การพัฒนารูปแบบการขับเคลื่อนศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ ในจังหวัดนครปฐม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่อง การพัฒนารูปแบบการขับเคลื่อนศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ในจังหวัดนครปฐม มีวัตถุประสงค์ 3 ประการ ได้แก่ (1) เพื่อพัฒนารูปแบบการขับเคลื่อนศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ (2) เพื่อสร้างกลไกความร่วมมือในการดำเนินงาน และ (3) เพื่อนำเสนอรูปแบบที่สามารถประยุกต์ใช้ได้ในพื้นที่อื่น โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสานวิธี ประกอบด้วยการวิจัยเชิงคุณภาพผ่านการสัมภาษณ์เชิงลึกและการประชุมกลุ่มเฉพาะกับผู้ให้ข้อมูลจำนวน 33 รูป/คน และวิจัยเชิงปริมาณโดยการประเมินก่อนและหลังเข้าร่วมกิจกรรมของกลุ่มเป้าหมายจำนวน 30 รูป/คน โดยใช้เครื่องมือแบบวัดกิจกรรมและวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพื้นฐาน
ผลการวิจัยพบว่า (1) รูปแบบกิจกรรมที่พัฒนาขึ้นสามารถเสริมสร้างผู้เรียนในมิติ “พุทธบูรณาการ 4 มิติ” ได้แก่ กาย ศีลธรรม อารมณ์ และปัญญา ผ่านกิจกรรมที่เน้นการเรียนรู้ด้วยตนเอง การฝึกศีล การควบคุมอารมณ์ และการคิดวิเคราะห์เชิงคุณธรรม (2) กลไกความร่วมมือ 4 มิติ ได้แก่ การจัดกิจกรรมแบบบูรณาการ การสร้างการรับรู้ การพัฒนาครูแกนนำ และการกำหนดคุณธรรมอัตลักษณ์ นำไปสู่การมีส่วนร่วมของผู้บริหาร คณะกรรมการ ครู และผู้เรียน ส่งเสริมการเรียนรู้เชิงจริยธรรมและทักษะชีวิตตามแนวพุทธธรรม (3) รูปแบบการขับเคลื่อนที่พัฒนาขึ้นเรียกว่า “SPICE Model” เป็นรูปแบบที่มีประสิทธิภาพในการพัฒนาคุณภาพชีวิตเชิงจริยธรรม และสามารถขยายผลการดำเนินงานไปยังศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ในพื้นที่อื่นได้อย่างเหมาะสม โดยผลการประเมินหลังเข้าร่วมกิจกรรมพบว่าค่าคะแนนเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .05) แสดงถึงความเหมาะสมในการขยายผลสู่พื้นที่อื่นได้อย่างเป็นระบบ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
Bunsorn, R. & Klaahan, B. (2013). Developing moral leadership among youth through the process of co-creating the future [Research report, Mahachulalongkornrajavidyalaya University, Chiang Mai Campus].
Department of Religious Affairs. (2002). Guidelines for operating Sunday Buddhist schools. Religious Printing House.
Kasem Sanitwong Na Ayutthaya. (1999). Theories and educational research. Srinakharinwirot University Press.
Kemp, J. E. & Williams, G. (1990). Professional development in education. Harper & Row.
Kittichayathorn, P. (2006). Total quality management model development. Chulalongkorn University Press.
National Office of the Education Council. (2003). National Education Act B.E. 2542 (1999) and Amendments (2nd ed., B.E. 2545 [2002]). Express Transportation Organization Printing House.
Phra Dhammapitaka (P. A. Payutto). (2000). Buddhadhamma: Expanded and revised edition (9th ed.). Mahachulalongkornrajavidyalaya University Press.
Phrabhavanaviriyakhun (Worawit Kongkaphanyo). (1997). Lecture documents on the Sangha and religion. Mahachulalongkornrajavidyalaya University Press.
Phrakhruphisit Sirintharo, et al. (2004). Instructional model for Sunday Buddhist schools in line with the Sunday Buddhist School Network in Chiang Mai Province [Research report, Thailand Research Fund].
Phra Rajavaramuni (Prayut Payutto). (1987a). The monastic institution and Thai society. Religious Printing House.
Phra Rajavaramuni (Prayut Payutto). (1987b). The monastic institution in Thai society. Religious Printing House. (Reprinted in Dhamma Tribute Series, Vol. 53/60)
Phichitkul, P. (2006). Systems and mechanisms for administrative models. Suan Dusit Rajabhat University Press.
Klaahan, R. (2013). Developing moral leadership among youth through the process of co-creating the future [Research report, Mahachulalongkornrajavidyalaya University, Chiang Mai Campus].
Mallikamas, S. (2000). Development concepts and planning. Chulalongkorn University Press.
Phueaksom, T. (2012). Development economics. Sukhothai Thammathirat Open University Press.
United Nations Development Programme. (2022). Human development report 2022: Uncertain times, unsettled lives. https://hdr.undp.org/
Srisa-arn, V. (2002). Principles of research design for model development. Panyachon Publishing.
