The Factors Influencing the Development of Community Potential Through the Digital Community Center

Main Article Content

อลงกต แผนสนิท
วิิษณุ ปัญญายงค์
ปรารถนา มะลิไทย

Abstract

This research aimed to study 1. The Guidelines of developing community potential through the Sisaket’s Digital Community Center 2. Study the factors influencing the development of community potential through the Digital Community Center. The methodology of this research is questionnaires which collected the data from 398 service users. The statistic used in the analysis was mean, standard deviation and coefficient and multiple regression analysis. The result showed that Digital Infrastructure Factor organization administration, personnel competency, community involvement, education learning information, social cultural aspects, economic aspects and income promotion at a high level. The data was also analyzed using multiple regression methods to predict the influence of all four factors. It was found that digital infrastructure factors (β = 0.137, organizational management (β = 0.244), personnel competency (β = 0.225), community participation (β = 0.303) influenced the development of community potential through Sisaket’s Digital Community Center. It’s statistically significant at the .05 level.

Article Details

Section
บทความวิจัย

References

กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. (2564). โครงสร้างสำ นักงานปลัดกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. https://www.mdes.go.th.

กนิษฐา ศอกกลาง. (2558). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมบ้านธารปราสาท อำเภอโนนสูง จังหวัดนครราชสีมา. วารสาร มทร.อีสาน (ฉบับมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 2 (2), 81-91.

ครรชิต สิงหเสมานนท์ และสัมพันธ์ พลภักดิ์. (2560). การบริหารจัดการพื้นที่ป่าชายเลนของกรมทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง ตามปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง. วารสารวิชาการ

มหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย (ฉบับสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์), 8 (1), 122-131.

ดิษฎาพันธ์ บุตรกุลและศิริณา จิตต์จรัส. (2562). การส่งเสริมความพร้อมการดําเนินงานของศูนย์ดิจิทัลชุมชนเพื่อการเรียนรู้ตลอดชีวิต. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 11 (1), 241-255.

ธนพร แย้มสุดา. (2561). การจัดการความรู้: เครื่องมือขับเคลื่อนสู่องค์กรแห่งการเรียนรู้และองค์กรขีดสมรรถนะสูง. วารสารแพทย์นาวี, 45 (1), 170-181.

พัชราภา สิงห์ธนสาร. (2557). การพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนบริเวณพื้นที่รอบวนอุทยานเขาหลวง เขตอำเภอลาดยาว และอำเภอเมือง จังหวัดนครสวรรค์. วารสารมหาวิทยาลัยภายัพ, 24 (2), 169-204.

พิกุล มีมานะ, ดุษฎีวัฒน์ แก้วอินทร์ และสนุก สิงห์มาตร. (2559). การขับเคลื่อนการจัดการเรียนรู้ผ่านเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์. ธรรมทรรศน์, 16 (3), 203-215.

ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561-2580. (2561). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 135 ตอนที่ 82 ก.

สิริมาส จันทน์แดง. (2564). Edtech เทรนด์การศึกษายุคใหม่: การนำ มาใช้ลดความเหลื่อมล้ำ ด้านการศึกษาท่ามกลางปัญหาช่องว่างทางดิจิทัล. วารสารสถาบันวิชาการป้องกันประเทศ, 12 (3),44-56.

สำ นักงานคณะกรรมการดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). ศูนย์ดิจิทัลชุมชน. https://dcc.onde.go.th.

อมรจิต ขานพิมาย และ วิรัช วิรัชนิภาวรรณ. (2560). การบริหารจัดการเพื่อส่งเสริมรายได้ของประชาชนตามโครงการหนึ่งตำ บลหนึ่งผลิตภัณ์ขององค์การบริหารส่วนตำ บลในจังหวัดปทุมธานี.วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย (สังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์), 7 (3), 213-222.

อุไรวรรณ แมะบ้าน. (2563). การบริหารจัดการทุนทางสังคมเพื่อการพัฒนาชุมชนในรูปแบบชุมชนพึ่งตนเอง. วารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการ, 8 (2), 73-88.

Hughes, J. & Lan, K. R. (2003). The culture of digital community networks and its impact onthe music industry. The International Journal on Media Management, 5 (3), 180-189.

Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis (3rd ed.). Harper & Row Publications.