การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมภาษาอังกฤษสำหรับมัคคุเทศก์น้อย : กรณีศึกษาตำบลเกาะยอ อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาข้อมูลพื้นฐานในการพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมภาษาอังกฤษสำหรับมัคคุเทศก์น้อยของตำบลเกาะยอ อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา 2) เพื่อออกแบบและประเมินหลักสูตรภาษาอังกฤษสำหรับมัคคุเทศก์น้อยของตำบลเกาะยอ อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา เครื่องมือที่ใช้ในงานวิจัยคือ 1) แบบสอบถาม เก็บรวบรวมข้อมูลจากประชาชนในพื้นที่ตำบลเกาะยอ และนำมาวิเคราะห์หาค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน 2) แบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง
เก็บรวบรวมข้อมูลจากผู้มีส่วนได้ส่วนเสียและผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้อง และนำมาวิเคราะห์เนื้อหา และ 3) แบบตรวจสอบคุณภาพหลักสูตร เก็บข้อมูลจากนักวิชาการ และนำมาวิเคราะห์หาค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานผลการวิจัยพบว่า 1) ข้อมูลพื้นฐานในการพัฒนาหลักสูตร พบว่า ระดับความคิดเห็นของประชาชนในพื้นที่ตำบลเกาะยอในภาพรวม อยู่ในระดับมาก ความคิดเห็นของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียและผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้อง เห็นว่าหลักสูตรควรประกอบด้วยเนื้อหาสาระ คุณสมบัติของมัคคุเทศก์ และการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ และการสังเคราะห์เนื้อหาหลักสูตร ควรประกอบด้วย หลักการ จุดมุ่งหมาย เนื้อหาสาระ วิธีการฝึกอบรม กิจกรรมการฝึกอบรม สื่อการฝึกอบรม การวัดการประเมินผล และแผนการฝึกอบรมทั้งหมด 7 แผน และ 2) การออกแบบและตรวจสอบหลักสูตรพบว่า ระดับความเหมาะสมของหลักสูตรในภาพรวม อยู่ในระดับมากที่สุด
Downloads
Article Details
ลิขสิทธิ
เอกสารอ้างอิง
ขัตติยา กลัญทกะปกรณ์. (2552). หลักการมัคคุเทศก์. กรุงเทพฯ: วิรัตน์ เอ็ดดูเคชั่น.
คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ. (2560). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2560-2564). กรุงเทพฯ: สำนักงานกิจการโรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก.
เชาว์ อินใย. (2553). การประเมินผลโครงการ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทิพวรรณ พุ่มมณี. (2543). หลักการมัคคุเทศก์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
พระราชบัญญัติธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ พ.ศ. 2551. (2551, 6 กุมภาพันธ์). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 125, ตอนที่ 25ก, 1-30.
มธุรดา เอี่ยมสุภา. (2558). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมด้านการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเพื่อเตรียมความพร้อมการเข้าสู่ประชาคมอาเซียนสำหรับมัคคุเทศก์น้อยในจังหวัดสิงห์บุรี (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี, ปทุมธานี.
วชิระ วิชชุวรนันท์, ปาจรีย์ ผลประเสริฐ, เพ็ญศรี จันทร์อินทร์ และ ดัชนี จะวรรณะ. (2551). การสร้างหลักสูตรฝึกอบรมแบบบูรณาการด้านอาชีพสำหรับการพัฒนาบุคลากรในท้องถิ่นเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวอุทยานประวัติศาสตร์กำแพงเพชร เมืองมรดกโลก (รายงานการวิจัย). สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ. กรุงเทพฯ.
ศิริชัย พงษ์วิชัย. (2544). การวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วยคอมพิวเตอร์. (พิมพ์ครั้งที่ 11). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุธาสินี บุญญาพิทักษ์. (2545). การพัฒนาหลักสูตรครูนักวิจัยในชั้นเรียน สำหรับนักศึกษาวิชาชีพครู (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒประสานมิตร. กรุงเทพฯ.
องค์การบริหารส่วนตำบลเกาะยอ. (2560). แหล่งท่องเที่ยวในเกาะยอ. สืบค้น 29 เมษายน 2561, จาก http://www.kohyor.go.th/travel/detail/1263/data.html
องค์การบริหารส่วนตำบลเกาะยอ. (2561). ประชากรและครัวเรือนในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลเกาะยอ. เอกสารสำเนา.
Best, J. W. (1997). Research in education. Boston, MA: Allyn and Bacon.
Bhatia, T. K. (1979). A Syntactic and Semantic Description of Negation in South Asian Languages. (Thesis Ph.D). University of Illinois at Urbana-Champaign. Illinois.
Good, C. V. (1973). Dictionary of Education. New York: McGraw Hill.
Harmer, J. (1982). “What is communicative?”. ELT Journal. 36(3), p. 164 - 168.
Holloway, J. C. (2002). The Business of Tourism. Harlow: Financial Time, Prentice Hall.
Saylor, J. G. and Alexander, W. M. (1974). Planning Curriculum for Schools. 3rd edition. New York: Holt, Rinehart and Winston.
Taba, H. (1962). Curriculum Development Theory and Practice. New York: Harcourt, Brace and World.
