การพัฒนากิจกรรมการท่องเที่ยวโดยการส่งเสริมอาหารพื้นบ้าน ด้วยอัตลักษณ์ของชุมชนในตำบลบ้านปึก จังหวัดชลบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนากิจกรรมการท่องเที่ยวที่ส่งเสริมอาหารพื้นบ้านและอัตลักษณ์ของชุมชนในตำบลบ้านปึก จังหวัดชลบุรี
เพื่อเสริมสร้างเศรษฐกิจท้องถิ่นให้เข้มแข็งยิ่งขึ้น วิธีดำเนินการวิจัยเป็น
การวิจัยเชิงคุณภาพ โดยเก็บรวบรวมข้อมูลจากเอกสารและการสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ให้ข้อมูลหลัก 30 คน ซึ่งเป็นผู้นำชุมชน สมาชิกชุมชน และผู้ประกอบการอาหารพื้นบ้านในพื้นที่
ผลการศึกษาพบว่าการพัฒนากิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงอาหารโดยชุมชนต้องอาศัยกระบวนการมีส่วนร่วมของคนในชุมชนอย่างต่อเนื่อง
ตั้งแต่การค้นหาอัตลักษณ์และทรัพยากรอาหารพื้นถิ่น การออกแบบกิจกรรมท่องเที่ยวที่บูรณาการภูมิปัญญาท้องถิ่น ไปจนถึงการทดลองจัดกิจกรรมเพื่อประเมินและปรับปรุงรูปแบบให้เหมาะสม กิจกรรมที่พัฒนาขึ้นมีความโดดเด่นจากอัตลักษณ์เฉพาะชุมชนสะท้อนเอกลักษณ์เฉพาะของชุมชนบ้านปึกและสร้างประสบการณ์ด้านอาหารพื้นบ้านที่โดดเด่นให้แก่นักท่องเที่ยว นอกจากนี้ กิจกรรมดังกล่าวยังก่อให้เกิดประโยชน์ต่อชุมชนทั้งด้านเศรษฐกิจ สังคม และการอนุรักษ์ภูมิปัญญา เช่น เพิ่มรายได้และการจ้างงาน เสริมสร้างความสามัคคีและความภูมิใจของคนในท้องถิ่น และสืบทอดองค์ความรู้การปรุงอาหารพื้นบ้านสู่คนรุ่นใหม่ ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่าการท่องเที่ยว โดยชุมชนที่ใช้การส่งเสริมอาหารพื้นบ้านเป็นเครื่องมือสามารถสร้างรูปแบบการท่องเที่ยวที่ยั่งยืนควบคู่กับการเสริมสร้างศักยภาพของชุมชนในระยะยาว
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2567). รายงานสถานการณ์การท่องเที่ยวประเทศไทย ปี 2566. สืบค้นเมื่อ 3 พฤศจิกายน 2567, จาก https://www.mots.go.th/images/v2022_1751343384331RG9tZXN0aWNfUTEtUTRf4Lib4Li1IDI1NjZf4Lib4Lij4Liw4LmA4LiX4LioICjguJXguKPguKfguIjguYHguKXguYnguKcpLnhsc3g=.xlsx
กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2565). แผนปฏิบัติการด้านการขับเคลื่อนการพัฒนาประเทศไทยด้วยโมเดลเศรษฐกิจ BCG พ.ศ. 2564–2570. สืบค้นเมื่อ 12 พฤศจิกายน 2567, จาก https://www.bcg.in.th/bcg-action-plan/
คณะกรรมการหมู่ 7 บ้านมาบหม้อ. (2557). แบบประเมินผลการปฏิบัติงานของคณะกรรมการหมู่บ้าน : ตามโครงการประกวดผลงานการปฏิบัติงานของคณะกรรมการหมู่บ้านที่มีผลงานโดดเด่น (บ้านฉันมีดี). ม.ป.ท.: คณะกรรมการหมู่ 7 บ้านมาบหม้อ.
ชุมพล รอดแจ่ม, ปัญญดา จันทกิจ, เอกโอฬาร โชติอนุสรณ์ และ วุฒิพงศ์ จันทร์เมืองไทย. (2566). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยวชุมชนวิถีประมงพื้นบ้าน. วารสารสังคมศาสตร์ปัญญาพัฒน์. 5(4), 39-52.
จิรวรรณ โรจนพรทิพย์. (2563). ชวนกิน “ลูกตำลึง” ของอร่อยริมทาง. สืบค้นเมื่อ 25 พฤศจิกายน 2567, จาก https://www.technologychaoban.com/bullet-news-today/article_146955
พรรณี สวนเพลง, จตุพล ดวงจิตร, ภาวินี รอดประเสริฐ, เพ็ญนภา เว็บบ์, พิรมาลย์ บุญธรรม, จิรานุช โสภา และคณะ. (2566). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอาหารไทยของชุมชน (Gastronomy Village Tourism) ในเขตพัฒนาการท่องเที่ยวเมืองรองชายฝั่งทะเลตะวันออก (ระยอง-จันทบุรี-ตราด) บนรากฐานคุณค่าและภูมิปัญญาสู่ความยั่งยืนเพื่อขับเคลื่อนเศรษฐกิจฐานราก. [รายงานการวิจัย]. ม.ป.ท.: สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.).
วิชชาญ จุลหริก. (2566). การพัฒนารูปแบบอาหารท้องถิ่นในเส้นทางการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์สู่การเป็นเมืองพักผ่อนเพื่อสุขภาพชั้นนำ ในเขตพัฒนาการท่องเที่ยว อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา. วารสารวิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. 13(1), 154-167.
ศรัญญา ประสพชิงชนะ, ปาจรีย์ สุขาภิรมย์ และอมรฉัฐ เสริมชีพ. (2565). การสำรวจองค์ความรู้ทรัพยากรวัฒนธรรมชุมชนบ้านมาบหม้อ ตำบลบ้านปึก อำเภอเมือง จังหวัดชลบุรี. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา. 30(2), 155-178.
บริสุทธิ์ แสนคำ. (2564). รายงานแนวโน้มพฤติกรรมนักท่องเที่ยวชาวไทยหลังโควิด 19. วารสารศิลปะศาสตร์และอุตสาหกรรมบริการ. 4(1), 160-167.
สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน. (2561). การสำรวจและพัฒนาผลิตภัณฑ์ OTOP ของชุมชนบ้านปึก จังหวัดชลบุรี. ม.ป.ท.: ม.ป.พ.
สมเกียรติ ตั้งกิจวานิชย์ และธีรนุช วุฒิคุณ. (2565). อัตลักษณ์กับการเปลี่ยนผ่านของชุมชนในยุคดิจิทัล. ม.ป.ท.: สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย (TDRI).
สุนีย์ มัลลิกะมาลย์. (2549). การพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืน. ม.ป.ท.: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุเมธ ตันติเวชกุล. (2536). พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวกับการพัฒนาชนบท. ใน เสรี พงศ์พิศ (บ.ก.), ภูมิปัญญาชาวบ้านกับการพัฒนาชนบท (น. 11–23). อมรินทร์พริ้นติ้ง.
องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน). (ม.ป.ป.). เที่ยวชุมชนใกล้กรุงแบบครบรส ที่ชุมชนบ้านปึก จังหวัดชลบุรี. สืบค้นเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ 2568, จาก https://cbtthailand.dasta.or.th/webapp/reviewTravel/content/3/
เอกวิทย์ ณ ถลาง. (2543). ภูมิปัญญาชาวบ้านสี่ภูมิภาค : วิถีชีวิตและกระบวนการเรียนรู้ของชาวบ้านไทย. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
Bain, A. (2024). Effect of culinary tourism on local economic development in South Africa. Journal of Hospitality and Tourism. 4(2), 34–44. Retrieved December 12, 2024, from https://doi.org/10.47672/jht.2382
Binkhorst, E. (2006). The co-creation tourism experience. Retrieved December 2, 2024, from https://dau.url.edu/handle/20.500.14342/4303
Mura, P. and Khoo-Lattimore, C. (2018). Asian qualitative research in tourism: Ontologies, epistemologies, methodologies, and methods. Singapore: Springer.
Pine, B. J. and Gilmore, J. H. (1999). The experience economy: Work is theatre and every business a stage. Massachusetts: Harvard Business Press.
Putra, M. K. (2019). Gastronomy tourism: Local food and sustainable tourism experience – Case study Cirebon. In Proceedings of the 1st NHI Tourism Forum (NTF 2019). (p. 19–29).
Thumsingh, T. (2017). Gastronomy tourism. Thai News. Retrieved December 7, 2024, from http://thainews.prd.go.th/website_th/news/news_detail/TNRPT6003210010005
Chukwurah, G. O., Okeke, F. O., Isimah, M. O., Enoguanbhor, E. C., Awe, F. C., Nnaemeka-Okeke, R. C., Guo, S., Nwafor, I. V. and Okeke, C. A. (2025). Cultural influence of local food heritage on sustainable development. World, 6(1), 10. https://doi.org/10.3390/world6010010
