnership, inspection, education and law enforcement.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
จันทิมา เขียวแก้ว และคณะ. (2560). การใช้สื่อสังคมออนไลน์และการรู้สารสนเทศอิเล็กทรอนิกส์ด้านสุขภาพของแรงงานกัมพูชาในประเทศไทย. วารสารวิจัยสมาคมห้องสมุดแห่งประเทศไทยฯ, 10(1), 33-46.
ชนัญสรา อรนพ ณ อยุธยา และคณะ. (2562). สื่อแวดล้อมนิเวศสื่อที่ดีเพื่อส่งเสริมสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้ง แอนด์พับลิชชิ่ง.
ชนัญสรา อรนพ ณ อยุธยา และคณะ. (2563). “นิเวศสื่อ” เพื่อพัฒนาสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์. วารสารสหวิทยาการสังคมศาสตร์และการสื่อสาร, 3(2), 146-169.
บุษกร เชี่ยวจินดากานต์. (2561). เทคนิคการวิจัยเชิงคุณภาพแบบกรณีศึกษา. วารสารศิลปศาสตร์ปริทัศน์ คณะศิลปะศาสตร์ มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ, 13(25), 103-118.
พีระ จิรโสภณ และคณะ. (2559). ความรู้เท่าทันการสื่อสารยุคดิจิทัลกับบทบาทในการกำหนดแนวทางการปฏิรูปการสื่อสาร ในสังคมไทย. กรุงเทพฯ: ศูนย์วิจัยมหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
พีระพงษ์ วรภัทร์ถิระกุล. (2564). ภาวะผู้นำ และวัฒนธรรมองค์การที่มีผลต่อคุณภาพชีวิตในการทำงานของบุคลากรสำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กสทช.). วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเวสเทิร์น มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. 7(2), 60-71.
ภูชิตต์ ภูริปาณิก. (2557). โครงสร้างโทรทัศน์สาธารณะ Thai PBS กับการมีส่วนร่วมของพลเมือง. วารสารวิจัย มสด, 10(1), 97-111.
มาโนช ชุ่มเมืองปัก. (2560). การผลิตสื่อทางเลือกโดยชาวไทยเชื้อสายปกาเกอะญอ. Veridian e-Journal, Silpakorn University, 10(2), 748-761.
สุรพงษ์ โสธนะเสถียร. (2557). สารกับการสื่อสารความหมาย. กรุงเทพฯ: แดเน็กซ์อินเตอร์ คอร์ปอเรชั่น.
Lum, C. M. K. (2014). Media Ecology: Contexts, concepts, and currents. In Fortner, R. S., & Fackler, P.M. (Ed.), The Handbook of Media and Mass Communication Theory (pp.137-150). New Jersy: John Wiley & Sons.
Postman, N. (1970). The Reform English curriculum. In Eurich, A.C. (Ed.), High school 1980: The shape of the future in American secondary education (pp.160-168). New York: Pitman.
