The การปรับตัวของร้านโชห่วยต่อผลกระทบจากการแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 ในพื้นที่ตำบลไทยาวาส อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสถานการณ์ในปัจจุบัน ผลกระทบจากสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 และการปรับตัวของร้านโชห่วย ในพื้นที่ตำบลไทยาวาส อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม โดยใช้เทคนิคการสัมภาษณ์ประชากรที่เป็นผู้ประกอบการร้านโชห่วยในพื้นที่ศึกษาซึ่งมีทั้งหมด 29 ราย และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีเทคนิคการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า สถานการณ์ในการดำเนินธุรกิจร้านโชห่วยในปัจจุบันมีรูปแบบการดำเนินธุรกิจแบบไม่เป็นระบบ ไม่มีการจัดทำบัญชีของร้าน การควบคุมคลังสินค้า และการใช้เทคโนโลยี ส่งผลให้จำนวนลูกค้า ยอดขาย และรายได้ของร้านโชห่วยลดลงในช่วงที่ผ่านมา ส่วนผลกระทบจากการแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 พบว่า ในด้านเศรษฐกิจ ร้านโชห่วยส่วนใหญ่ได้รับผลกระทบจากสภาวะการแย่งชิงส่วนแบ่งทางการตลาดของธุรกิจร้านสะดวกซื้อมากที่สุด ด้านสุขภาพส่วนใหญ่ได้รับผลกระทบเรื่องภาวะความเครียดจากปัญหาด้านเศรษฐกิจ และด้านสังคมได้รับผลกระทบจาก
การที่พฤติกรรมการซื้อของลูกค้าเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วจนผู้ประกอบการร้านโชห่วยปรับตัวไม่ทัน และด้านการปรับตัว พบว่าด้านเศรษฐกิจ ผู้ประกอบการส่วนใหญ่ปรับตัวโดยการเข้าร่วมโครงการตามมาตรการการช่วยเหลือของภาครัฐ ได้แก่ โครงการธงฟ้าประชารัฐ โครงการเราชนะ และโครงการคนละครึ่ง เป็นต้น ส่วนด้านสุขภาพ พบว่าผู้ประกอบการร้านโชห่วยแก้ปัญหาโดยการหากิจกรรมทำเพื่อลดภาวะเครียด และด้านสังคม พบว่า ผู้ประกอบการร้านโชห่วยมีการปรับตัวโดยใช้วิธีเพิ่มช่องทางการชำระเงินและประชาสัมพันธ์สินค้าใหม่ในรูปแบบออนไลน์
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ
เอกสารอ้างอิง
กรณิกา สุริยะกมล, และฉัตรวรัญ องคสิงห์. (2562). ร้านโชห่วยกับการอยู่รอดในยุคเศรษฐกิจดิจิตอล. การประชุมนำเสนอผลงานวิจัยบัณฑิตศึกษาระดับชาติ ครั้งที่ 14 ปี การศึกษา 2562 (หน้า 1-11). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย.
กรรณิการ์ แสนสุภา, เอื้อทิพย์ คงกระพันธ์, อุมาภรณ์ สุขารมณ์, และผกาวรรณ นันทะเสน. (2563). “การปรับตัวของนักศึกษาในสถานการณ์โควิด-19”. วารสาร มจร มนุษศาสตร์ปริทรรศน์. 6(2), 83-97.
ฉันทัส เพียรธรรม, และวันทนาพร รุ่งวรรณรัตน์. (2555). “การปรับตัวของร้านโชห่วยภายใต้กระแสการขยายตัวของร้านสะดวกซื้อสมัยใหม่”. วารสารการจัดการสิ่งแวดล้อม. 8(1), 39-55.
ธีรภัทร เจริญฤทธิ์, และนฤภร ไชยสุขทักษิณ. (2564). การปรับตัวของผู้ประกอบการในสถานการณ์การระบาดของเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (COVID-19) กรณีศึกษา ตลาดกิมหยง อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา. สืบค้นเมื่อ 30 มกราคม 2564, จาก http://www2.huso.tsu.ac.th/ncom/csd/csdful_pdf/c219.pdf
พัฒน์กมล อ่อนสำลี. (2564). “การปรับตัวของวิสาหกิจชุมชนในสภาวะการแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019”. วารสารวิทยาการจัดการปริทัศน์. 23(1), 195-205.
เพ็ญลักษณ์ ทองศรี. (2563). “แนวทางการปรับตัวในการดำเนินธุรกิจร้านค้าปลีกแบบดั้งเดิม อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี”. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี. 14(3), 447-460.
วัฒนะ สุขขวัญ. (2563). ทัศนคติของผู้บริโภคที่มีต่อร้านอาหารที่ปรับตัวในช่วงวิกฤต covid-19 ในเขตกรุงเทพมหานคร. ค้นคว้าอิสระปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาการตลาด. คณะบริหารธุรกิจ, มหาวิทยาลัยรามคำแหง. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
วิทวัส รุ่งเรืองผล. (2556). โครงการส่งเสริมร้านค้าปลีกไทย และประเภทร้านสะดวกซื้อ (โชห่วย). วิทยานิพนธ์คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี. บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุจินดา เจียมศรีพงษ์. (2553). ปัญหาและแนวทางแก้ไขเพื่ออนาคตของการค้าปลีกที่ยั่งยืน. พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยนเรศวร.
สุรเชษฐ์ ตาคำ. (2554). ความคิดเห็นของประชาชนกับผลกระทบจากการสร้างอาคารสูงชุมชนซอยวัดอุโมงค์ ตำบลสุเทพ อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์สาขาวิชาการจัดการมนุษย์กับสิ่งแวดล้อม. บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
Roy, C., and Andrews, H. (1999). The Roy’s Adaptation Model. Stamford, Conn.: Appleton & Lange.
