การสำรวจงานวิจัยเกี่ยวกับธนาคารปูม้าในประเทศไทย ระหว่าง พ.ศ. 2558 - 2564 : สังเคราะห์จากมิติเชิงสังคมศาสตร์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ประเทศไทยมีธนาคารปูม้าครอบคลุมพื้นที่ชายฝั่งทะเลทุกจังหวัด ความรู้ในการจัดทำธนาคารปูม้ามีพื้นฐานมาจากการวิจัย บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. สำรวจงานวิจัยเกี่ยวกับธนาคารปูม้าในประเทศไทยจากแหล่งต่าง ๆ ระหว่างปี พ.ศ. 2558 - 2564 และ 2. สังเคราะห์งานวิจัยเกี่ยวกับธนาคารปูม้าในประเทศไทย ระหว่างปี พ.ศ. 2558 - 2564 ในมิติเชิงสังคมศาสตร์ เกณฑ์การคัดเลือกงานวิจัย เลือกจากงานที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับธนาคารปูม้าตามช่วงเวลาที่กำหนดไว้ พบงานวิจัยตามเกณฑ์ 51 เรื่อง เป็นงานวิจัยด้านสังคมศาสตร์ 16 เรื่อง แยกเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับธนาคารปูม้าโดยตรง 8 เรื่อง และที่ไม่ได้เกี่ยวกับปูม้าโดยตรงแต่ผลการวิจัยมีความเกี่ยวข้องกับธนาคารปูม้า 8 เรื่อง จากนั้นทำการสังเคราะห์งานวิจัยโดยมีกระบวนการดังนี้ การกำหนดหัวข้อปัญหา การวิเคราะห์ปัญหา การเสาะค้น คัดเลือกและรวบรวมงานวิจัย การวิเคราะห์เพื่อสังเคราะห์ผลการวิจัย และการเสนอรายงานการสังเคราะห์งานวิจัย จากการสังเคราะห์พบความเชื่อมโยงของปัจจัยต่าง ๆ ตั้งแต่ปัจจัยนำเข้าที่เป็นสาเหตุให้ต้องจัดทำธนาคารปูม้าคือปัญหาจำนวนปูม้าที่ลดลง รายได้จากการทำประมงปูม้าลดลง กระบวนการดำเนินการทั้งกระบวนการทางเทคนิคด้านวิทยาศาสตร์การประมง การจัดการทรัพยากรและการจัดการกลุ่มภายในชุมชน ก่อให้เกิดผลผลิตซึ่งช่วยแก้ไขปัญหา ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นในระยะยาวคือคนในชุมชนมีสำนึกร่วมในการดูแลทรัพยากรและเกิดความยั่งยืนของทรัพยากรปูม้า
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ
เอกสารอ้างอิง
กรมประมง. (2553). ยุทธศาสตร์กรมประมง พ.ศ. 2552-2555. กองแผนงาน กรมประมง.
กรมประมง. (2556). สถิติการประมงแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2554. ศูนย์สารสนเทศ กรมประมง.
กรมประมง. (2564). สถิติการประมงแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2562. ศูนย์สารสนเทศ กรมประมง.
กรรณิการ์ นาคฤทธิ์. (2558). การศึกษารูปแบบการจัดการทรัพยากรประมงชายฝั่งของชุมชนประมงพื้นบ้าน: กรณีศึกษาธนาคารปูม้า ชุมชนคลอง อบต. หมู่ที่ 4 ตำบลบางแก้ว อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. จาก http://digital.library.tu.ac.th/tu_dc/frontend/Info/item/dc:89863
กังวาลย์ จันทรโชติ. (2541). การจัดการประมงโดยชุมชน. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
กิจจา ศรีนวล. (2562). การบริหารร่วมกันระหว่างภาครัฐกับภาคประชาชนของธนาคารปู อ.ปะทิว จ.ชุมพร. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). คณะรัฐศาสตร์, มหาวิทยาลัยรามคำแหง. จาก http://www.mpm.ru.ac.th/Documents/Article_MPM18/4.pdf
ไกรวัล ขวัญอ่อน, พิราพร นุชประเสริฐ, วิภาวี พิทักษ์กมลพันธ์, พรธวัล ขำงาม, และพิทักษ์ ศิริวงศ์. (2559). “แนวทางการสร้างความยั่งยืนของกิจกรรมธนาคารปูม้า ตำบลแหลมผักเบี้ย อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี”. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ Veridian มหาวิทยาลัยศิลปากร (มนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์และศิลปะ). 9(1), 456-469.
เขมภัทท์ เย็นเปี่ยม, สมศักดิ์ เจริญพูล, ดนุสรณ์ กาญจนวงศ์, กุลธิดา ภูฆัง, และศิริมา สุวรรณศรี. (2561). การพัฒนาการจัดการทรัพยากรปูม้าอย่างยั่งยืนบนฐานภูมิปัญญาท้องถิ่น ของกลุ่มประมงเรือเล็กบริเวณอ่าวเพ จังหวัดระยอง. มหาวิทยาลัยสวนดุสิต.
จินตนา จินดาลิขิต, ลิขิต บุญสิทธิ์, เพ็ญแข เนื่องสกุล, และเรวัติ แก้ววิจิตร. (2560). การจัดการทรัพยากรปูม้าและธนาคารปูม้าโดยชุมชนมีส่วนร่วม อ. บางสะพานน้อย จ. ประจวบคีรีขันธ์. กลุ่มพัฒนาและฟื้นฟูแหล่งประมง กองวิจัยและพัฒนาประมงทะเล กรมประมง.
จินตนา จินดาลิขิต, ลิขิต บุญสิทธิ์, มาลา สุพงษ์พันธุ์, ไพโรจน์ ซ้ายเกลี้ยง, และเพ็ญแข เนื่องสกุล. (2554). คู่มือธนาคารปูม้า. สำนักวิจัยและพัฒนาประมงทะเล กรมประมง. สืบค้นเมื่อ 15 มีนาคม 2565, จาก http://www.fisheries.go.th/marine/FormDownload/คู่มือธนาคารปูม้า.pdf
ชุตาภา คุณสุข, วิรังรอง กรินท์ธัญญกิจ, นิธิ คำพันธ์, สรรัตน์ เลิศธัญญา, พรเพ็ญ แสงศรี, สุดารัตน์ กะฐินศรี, และพงษ์ชัย ดำรงโรจน์วัฒนา. (2561). “การประเมินกลุ่มประชากรปูม้า Portunus pelaggicus (Linneaeus, 1758) เพื่อการปรับปรุงการทำประมงอย่างยั่งยืน บริเวณอ่าวคุ้งกระเบน จังหวัดจันทบุรี”. วารสารวิจัยรำไพพรรณี, 12(3), 15-29.
ธงชัย นิติรัฐสุวรรณ, นัยนา คำกันศิลป์, และจันทร์สว่าง งามผ่องใส. (2561). “ศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ปูม้าโดยชุมชนประมง บ้านหยงสตาร์ จังหวัดตรัง”. วารสารวิจัยเพื่อการพัฒนาพื้นที่, 10(4), 293-305.
นงลักษณ์ วิรัชชัย. (2542). การวิเคราะห์อภิมาน. คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปรีชา เปี่ยมพงศ์สานต์ และสุธี ประศาสนเศรษฐ์. (2560). “เศรษฐศาสตร์การเมืองว่าด้วยการสร้างความมั่นคงทางเศรษฐกิจและการดำรงชีพอย่างยั่งยืน:กรณีศึกษา ชุมชนบางสระเก้า อำเภอแหลมสิงห์ จังหวัดจันทบุรี”. วารสารเศรษฐศาสตร์การเมืองบูรพ. 5(1), 126-150.
ปิยนุช พรหมจันทร์. (2564). “การจัดการเศรษฐกิจสีน้ำเงินโดยการมีส่วนร่วมของประมงพื้นบ้าน บ้านปากน้ำท่าม่วง ตำบลวัง อำเภอท่าชนะ จังหวัดสุราษฎร์ธานี”. มหาจุฬานาครทรรศน์. 8(10), 30-43.
ภชชา สิงหเสมานนท์ และอัจฉรา วัฒนภิญโญ. (2561). “วิถีชีวิตและการปรับตัวต่อความเสี่ยงของการกัดเซาะชายฝั่ง : กรณีศึกษาชาวประมงชุมชนตาม่องล่าย จังหวัดประจวบคีรีขันธ์”. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ Veridian มหาวิทยาลัยศิลปากร (มนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์และศิลปะ). 11(2), 2481-2496.
ภารดี พึ่งสำราญ, สุทธินันท์ โสตวิถี, ประจวบ ลีรักษาเกียรติ, และฐกร ค้าขายกิจธวัช. (2562). “การสื่อสารเชิงกลยุทธ์ในประเด็นสาธารณะ: แนวทางการฟื้นฟู อนุรักษ์และใช้ประโยชน์อย่างยั่งยืน กรณีศึกษา โครงการ ธนาคารปูม้า ศูนย์ศึกษาการพัฒนา อ่าวคุ้งกระเบน อันเนื่องมาจากพระราชดำริ”. วารสารบริหารธุรกิจ เศรษฐศาสตร์และการสื่อสาร. 14(2), 79-93.
ภารดี พึ่งสำราญ, สุทธินันท์ โสตวิถี, ประจวบ ลีรักษาเกียรติ, และฐกร ค้าขายกิจธวัช. (2562). “กลยุทธ์และเครือข่ายการสื่อสารโครงการธนาคารปูม้า ศูนย์ศึกษาการพัฒนา อ่าวคุ้งกระเบน อันเนื่องมาจากพระราชดำริ”. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ Veridian มหาวิทยาลัยศิลปากร (มนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์และศิลปะ). 12(1), 190-208.
วารินทร์ ธนาสมหวัง. (2556). การบริหารจัดการทรัพยากรปูม้าเพื่อการใช้ประโยชน์อย่างยั่งยืน. ราชการบริหารส่วนกลาง กรมประมง.
วิษณุกร เบ๊ะกี และพีรชัย กุลชัย. (2562). การพัฒนาธนาคารปูม้าโดยการมีส่วนร่วมของกลุ่มประมงพื้นบ้าน บ้านหินกบ ตำบลชุมโค อำเภอปะทิว จังหวัดชุมพร. ใน ลดาวัลย์ พวงจิตร (บ.ก.), ชุมชนโลกาภิวัตน์ สู่สังคมไทยยุคดิจิทัล. การประชุมทางวิชาการของมหาวิทยาลัย เกษตรศาสตร์ ครั้งที่ 57. (434-441) มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ศักดิ์ดา อ่างวัฒนกิจ, สุภลัคน์ วงศ์ไพศาลลักษณ์, พีรญา ภูติรัตน์, ณรงค์ อนุพันธ์, และภานิตา โพธิ์แก้ว. (2563). “การศึกษาพฤติกรรมการซื้อและความต้องการการบริโภคสินค้าประมงอินทรีย์ บนพื้นฐานการพึ่งพาตนเองที่ยั่งยืนของกลุ่มวิสาหกิจชุมชน จังหวัดจันทบุรี และจังหวัดตราด”. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี. 9(1), 95-108.
สัญญา เคณาภูมิ. (2562). “หลักและแนวทางการสังเคราะห์งานวิชาการ”. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น. 3(2), 89-106.
สิตางศ์ เจริญวงศ์, ปรีชา เปี่ยมพงศ์สานต์, และสุธี ประศาสน์เศรษฐ. (2561). “การปรับตัวของชุมชนเศรษฐกิจเขียว-น้ำเงินท่ามกลางสภาวะโลกร้อน: กรณีศึกษาชายฝั่งทะเลตะวันออก”. วารสารเศรษฐศาสตร์การเมืองบูรพา. 6(2), 144-165.
สุกิจ ชัยมุสิก, สมพงษ์ ธรรมโชติ, ฉัตรชัย ศิริกุลพันธ์, พระปลัดวิสุทธิ์ วิสุทฺธาจาโร, ปัณฑิตาภา เนตรน้อย, กัญจิรา วิจิตรวัชรารักษ์ และคณะ. (2560). “การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์และรักษาสิ่งแวดล้อมของประชาชน ตําบลเกาะช้างใต้ อําเภอเกาะช้าง จังหวัดตราด”. วารสารสถาบันวิจัยญาณสังวร. 8(1), 95-105.
สุทธินันท์ โสตวิถี, ภารดี พึ่งสำราญ, และรัจน์ชีวาต์ ตั๋นติกุลวรา. (2561). “สภาพการณ์การสื่อสารเพื่อกำหนดแนวทางสู่การฟื้นฟู อนุรักษ์ เสริมสร้างความมั่นคงด้านอาหารอย่างยั่งยืน กรณีศึกษาโครงการธนาคารปูม์าศูนย์ศึกษาการพัฒนาอ่าวคุ้งกระเบนอันเนื่องมาจากพระราชดำริ”. วารสารชุมชนวิจัย. 12(พิเศษ), 127-141.
