การสื่อสารการตลาดทางการเมืองของผู้บริหารท้องถิ่น
Main Article Content
บทคัดย่อ
การสื่อสารการตลาดทางการเมืองถูกพัฒนามาจากการตลาดแบบดั้งเดิมโดยอาศัยหลักการ 4Ps ส่วนการตลาดทางการเมืองนั้นได้นำหลักการดังกล่าวมาประยุกต์ใช้กับการรณรงค์และประชาสัมพันธ์ในการหาเสียงเพื่อให้ได้รับคะแนนนิยมจากการลงเลือกตั้ง และเมื่อชนะการเลือกตั้งได้เข้ามาสู่ตำแหน่งทางการเมืองแล้วก็ยังคงต้องใช้กลยุทธ์การสื่อสารทางการเมืองเพื่อรักษาเสถียรภาพทางการเมืองให้ดำรงอยู่ควบคู่กับการปฏิบัติหน้าที่ในวาระตำแหน่งทางการเมืองขององค์กรนั้น ๆ เพื่อก่อเกิดความร่วมมือ เชื่อมั่น ศรัทธา และได้รับการสนับสนุน รวมถึงการสร้างความนิยมทางการเมืองของตนไว้ ผู้บริหารท้องถิ่นจึงต้องให้ความสำคัญกับการสื่อสารที่เข้าถึงประชาชนหรือผู้รับสารอย่างทั่วถึง ถูกต้อง แม่นยำ รวดเร็ว และชัดเจนอย่างต่อเนื่องสม่ำเสมอ
บทความวิชาการนี้ ผู้เขียนได้เห็นความสำคัญกับการสื่อสารตลาดทางการเมืองของผู้บริหารท้องถิ่นที่ในการบริหารงานองค์กรและสร้างความนิยมทางการเมืองควบคู่ร่วมด้วย จึงได้ศึกษาการสื่อสารการตลาดทางการเมืองเพื่อนำมาประยุกต์ใช้กับการสื่อสารของผู้บริหารท้องถิ่น จึงได้ข้อสรุปเห็นว่า 1) ภาพลักษณ์ผู้บริหารองค์กรและนโยบายท้องถิ่นเปรียบเหมือนสินค้าหรือผลิตภัณฑ์ที่ต้องคัดสรร สร้าง และปรับปรุงเพื่อตอบสนองความต้องการของประชาชนในพื้นที่ 2) รูปแบบการสื่อสารการตลาดทางการเมืองของผู้บริหารท้องถิ่นเป็นการนำเสนอข่าวสารสาระต่าง ๆ เข้าสู่ระบบสื่อสารขององค์กรในการเผยแพร่ข่าวสารถึงประชาชนที่ต้องมีความหลากหลายที่มีความแตกต่างตามคุณลักษณะต่าง ๆ ของกลุ่มประชากรเพื่อให้ข่าวสารเข้าถึงประชาชนด้วยรูปแบบเนื้อหาและช่องทางที่หลากหลายตามบริบทท้องถิ่นของแต่ละพื้นที่ และ 3) การปฏิบัติการสื่อสารการตลาดทางการเมืองของผู้บริหารท้องถิ่นเป็นกระบวนการสื่อสารที่ใช้กับภายในองค์กรและกระบวนวิธีการสื่อสารของผู้บริหารท้องถิ่น โดยสามารถนำองค์ความรู้ดังกล่าวมาประยุกต์ใช้เพื่อเป็นแนวทางการพัฒนาการสื่อสารการตลาดทางการเมืองของผู้บริหารท้องถิ่นทั้ง 3 ด้าน คือ 1) กลยุทธ์ด้านภาพลักษณ์ 2) กลยุทธ์ด้านสารและช่องทางการสื่อสาร และ 3) กลยุทธ์ด้านการประเมินและการมีส่วนร่วม
Downloads
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ
เอกสารอ้างอิง
ชนินธร ม้าทอง. (2560). “แนวคิดเกี่ยวกับการสื่อสารทางการเมือง (Political Communication Concept)”. วารสารคณะรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม. 2(1), 163-167.
ชัยนันท์ นันทพันธ์. (2534). การสื่อสารสถาบันกับการสร้างภาพพจน์ : กรณีศึกษาการเคหะแห่งชาติ, วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ถวิลวดี บุรีกุล, ปัทมา สูบกำปัง, สติธร ธนานิธิโชติ และจารุวรรณ กาบซ้อน. (2558). สาระสำคัญของร่างรัฐธรรมนูญฉบับปฏิรูป. เอกสารประกอบการสัมมนาใoโครงการ “การเผยแพร่ความรู้ความเข้าใจและรับฟังความคิดเห็นของประชาชนต่อร่างรัฐธรรมนูญ”. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
นันทพร วงษ์เชษฐา. (2564). การสื่อสารทางการเมือง, ปทุมธานี, คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
บุษบา หินเธาวร์. (2560). การสื่อสารเพื่อการพัฒนาท้องถิ่น. พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม.
ปฐมาพร เนตินันทน์. (2566). การตลาดเพื่อการเมืองกับประชาธิปไตยในยุคมวลชน: ศึกษาเฉพาะกรณีการรณรงค์หาเสียงเลือกตั้งในประเทศไทย. สืบค้นเมื่อ 27 เมษายน 2565, จาก https://www.bu.ac.th/knowledgecenter/epaper/may_july2010/pdf/page86.pdf
ยุทธพร อิสรชัย. (2561). แนวคิดการสื่อสารทางการเมือง. ใน ชุดวิชาการวิเคราะห์การเมือง (หน่วยที่8). (น.6-7), นนทบุรี: มหาวิทยาลัย
สุโขทัยธรรมาธิราช.
รุ่งรัตน์ ชัยสำเร็จ. (2549). การเขียนเพื่อการประชาสัมพันธ์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วัลลภ ลำพาย. (2561). แนวคิดและกระบวนการสื่อสารทางการเมือง. ในการสื่อสารทางการเมือง. นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมธิราช.
สิงห์ สิงห์ขจร. (2560). การสื่อสารเพื่อสร้างความนิยมของผู้นำทางการเมืองท้องถิ่น. [ปริญญาดุษฎีบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สุภาภรณ์ ศรีดี. (2564). กฎหมายและจริยธรรมการสื่อสารสำหรับผู้นำทางการเมือง. กรุงเทพฯ: จรัลสนิทวงศ์การพิมพ์.
สุรพงษ์ โสธนะเสถียร. (2559). ทฤษฎีการสื่อสาร. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ระเบียงทอง.
อริสา เหล่าวิชยา. (2556). ภาพลักษณ์นักการเมือง. วารสารนักบริหาร. 33(2), 58.
เอกกร มีสุข. (2562). รูปแบบการสื่อสารผลดำเนินงานตามนโยบายพัฒนาท้องถิ่นด้วยเฟซบุ๊กของเทศบาลตำบลเขานิพันธ์ อำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตร์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
อัศวิน เนตรโพธิ์แก้ว. (2564). นิเทศศาสตร์นวัตกรรมท้องถิ่น. ปทุมธานี: นาคร.
Collins, N. (2002). Considerations on Marketing Analysis for Political Parties.
Lillerker, D. G. (2006). Keys Concepts in Political Communication. Thousand Oaks. California: Sage.
Newman, B. I. (1999). The mass marketing of political, democracy in the age of manufactured images. London: Sage.