พระพุทธศาสนากับกระบวนการยุติธรรมทางกฎหมายในสังคมไทย

ผู้แต่ง

  • กิฏโชค พัธณะนิติ หลักสูตรพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาชาวิชาพุทธจิตวิทยา ภาควิชาจิตวิทยา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราช วิทยาลัย
  • สุขเกษม บุญประกอบพร หลักสูตรพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาชาวิชาพุทธจิตวิทยา ภาควิชาจิตวิทยา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราช วิทยาลัย

คำสำคัญ:

พระพุทธศาสนา, กระบวนการยุติธรรม, กฎหมาย, หลักพุทธธรรม, สังคมไทย

บทคัดย่อ

บทความนี้ มุ่งนำเสนออิทธิพลของพระพุทธศาสนาที่มีต่อระบบกฎหมายและกระบวนการยุติธรรมของไทย โดยวิเคราะห์การผสมผสานระหว่างหลักธรรมทางพระพุทธ ศาสนากับระบบกฎหมายผ่านสามหลักธรรมสำคัญ ได้แก่ ศีล 5 ซึ่งเป็นรากฐานของกฎหมายอาญา ทศพิธราชธรรมที่เป็นหลักในการบริหารราชการแผ่นดิน และอริยสัจ 4 ที่สะท้อนในกระบวนการแสวงหาความจริงและการพิจารณาคดี นอกจากนี้ ยังนำเสนอบทบาทของสถาบันสงฆ์ในการไกล่เกลี่ยข้อพิพาท ซึ่งเน้นการใช้หลักธรรมในการเยียวยาจิตใจและสร้างความสมานฉันท์มากกว่าการตัดสินถูกผิด การประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรมในกระบวนการยุติธรรมปัจจุบันแสดงให้เห็นถึงความสอดคล้องระหว่างหลักธรรมกับแนวคิดการแก้ไขปัญหาความขัดแย้งสมัยใหม่ อย่างไรก็ตาม ยังมีความท้าทายในการรักษาสมดุลระหว่างหลักการทางศาสนากับหลักนิติธรรมในสังคมพหุวัฒนธรรมและการปรับใช้หลักธรรมให้เข้ากับบริบททางสังคมที่เปลี่ยนแปลง ซึ่งต้องอาศัยความร่วมมือระหว่างสถาบันทางศาสนาและหน่วยงานในกระบวนการยุติธรรม รวมถึง การสนับสนุนเชิงนโยบายจากภาครัฐ เพื่อให้การบูรณาการหลักพุทธธรรมกับกระบวนการยุติธรรมเกิดประโยชน์สูงสุดต่อสังคม

เอกสารอ้างอิง

โคทม อารียา. (2562). บทบาทของพระสงฆ์กับการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทในสังคมไทย. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์, 1(1), 25-42.

นันทวัฒน์ บรมานันท์. (2565). การไกล่เกลี่ยข้อพิพาทในกระบวนการยุติธรรมไทย. กรุงเทพฯ : วิญญูชน.

ปรีชา กุมุทพงศ์. (2565). การประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรมในการไกล่เกลี่ยข้อพิพาท. วารสารนิติศาสตร์, 51(2), 245-268.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2556). พรหมวิหาร 4: ธรรมสำหรับการอยู่ร่วมกันในสังคม (พิมพ์ครั้งที่ 12). กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระพรหมบัณฑิต (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2558). การไกล่เกลี่ยข้อพิพาทตามแนวพุทธ. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

“________” . (2562). หลักมัชฌิมาปฏิปทากับกระบวนการยุติธรรม. วารสารพุทธศาสน์ศึกษา, 26(1), 1-18.

พระมหาหรรษา ธมฺมหาโส. (2564). การบูรณาการหลักพุทธธรรมในกระบวนการยุติธรรม. วารสารพุทธศาสตร์ศึกษา, 12(1), 1-22.

ประเวศ วะสี. (2563). บทบาทของวัดกับการสร้างสันติสุขในสังคมไทย. กรุงเทพฯ : สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน.

วันชัย วัฒนศัพท์. (2565). การไกล่เกลี่ยข้อพิพาท: แนวคิดและแนวทางปฏิบัติ (พิมพ์ครั้งที่ 3). ขอนแก่น: ศูนย์สันติวิธีและธรรมาภิบาล มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

วิชัย ศรีรัตน์. (2563). การบูรณาการหลักพุทธธรรมกับกระบวนการยุติธรรมในสังคมไทยปัจจุบัน. วารสารนิติศาสตร์, 49(3), 568-589.

สมชาย วงศ์วิเศษ. (2564). การพัฒนาบุคลากรในกระบวนการยุติธรรมตามแนวพุทธ. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 47(1), 156-175.

สำนักงานศาลยุติธรรม. (2559). คู่มือการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทตามแนวพุทธ. กรุงเทพฯ : สำนักงานศาลยุติธรรม.

สุรพล ไกรวิมล. (2565). แนวทางการบูรณาการหลักพุทธธรรมกับกระบวนการยุติธรรม. วารสารกระบวนการยุติธรรม, 15(2), 45-68.

สุรศักดิ์ มณีศร. (2563). บทบาทของวัดในการสร้างความสมานฉันท์ในสังคมไทย. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์, 4(2), 89-106.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-07-04

รูปแบบการอ้างอิง

พัธณะนิติ ก., & บุญประกอบพร ส. (2026). พระพุทธศาสนากับกระบวนการยุติธรรมทางกฎหมายในสังคมไทย. วารสารจิตวิทยาพุทธศาสตร์ประยุกต์เพื่อสังคม, 12(1), 431–445. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/human/article/view/286264