Factors Affecting the Success of Remaking Thai Television Drama of Creative Economy
Article Sidebar
Published:
Jun 27, 2022
Keywords:
Factor Remaking Creative Economy
Main Article Content
Abstract
Abstract
This research aims to study the factors affecting the success of remaking Thai television drama based on the creative economy concepts. This research is qualitative research by In-depth interviews. Key informants include; the managers of the TV station, producers, directors who had been reproduced in the free TV digital satellite systems from 2014 to 2019. They reproduced at least 3 shows, total 9 key informants. Data collection with semi-structured in-depth interview. Analyze data by creating conclusions. The results showed that the factors affecting the success of remaking Thai television drama based on the creative economy are 1) Internal factors; business situation within the company, personal, policy, budget and technology. And 2) External factors; the competition situation, the flow of domestic audiences, culture and communication technology,
Keywords: Factor, Remaking, creative economy
Article Details
Section
บทความวิจัย
References
กาญจนา โชคเหรียญสุขชัย. (2560). ละครโทรทัศน์ไทยสำหรับชาวฟิลิปปินส์ ภายใต้กรอบทฤษฏีฐานรากมิติร่วมทางวัฒนธรรมของกลุ่มประเทศอาเซียน. (โครงการวิจัยนี้ได้รับทุนอุดหนุนการวิจัยจากกรมส่งเสริมวัฒนธรรม). กรุงเทพฯ: กระทรวงวัฒนธรรม.
เขมิกา จินดาวงศ์. (2551). การวิเคราะห์โครงสร้างการเล่าเรื่องในภาพยนตร์ของอภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
จิงฮอง ซู และพรทิพย์ เย็นจะบก. (ม.ป.ป.). การเรียนรู้วัฒนธรรมผ่านละครโทรทัศน์ไทยของนักศึกษาจีน : กรณีศึกษานักศึกษาจีนที่เรียนภาษาไทยในเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง. การประชุมวิชาการและนำาเสนอผลงานวิจัย ระดับชาติและนานาชาติ ครั้ง
ที่ 6. กลุ่มด้านมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. 25-36.
ทิพาภัสสร์ คล้ายจันทร์และธีรเดช ชื่นประภานุสรณ์. (2560, พฤษภาคม-สิงหาคม). ความพึงพอใจของผู้ชมและแนวโน้มของละครโทรทัศน์หลังข่าวของช่อง 7 สี ในเขตกรุงเทพมหานคร. ใน วารสารบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยสวนดุสิต. 13(2). 281-292.
ประกายกาวิล ศรีจินดา. (2558). การสื่อสารการตลาดของสถานีโทรทัศน์ ดิจิตอลระยะเริ่มต้นในประเทศไทย. สืบค้น จาก http://www.elfms.ssru.ac.th/prakaikavin_sr/file.php/1/_ 2558.pdf. สืบค้น เมื่อ 5 พฤษภาคม 2564.
พรณรงค์ พงษ์กลาง. (2561, มีนาคม - เมษายน). การปรับตัวของผู้ประกอบการโทรทัศน์ ให้อยู่ได้ในยุคทีวีดิจิทัล. ใน วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม. 37(2).142-154.
พฤทธิ์ ศุภเศรษฐศิริ. (2543). นักแสดง: บทบาทและภาพลักษณ์. ใน วารสารศิลปวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยศรีนครินทร์ทรวิโรฒ. 2(1).160-163.
พลอยพรรณ มาคะผล. (2558). ละครรีเมกกับการถ่ายโยงเนื้อหาในละครโทรทัศน์. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พัชราภา เอื้ออมรวนิช. (2560). การสื่อสารข้ามวัฒนธรรม. ใน วารสารวิชาการ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม. 2(3). 97-102.
พิมลวรรณ เกตพันธ์, ธำรง เมฆโหราและปัญญ หมั่นเก็บ. (มป.ป.). ปัจจัยที่มีผลต่อความสำเร็จในการส่งออกกระเจี๊ยบเขียวของไทยในตลาดโลก. ใน วาสารเกษตรพระจอมเกล้า. 30(3).1-12.
เพิ่มพร ณ นคร. (2563). การประยุกต์ใช้เศรษฐกิจสร้างสรรค์ในการผลิตซ้ำละครโทรทัศน์ไทย. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
มานิต เหลาชัยและณัฐชา ผาสุก. (2560). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมการซื้อผลิตภัณฑ์สโมสรระยอง เอฟซี. ใน การประชุมวิชาการเสนอผลงานวิจัยระดับชาติและนานาชาติครั้งที่ 8. 1(8). 1897-1906.
ลินิน แสงพัฒนะ. (2558). สัมพันธบทของตัวละครนางเอกในสื่อละครโทรทัศน์ กรณีศึกษา ละครโทรทัศน์เรื่องแรงเงา. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
เลิศพร ภาวะสกุล. (2558). แรงจูงใจและทัศนคติที่ส่งผลต่อความพึงพอใจโดยรวมของนักท่องเที่ยวชาวจีนต่อการท่องเที่ยวประเทศไทย. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต.
สุทธิวรรณ อินทะกนก. (2550). ปัจจัยที่มีผลต่อการดำรงอยู่และการปรับตัวของละครพื้นบ้านทางโทรทัศน์ไทย. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุมนมาศ คำทอง. (2560). การวิเคราะห์ความอยู่รอดของอุตสาหกรรมทีวีดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ.
สุภิญญา กลางณรงค์. (2016, 25 November). การร่วมผลิตรายการโทรทัศน์ระหว่างประเทศไทย-เกาหลี. สืบค้นจาก supinya.com/2016/11/2416/. สืบค้นเมื่อ 14 ตุลาคม 2563.
องอาจ สิงห์ลำพอง. (2557). กระบวนการผลิตละครโทรทัศน์. กรุงเทพฯ: สามลดา
องอาจ สิงห์ลำพอง. (2560, กรกฎาคม - ธันวาคม). การบริหารจัดการรายการโทรทัศน์ในยุคไทยแลนด์ 4.0. ใน วารสารนิเทศศาสตร์ธุรกิจบัณฑิตย์. 11(2). 209-245
อรพินท์ บุญสิน. (2014). แนวทางการสร้างผลลัพธ์การผลิตสินค้าเชิงสร้างสรรค์สำหรับผู้ประกอบการวิสาหกิจชุมชนในภาคอุตสาหกรรม. ใน WMS Journal of Management Walailak University. 3(3). (Sep.-Dec.). 22-31.
อริสา เลิศศิริวรกุล. (2012). “ซีรี่ส์เกาหลีเศรษฐกิจสร้างสรรค์ (Korean Series and Creative Economy)”. Executive Journal. เข้าถึงได้จาก https://www.bu.ac.th/knowledgecenter/exe-cutive_journal/ april_june_12/pdf/aw02.pdf.
สืบค้น เมื่อ 5 มพฤษภาคม 2564.
อลิสา ชินคงอำนาจ. (2560). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการเลือกรับชมรายการ The Mask Singer หน้ากากนักร้อง. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อัมพร จิรัฐติกร. (2561, กรกฎาคม - ธันวาคม). เศรษฐกิจเชิงอารมณ์ ของละครไทยในกัมพูชาและจีน. ในวารสารสังคมวิทยามานุษยวิทยา. 37(2). 97-128.
Chen, F. (2011). The research on the spreading of Thai drama in China. Master thesis Chongqing University.
McQuail, D. (2010). McQuail’s Mass Communication Theory (6th ed.). Los Angeles: SAGE Publications.
Porter, M.E. (1998). The Competitive Advantage of Nations (With a New Introduction). (n.p.): Macmillan Press.
Shim, D. (2008). The growth of Korean cultural industries and the Korean Wave.In Chua BH and Iwabuchi K (eds.) East Asian Pop Culture: Analyzing Korean Wave. Hong Kong: Hong Kong University Press. 13–31.
Toru, Ota. 2004. Producing (Post) Trendy Japanese TV Dramas. In Feeling Asian Modernities: Transnational consumption of Japanese TV dramas, edited by Koichi Iwabuchi, 69-86. Hong Kong: Hong Kong University
Press.
Verevise. C. (2004). Remaking Film. In Film Study: ReserchGate. 4(Summer 2004). 86-103.
เขมิกา จินดาวงศ์. (2551). การวิเคราะห์โครงสร้างการเล่าเรื่องในภาพยนตร์ของอภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
จิงฮอง ซู และพรทิพย์ เย็นจะบก. (ม.ป.ป.). การเรียนรู้วัฒนธรรมผ่านละครโทรทัศน์ไทยของนักศึกษาจีน : กรณีศึกษานักศึกษาจีนที่เรียนภาษาไทยในเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง. การประชุมวิชาการและนำาเสนอผลงานวิจัย ระดับชาติและนานาชาติ ครั้ง
ที่ 6. กลุ่มด้านมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. 25-36.
ทิพาภัสสร์ คล้ายจันทร์และธีรเดช ชื่นประภานุสรณ์. (2560, พฤษภาคม-สิงหาคม). ความพึงพอใจของผู้ชมและแนวโน้มของละครโทรทัศน์หลังข่าวของช่อง 7 สี ในเขตกรุงเทพมหานคร. ใน วารสารบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยสวนดุสิต. 13(2). 281-292.
ประกายกาวิล ศรีจินดา. (2558). การสื่อสารการตลาดของสถานีโทรทัศน์ ดิจิตอลระยะเริ่มต้นในประเทศไทย. สืบค้น จาก http://www.elfms.ssru.ac.th/prakaikavin_sr/file.php/1/_ 2558.pdf. สืบค้น เมื่อ 5 พฤษภาคม 2564.
พรณรงค์ พงษ์กลาง. (2561, มีนาคม - เมษายน). การปรับตัวของผู้ประกอบการโทรทัศน์ ให้อยู่ได้ในยุคทีวีดิจิทัล. ใน วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม. 37(2).142-154.
พฤทธิ์ ศุภเศรษฐศิริ. (2543). นักแสดง: บทบาทและภาพลักษณ์. ใน วารสารศิลปวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยศรีนครินทร์ทรวิโรฒ. 2(1).160-163.
พลอยพรรณ มาคะผล. (2558). ละครรีเมกกับการถ่ายโยงเนื้อหาในละครโทรทัศน์. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พัชราภา เอื้ออมรวนิช. (2560). การสื่อสารข้ามวัฒนธรรม. ใน วารสารวิชาการ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม. 2(3). 97-102.
พิมลวรรณ เกตพันธ์, ธำรง เมฆโหราและปัญญ หมั่นเก็บ. (มป.ป.). ปัจจัยที่มีผลต่อความสำเร็จในการส่งออกกระเจี๊ยบเขียวของไทยในตลาดโลก. ใน วาสารเกษตรพระจอมเกล้า. 30(3).1-12.
เพิ่มพร ณ นคร. (2563). การประยุกต์ใช้เศรษฐกิจสร้างสรรค์ในการผลิตซ้ำละครโทรทัศน์ไทย. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
มานิต เหลาชัยและณัฐชา ผาสุก. (2560). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมการซื้อผลิตภัณฑ์สโมสรระยอง เอฟซี. ใน การประชุมวิชาการเสนอผลงานวิจัยระดับชาติและนานาชาติครั้งที่ 8. 1(8). 1897-1906.
ลินิน แสงพัฒนะ. (2558). สัมพันธบทของตัวละครนางเอกในสื่อละครโทรทัศน์ กรณีศึกษา ละครโทรทัศน์เรื่องแรงเงา. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
เลิศพร ภาวะสกุล. (2558). แรงจูงใจและทัศนคติที่ส่งผลต่อความพึงพอใจโดยรวมของนักท่องเที่ยวชาวจีนต่อการท่องเที่ยวประเทศไทย. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต.
สุทธิวรรณ อินทะกนก. (2550). ปัจจัยที่มีผลต่อการดำรงอยู่และการปรับตัวของละครพื้นบ้านทางโทรทัศน์ไทย. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุมนมาศ คำทอง. (2560). การวิเคราะห์ความอยู่รอดของอุตสาหกรรมทีวีดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ.
สุภิญญา กลางณรงค์. (2016, 25 November). การร่วมผลิตรายการโทรทัศน์ระหว่างประเทศไทย-เกาหลี. สืบค้นจาก supinya.com/2016/11/2416/. สืบค้นเมื่อ 14 ตุลาคม 2563.
องอาจ สิงห์ลำพอง. (2557). กระบวนการผลิตละครโทรทัศน์. กรุงเทพฯ: สามลดา
องอาจ สิงห์ลำพอง. (2560, กรกฎาคม - ธันวาคม). การบริหารจัดการรายการโทรทัศน์ในยุคไทยแลนด์ 4.0. ใน วารสารนิเทศศาสตร์ธุรกิจบัณฑิตย์. 11(2). 209-245
อรพินท์ บุญสิน. (2014). แนวทางการสร้างผลลัพธ์การผลิตสินค้าเชิงสร้างสรรค์สำหรับผู้ประกอบการวิสาหกิจชุมชนในภาคอุตสาหกรรม. ใน WMS Journal of Management Walailak University. 3(3). (Sep.-Dec.). 22-31.
อริสา เลิศศิริวรกุล. (2012). “ซีรี่ส์เกาหลีเศรษฐกิจสร้างสรรค์ (Korean Series and Creative Economy)”. Executive Journal. เข้าถึงได้จาก https://www.bu.ac.th/knowledgecenter/exe-cutive_journal/ april_june_12/pdf/aw02.pdf.
สืบค้น เมื่อ 5 มพฤษภาคม 2564.
อลิสา ชินคงอำนาจ. (2560). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการเลือกรับชมรายการ The Mask Singer หน้ากากนักร้อง. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อัมพร จิรัฐติกร. (2561, กรกฎาคม - ธันวาคม). เศรษฐกิจเชิงอารมณ์ ของละครไทยในกัมพูชาและจีน. ในวารสารสังคมวิทยามานุษยวิทยา. 37(2). 97-128.
Chen, F. (2011). The research on the spreading of Thai drama in China. Master thesis Chongqing University.
McQuail, D. (2010). McQuail’s Mass Communication Theory (6th ed.). Los Angeles: SAGE Publications.
Porter, M.E. (1998). The Competitive Advantage of Nations (With a New Introduction). (n.p.): Macmillan Press.
Shim, D. (2008). The growth of Korean cultural industries and the Korean Wave.In Chua BH and Iwabuchi K (eds.) East Asian Pop Culture: Analyzing Korean Wave. Hong Kong: Hong Kong University Press. 13–31.
Toru, Ota. 2004. Producing (Post) Trendy Japanese TV Dramas. In Feeling Asian Modernities: Transnational consumption of Japanese TV dramas, edited by Koichi Iwabuchi, 69-86. Hong Kong: Hong Kong University
Press.
Verevise. C. (2004). Remaking Film. In Film Study: ReserchGate. 4(Summer 2004). 86-103.
