Guidelines for Intangible Cultural Heritage Inheritance and Enhancing the Value of Yala's Local Si Maya Dyed Clothes in the Creative Economy Context
Main Article Content
Abstract
This research employed a mixed-methods approach to investigate the Si Maya dyed cloth industry, encompassing dyed cloth producers, government officials, and consumers. The study employed questionnaires with 133 subjects for quantitative data, while qualitative insights were gathered through focus group discussions and interviews with dyed cloth producers and government representatives. Data analysis involved percentages, means, standard deviations, and content analysis. The results revealed that the Si Maya Dyed Cloth Group significantly contributed to preserving local cultural heritage by infusing creativity into diverse textile designs using traditional wisdom and locally sourced materials. However, challenges surfaced in elevating the product's value in terms of image, innovation in production techniques, and technology learning. Producers exhibited gaps in modern entrepreneurial knowledge, effective inheritance practices, and communicating product advantages to the local community. To ensure the proper inheritance of intangible cultural heritage and enhance the value of Si Maya dyed clothes, culture-focused support is paramount. The study recommends encouraging youth groups to inherit and promote local wisdom, adopting online marketing strategies, enhancing product design knowledge, and fostering cultural tourism activities to raise awareness and appreciation of Si Maya dyed cloth values.
Article Details
References
กงแก้ว ศรีสุข, ชำนาญ รอดเหตุภัย, วิศนี ศิลตระกูล. (2559). ผ้าทอนาหมื่นศรีและผ้าทอเกาะยอ : การประยุกต์ใช้แนวคิดเศรษฐกิจสร้างสรรค์ในการพัฒนาผลิตภัณฑ์เพื่อพัฒนาเศรษฐกิจชุมชน. วารสารวิชาการและวิจัยสังคมศาสตร์, 11(33), 87-100.
จุรีวรรณ จันพลา, วลี สงสุวงค์ เพ็ญศิริ กิจค้า, สุรีรัตน์ วงศ์สมิง. (2559). การพัฒนารูปแบบผลิตภัณฑ์ผ้าทอไทยทรงดำเพื่อสร้างมูลค่าเพิ่มตามแนวทางเศรษฐกิจสร้างสรรค์. วารสารวิชาการ Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 9(2), 82-98.
ชนกนาถ มะยูโซ๊ะ. (2555). ศิลปะการออกแบบลวดลายผ้าด้วยการมัดย้อมสีจากธรรมชาติ: ศึกษาเฉพาะ ประเภท รูปแบบ เทคนิคและกระบวนการออกแบบลวดลายด้วยการมัดย้อมผ้า การสกัดสีย้อมจากธรรมชาติ. มหาวิทยาลัยราชภัฎสวนสุนันทา.
ฐิติกร พูลภัทรชีวิน. (2553). เศรษฐกิจสร้างสรรค์ (Creative Economy), จาก: https://www.doyourwill.co.th/post/creativeeconomy
ทองเจือ เขียดทอง. (2558). ผลิตภัณฑ์ผ้าปักม้ง: การออกแบบเชิงเศรษฐกิจสร้างสรรค์. วารสารศิลปกรรมศาสตร์วิชาการ วิจัย และงานสร้างสรรค์, 2(1), 55-79.
ธนิดา พลอินทร์. (2564). ผ้าปักสไบมอญ : แนวทางการอนุรักษ์และการสร้างมูลค่าเพิ่มในเชิง เศรษฐกิจสร้างสรรค์. วารสารมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตร้อยเอ็ด, 10(1), 781-791.
ธันย์นิชา วิโรจน์รุจน์. (2563). การจัดการเชิงกลยุทธ์ของผลิตภัณฑ์ผ้าทอบนพื้นฐานเศรษฐกิจสร้างสรรค์. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 12(3), 134-146.
ธีรกานต์ โพธิ์แก้ว, กัลยานี วิจิตร, ทศพร ยันนี, ธัญญาภรณ์ รินโยธา, วรพงศ์ เลี่ยวตระกูล, อารียา ห่าหอ. (2562). การพัฒนาผลิตภัณฑ์ผ้ามัดย้อมจากสีธรรมชาติของบ้านหินลูกเดียว อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต. ใน การประชุมวิชาการระดับชาติ มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์ ครั้งที่ 1 ประจำปี 2562 (น.1098-1113).
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์. ธำรงชาติ วงศ์อารีย์, ไวพจน์ ดวงจันทร์, ภูมิพัฒน์ ชมพูวิเศษ, ภาณุมาศ พุฒแก้ว. (2558). ผ้าพื้นเมืองไทพวน: ลวดลายและเส้นสายอารยะธรรม บ้านเชียง จากอดีตสู่ปัจจุบัน. วารสารการพัฒนาชุมชนและ คุณภาพชีวิต, 3(2), 195-202.
บุญชม ศรีสะอาด. (2553). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 8). สุวีริยาสาส์น.
พระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษามรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม พ.ศ. 2559. (2559). ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 33 ตอนที่ 19ก, หน้า 1-9.
เพียงดาว สภาทอง, ภัทรวรรธน์ จีรพัฒน์ธนธร, ปานเทพ ลาภเกสร. (2559). แนวทางการสืบทอดวัฒนธรรมและอาชีพการทอผ้าทอไทยวนของศูนย์วิสาหกิจชุมชนทอผ้าบ้านโนนกุ่ม อำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา. วารสารศึกษาศาสตร์ปริทัศน์, 31(3), 77-83.
ภัทรีพันธุ์ พันธุ, วรัญญา พรหมสาขา ณ สกลนคร, พิมทรัพย์ พิมพิสุทธิ์. (2564). การส่งเสริมเอกลักษณ์ลวดลายผ้าเขียนเทียนชาวม้งสู่การเพิ่มมูลค่าผลิตภัณฑ์ชุมชน ตำบลแม่เปา อำเภอพญาเม็งรายจังหวัดเชียงราย. วารสารนิติ รัฐกิจ และสังคมศาสตร์ สำนักวิชานิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 5(1), 147-17.
มธุรส เวียงสีมา, นิรัช สุขสังข์. (2563). การออกแบบลวดลายผ้าจากศิลปะภูมิปัญญาผ้าจกไทพวนและไทยวนตามแนวทางเศรษฐกิจสร้างสรรค์. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 12(1), 127-151.
รอกีเย๊าะ กาแซ, จิตติมา ดำรงวัฒนะ, อุดมศักดิ์ เดโชชัย, เดโช แขน้ำแก้ว. (2561). บูวัตเล๊ะไกงตือนูนันปะลางิง : แนวทางการอนุรักษ์ภูมิปัญญาการทำลวดลาย ผ้าทอมือ กรณีศึกษา กลุ่มศรียะลาบาติก ตําบลสะเตง อำเภอเมือง จังหวัดยะลา. ใน การประชุมวิชาการระดับชาติครั้งที่1. วิทยาลัยสงฆ์พุทธปัญญาศรีทวารวดี.
วรรณา โชคบันดาลสุข, กุลยา อนุโลก, วรลักษณ์ ทองประยูร. (2558). การพัฒนากลยุทธ์การแข่งขัน ตามแนวทางเศรษฐกิจสร้างสรรค์สำหรับผ้าทอพื้นเมืองไทยทรงดำในจังหวัดราชบุรี. วารสารสมาคมนักวิจัย, 20(1), 62-73.
สุจิตตรา หงส์ยนต์, พิกุล สายดวง. (2560). การมีส่วนร่วมในการสืบสานศิลปะการทอผ้าไหมสู่การตระหนัก และสืบทอดทางวัฒนธรรม กรณีศึกษาชุมชนในจังหวัดอุบลราชธานี. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 8(2), 222-234.
สุดแดน วิสุทธิลักษณ์. (2560). มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชาติ : บทเรียนจากเพื่อนบ้าน. ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน).
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2552). รายงานการศึกษาเบื้องต้นเศรษฐกิจสร้างสรรค์ (The creative economy). บี.ซี.เพรส (บุญชิน).
อลิษา ดาโอ๊ะ. (2566). “ผลิตภัณฑ์สีมายา” ชุมชนหน้าถ้ำจากความอุดมสมบูรณ์ของธรรมชาติสู่ภูมิปัญญาท้องถิ่นสร้างรายได้ให้ชุมชนอย่างมั่นคงและยั่งยืน.
จาก: https://www.paaktai.com/news_economy/detail/
อารียา บุญทวี, จินดา เนื่องจำนงค์. (2565). การพัฒนาเพื่อเพิ่มมูลค่าผลิตภัณฑ์ผ้าขาวม้าในกลุ่มสตรีตัดเย็บบ้านนายาว อำเภอสนามชัยเขต จังหวัดฉะเชิงเทรา สู่เศรษฐกิจสร้างสรรค์. วารสารมนุษยสังคมปริทัศน์, 24(1), 147-157.
Bulut, M.O., Akar, E. (2012). Ecological Dyeing with Some Plant Pulps on Woolen Yarn and Cationized Cotton Fabric. Journal of Cleaner Product, 32, 1-9.
Siva, R. (2007). Status of Natural Dyes and Dye-Yielding Plants in India. Current Science, 92, 916-925.