การพัฒนาสมรรถนะของบุคลากรกรมสรรพสามิต ในเขตกรุงเทพมหานคร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา เปรียบเทียบการพัฒนาสมรรถนะ ของบุคลากรกรมสรรพสามิตในเขตกรุงเทพมหานคร และเสนอแนวทางการพัฒนาสมรรถนะ การศึกษาใช้การวิจัยเชิงปริมาณ โดยมีกลุ่มตัวอย่างเป็นบุคลากร กรมสรรพสามิตเขตกรุงเทพมหานคร จำนวน 300 คน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและทดสอบด้วยค่าที การทดสอบแบบวิเคราะห์ ความแปรปรวน 1 ตัวแปร (One – way ANOVA) หรือค่าเอฟ (F - test) ผลการวิจัย พบว่า สมรรถนะ โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด คือ ด้านการยึดมั่นในความถูกต้องชอบ ธรรม และระดับน้อยที่สุด คือ ด้านการพัฒนาองค์กร แนวทางการพัฒนาสมรรถนะของ บุคลากรกรมสรรพสามิต พบว่า ด้านการมุ่งผลสัมฤทธิ์ ควรมีการพัฒนาผลงานให้สูงกว่า มาตรฐาน ด้านการบริการ ควรมุ่งเน้นการพัฒนาคุณภาพ ควรมีการส่งเสริมความโปร่งใส ในการทำงาน อย่างเป็นระบบและสามารถตรวจสอบได้ ด้านการทำงานเป็นทีม ควรมีการมุ่งเน้นการมีส่วนร่วมในการทำงานเพื่อให้บรรลุเป้าหมายร่วมกัน ด้านการพัฒนาองค์กร ควรมีการกำหนด แนวทางการยกระดับมาตรฐาน และด้านการคิดวิเคราะห์ ควรมีการวางแผนการจัดการอย่างเป็นระบบ
Article Details
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารฯ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และไม่ได้เป็นทัศนะและความรับผิดชอบของ กองบรรณาธิการ หรือ ของ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา
เอกสารอ้างอิง
เกษรา โชติช่วง. (2554). การพัฒนาสมรรถนะของบุคลากรส่วนการคลังในเขตอำเภอ เมือง จังหวัดยะลา. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาการปกครอง ท้องถิ่น, วิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
จามรี บัวทุม. (2558). สมรรถนะบุคลากรของเทศบาลตำบลทับมา. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมมาธิราช.
ชลารักษ์ นุชแดง. (2555). การพัฒนาสมรรถนะหลักของข้าราชการพลเรือนกรม การพัฒนาชุมชน. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชา รัฐประศาสนศาสตร์, มหาวิทยาลัยมหิดล.
ชาตรี เทียนทอง. (2556). แนวทางส่งเสริมการพัฒนาสมรรถนะบุคลากรกองการเจ้าหน้าที่กรมควบคุมโรค. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต.
ธาดา รัชกิจ. (2562). เสริมสร้างสมรรถนะ (Competency) ให้บุคลากร ส่งเสริมการบริหารทรัพยากรมนุษย์ในองค์กรให้มีประสิทธิภาพ. สืบค้นเมื่อ 1 พฤษภาคม 2564 จาก https://th.hrnote.asia/orgdevelopment/190624competency/
พัชรมัย แก้วบรรจง. (2556). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะหลักในการปฏิบัติงานของข้าราชการพลเรือน สำนักงานศึกษาธิการภาค 1–13. วิทยานิพนธ์ ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาการศึกษาเพื่อพัฒนาทรัพยากรมนุษย์, มหาวิทยาลัยทักษิณ.
พิสมัย ชัยมหา. (2558). สมรรถนะการปฏิบัติงานของบุคลากรหน่วยงานสำนักงาน อัยการสูงสุด ภาค 1. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชา รัฐประศาสนศาสตร์, มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา.
เพ็ญ จะชานรัมย์. (2559). สมรรถนะของเจ้าหน้าที่ส่งเสริมอุตสาหกรรมด้านการลงทุนในยุคประชาคมเศรษฐกิจอาเซียนของศูนย์ส่งเสริมอุตสาหกรรมภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.
รุ่งฤดี สมประสงค์. (2558). การพัฒนาสมรรถนะบุคลากรสำนักเลขานุการสำนักงานโยธา. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วรรณรัตน์ ศรีกนก. (2556). การพัฒนากรอบสมรรถนะของบุคลากรวิทยาลัยพยาบาลกองทัพบก. กรุงเทพฯ: วิทยาลัยพยาบาลกองทัพบก.
สำนักบริหารทรัพยากรบุคคล. (2562). แผนอัตรากำลังกรมสรรพสามิต 5 ปี. กรุงเทพฯ: ส่วนอัตรากำลังและระบบงาน สำนักบริหารทรัพยากรบุคคล.
สุพจน์ นาโพตอง. (2558). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะหลักของข้าราชการศาลยุติธรรม. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฎพระนคร.
เสาวลักษณ์ ฉายรุ้ง. (2557). สมรรถนะการปฏิบัติงานของบุคลากรในธุรกิจโรงแรม เขตอำเภอเมือง จังหวัดสงขลา. สงขลา: มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา.
อัจฉรา หล่อตระกูล. (2557). การพัฒนาสมรรถนะพนักงานมหาวิทยาลัยของรัฐ. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย.
Likert, R. A. (1932). Technique for the measurement of attitude. Archives Psychological, 3(1), 42-48.
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis (3rd ed.). New York: Harper and Row Publications.
