DEVELOPING A MODEL OF COMMUNITY DEMOCRACY: A CASE STUDY OF KLONG TAKIAN COMMUNITY, PHRANAKHON SI AYUTTHAYA PROVINCE
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research are to study: (1) a model of community democracy; and (2) factors affecting the development of community democracy in Klong Takian Community, Phranakhon Si Ayutthaya Province. A questionnaire has been used for this quantitative study to collect data from 371 samples selected by Stratified Random Sampling Technique (SRS). The data has been analyzed by descriptive statistics including frequency, percentage, mean, and standard deviation; and inferential statistics using Multiple Regression Analysis. The results are as follows: 1) The relationships between the democratic pathway and the model of community democracy are at a high level with the statistically significant level at .05, contributing to the four-step process of the community democracy including (1) collecting problems and needs concerned; (2) making a policy and a developing plan based on the collected problems and needs; (3) helping a community strengthen itself; and (4) assessing the outcomes. 2) A difference in religion is found to affect the model development of community democracy whereas differences in gender, age, income, and occupation do not affect the model development with the statistically significant level at .05.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
The articles published are the copyright of the Faculty of Humanities and Social Sciences, Phranakhon Si Ayutthaya Rajabhat University.
The views and opinions expressed in the articles published in this journal are solely those of the authors and do not necessarily reflect those of the Editorial Board or Phranakhon Si Ayutthaya Rajabhat University.
References
กมล สมวิเชียร. (2520). ประชาธิปไตยกับสังคมไทย. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช
กัลยา วาณิชย์บัญชา. (2540). การวิเคราะห์ข้อมูลด้วย SPSS for Window. กรุงเทพฯ : คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
โกวิทย์ พวงงาม. (2553). การจัดการตนเองของชุมชนและท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: บพิธการพิมพ์
ถวิลวดี บุรีกุล. (2552). การมีส่วนร่วม: แนวคิด ทฤษฎีและกระบวนการ.สำนักวิจัยและพัฒนา. สถาบันพระปกเกล้า. กรุงเทพฯ: ส เจริญ การพิมพ์
เจิมศักดิ์ ปิ่นทอง. (2526). การบริหารการพัฒนาชนบท. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์
ชัยอนันต์ สมุทรวณิช. (2532). ประชาธิปไตย สังคมนิยม คอมมิวนิสต์กับการเมืองไทย. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: ดวงดีการพิมพ์
วิศิษฐ์ ทวีเศรษฐ และ สุขุม นวลสกุล. (2542). การเมืองและการปกครองไทย. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยรามคำแหง
ปาริชาติ วลัยเสถียร. (2546). กระบวนการและเทคนิคการทำงานของนักพัฒนา. พิมพ์ครั้งที่2. กรุงเทพฯ : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย
ประเวศ วะสี. (2527). วัฒนธรรมกับการพัฒนา. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ
ประเวศ วะสี. (2537). ชุมชนเข้มแข็ง ทุนทางสังคมของไทย. (หนังสือชุดชุมชนเข้มแข็งลำดับที่ 1) กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนเพื่อสังคมและธนาคารออมสิน
ธีรพงษ์ แก้วหาวงษ์. (2543). กระบวนการเสริมสร้างชุมชนเข้มแข็ง: ประชาคมประชาสังคม. ขอนแก่น: โครงการจัดตั้งมูลนิธิเสริมสร้างชุมชนเข้มแข็ง ชมรมนักวิชาการสาธารณสุขภาคตะวันออกเฉียงเหนือ.
ปิยะวิทย์ เทพอำนวยสกุล. (2549). นโยบายเพื่อคุณภาพชีวิตที่ดี ชุมชนเข้มแข็ง. กรุงเทพฯ: เป็นไท พับบิชชิ่ง
พัฒนา กิติอาษา. (2546). ท้องถิ่นนิยม การทบทวนทฤษฎีและกรอบแนวคิด. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ
ทองทวี หงส์วิวัฒน์. (2527). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนา. กรุงเทพฯ: ศักดิ์โสภาการพิมพ์.
ทศพล สมพงษ์. (2555). ประชาธิปไตยชุมชนจากแนวคิดสู่การจัดการ. กรุงเทพฯ: สำนักงานสภาพัฒนาการเมือง สถาบันพระปกเกล้า
ไพรัตน์ เดชะรินทร์. (2527). การพัฒนาชนบท. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช
สำนักแผนพัฒนาการเมือง สำนักงานสภาพัฒนาการเมือง สถาบันพระปกเกล้า. (2556). ถอดบทเรียนประชาธิปไตยชุมชน: จังหวัดสมุทรสงคราม. กรุงเทพฯ
สำนักแผนพัฒนาการเมือง สำนักงานสภาพัฒนาการเมือง สถาบันพระปกเกล้า. (2556). ถอดบทเรียนประชาธิปไตยชุมชน: จังหวัดระยอง. กรุงเทพฯ
สำนักแผนพัฒนาการเมือง สำนักงานสภาพัฒนาการเมือง สถาบันพระปกเกล้า. (2556). ถอดบทเรียนประชาธิปไตยชุมชน: จังหวัดอำนาจเจริญ. กรุงเทพฯ
เธียรชัย ณ นคร และคณะ. (2553). ประชาธิปไตยชุมชน: กลไกขับเคลื่อนภาคพลเมืองเข้มแข็ง. กรุงเทพฯ :สำนักงานสภาพัฒนาการเมือง
สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2544). การส่งเสริมประชาธิปไตยผ่านกิจกรรมค่าย. กรุงเทพฯ: ชุมนุมการเกษตรแห่งประเทศไทย
สน รูปสูง. (2553). ประชาธิปไตยชุมชน. เอกสารสำนักงานสภาพัฒนาการเมือง สถาบันพระปกเกล้า
สน รูปสูง. (2554). คู่มือประชาธิปไตยชุมชน. กรุงเทพฯ: สำนักงานสภาพัฒนาการเมือง
สมบัติ ธำรงธัญวงศ์. (2546). การเมือง: แนวความคิดและการพัฒนา. กรุงเทพฯ
สัญญา สัญญาวิวัฒน์. (2541). การพัฒนาชุมชนแบบจัดการ. กรุงเทพฯ: เอมีเทรดดิ้ง
เสน่ห์ จามริก. (2540). การเมืองไทยกับพัฒนาการรัฐธรรมนูญ. กรุงเทพฯ: มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์
เสรี พงศ์พิศ. (2547). ร้อยทำที่ควรรู้: ให้เท่าทันตามสถานการณ์เปลี่ยนแปลง. กรุงเทพฯ: พลังทางปัญญา.
สาโรช บัวศรี. (2550). พื้นฐานการเมืองและการปกครองของไทย. กรุงเทพฯ: กรมฝึกหัดครู
อคิน รพีพัฒน์. (2527). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการพัฒนาชนบทในสภาพสังคมและวัฒนธรรมไทย. ใน ทวีทอง หงส์วิวัฒน์ (บรรณาธิการ). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนา. กรุงเทพฯ: ศักดิ์โสภณการพิมพ์
อุทัย หิรัญโต. (2543). การปกครองท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์
ประทาน คงฤทธิ์ศึกษากร. (2540). การบริหารปกครองท้องถิ่น. นนทบุรี: สุโขทัยธรรมาธิราช
อธิตา อับดุลฮามิ. (2555). การพัฒนาการมีส่วนร่วมของประชาชนในการดำเนินงานด้านความมั่นคงและเสริมสร้างสันติสุขของเทศบาลเมือง อำเภอเมือง จังหวัดนราธิวาส. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (รัฐประศาสนศาสตร์) บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล
Cohen andUphoff. (1980). “Participation’s Place in Rural Development: Seeking Clarify Through Specificity” World Development.
Oxford University. (1993). The Oxford English Dictionary. London: Oxford University Press,
United Nations Research Institute for Social Development. (1982). Human Development Report 2007. Bangkok: Keen Publishing.
Robson, William A. (1953). State and Local Government in the United States. New York: McGraw-Hill.