DELL HYMES AND SAVILLE-TROIKE’S ETHNOGRAPHY OF COMMUNICATION APPROACH AND THE STUDYING OF LANGUAGE AND THE STRUCTURE OF COMMUNICATIVE SITUATIONS IN THAI LANGUAGE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The ethnography of communication, formerly called the ethnography of speaking, is the analysis of communication within the wider context of the social and cultural practices and the members’ belief of a particular culture or speech community. It is a method of discourse analysis in linguistics that draws on the anthropological field of ethnography. The two main aims of this article are as follows: 1) to study the background of the ethnography of communication; and 2) to survey researches in which this approach was applied for studying language and structures of communicative situations in Thai Language.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
The articles published are the copyright of the Faculty of Humanities and Social Sciences, Phranakhon Si Ayutthaya Rajabhat University.
The views and opinions expressed in the articles published in this journal are solely those of the authors and do not necessarily reflect those of the Editorial Board or Phranakhon Si Ayutthaya Rajabhat University.
References
ณิศณัชชา เหล่าตระกูล. (2549). สถานการณ์สื่อสารพยานคดีอาญาในศาลไทยตามแนวชาติพันธุ์วรรณนาแห่งการสื่อสาร. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ภาควิชาภาษาศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณัฐพร พานโพธิ์ทอง. (2556). วาทกรรมวิเคราะห์เชิงวิพากษ์ตามแนวภาษาศาสตร์ : แนวคิดและการนำมาศึกษาวาทกรรมในภาษาไทย. กรุงเทพฯ: โครงการเผยแพร่ผลงานวิชาการ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ดียู ศรีนราวัฒน์. (2548). ภาษากับสังคม. ภาควิชาภาษาศาสตร์ คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. (เอกสารอัดสำเนา).
ปอรัชม์ ยอดเณร. (2544). การศึกษาปฏิสัมพันธ์ระหว่างพิธีกรและวิทยากรรายการสุขภาพทางโทรทัศน์ในเชิงชาติพันธุ์วรรณนาแห่งการสื่อสาร. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ภาควิชาวาทวิทยาและสื่อสารการแสดง บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
น้ำผึ้ง มโนชัยภักดี. (2554). การแสดงลำตัดคณะหวังเต๊ะ: การศึกษาตามแนวชาติพันธุ์วรรณนาแห่งการสื่อสาร. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต ภาควิชาภาษาไทย บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
พิกุลกานต์ รุจิราภา. (2537). การแสดงพระธรรมเทศนาทางวิทยุ: การศึกษาแนวชาติพันธุ์วรรณนาแห่งการสื่อสาร. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ภาควิชาภาษาศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์-มหาวิทยาลัย.
พระมหาศรายุทธ เจตรา. (2558). การศึกษาเทศน์มหาชาติแหล่อีสานตามแนวชาติพันธุ์วรรณนาแห่งการสื่อสาร. สืบค้นเมื่อ 13 สิงหาคม 2559. จาก http://gsmis.gs.kku.ac.th/publish/details/20163
มัลลิการ มาภา และคณะ. (2554). การสวดสรภัญญะของจังหวัดนครพนม: ศึกษาตามแนวชาติพันธุ์วรรณนาแห่งการสื่อสาร. วารสารศรีนครินทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์). 3(6), 51-61.
มณฑาทิพย์ ศิริพันธ์. (2554). การแสดงโนราคณะละมัยศิลป์: การศึกษาตามแนวชาติพันธุ์วรรณนาแห่งการสื่อสาร. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต ภาควิชาภาษาไทย บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ศุภมน อาภานันท์. (2554). การแสดงลิเกคณะทวีป-ชัยณรงค์ วงเทวัญ: การศึกษาตามแนวชาติพันธุ์วรรณาแห่งการสื่อสาร. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต ภาควิชาภาษาไทย บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สุดาดวง เกิดโมฬี. (2537). การศึกษาการปราศรัยหาเสียงเลือกตั้งผู้แทนราษฎรตามแนวคิดชาติพันธุ์วรรณนาแห่งการสื่อสาร. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ภาควิชาภาษาศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุนันท์ กินรีวงค์ และคณะ. (2554). ชาติพันธุ์วรรณนาแห่งการสื่อสาร: กรณีศึกษางานประเพณีบั้งไฟ ตำบลสร้างมิ่ง อำเภอเลิงนกทา จังหวัดยโสธร. วารสารศิลปศาสตร์. 3(1), 122-141.
อมรา ประสิทธิ์รัฐสินธุ์. (2556). ภาษาศาสตร์สังคม. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Fasold, Ralph W. (1990). The Sociolinguistics of Language: Introduction to Sociolinguistics Volume II. Oxford: Basil Blackwell Ltd.
Giglioli, Pier Paolo (ed). (1972). Language and Social Context. Hammonsworth, Middlesex Penguin Books Ltd.
Gumperz, John J., and Hymes, Dell (eds). (1972). Directions in Sociolinguistics: The Ethnography of Communication. Oxford: Basil Blackwell.
Saville-troike, Murial. (1989). The Ethnography of Communication. 2nd ed. Oxford: Basil Blackwell Publisher Limited.
