A Legendary Account of Phayao Pagodas as the Primary Source for Tale Innovation of Phayao

Main Article Content

Darinthorn Inthapthim
Singkham Rakpa

Abstract

The article  aimed to present form, structure, convention and to (2) examine strategic creation in the Phayao legendary literature focusing both on written form which are preserved in palm leaf manuscript, transcribed and published and verbal form, the oral form of 19 Phyao pagoda legend as the primary source for the tale innovation.Results showed  that  Pagoda literature was composed in the form of prose mixed with Pali language and ancient Lanna language together with modern prose style for the descriptive way. The structure of the legend literature consisted of 3 features: (i) content showing the story back to the time of the Buddha, (ii) content showing the event taking place after the Buddha’s demise referring to important and historical persons like King Ashoka, and (iii) the content indicating certain incidents that link to the current events. Concerning creation, Phayao pagodas’ legend has major creative conventions consisting of (i) Introductory part starting with solely Pali introduction and the concluding part, (ii) the convention of salutation part, and (iii) the convention of motif, the smallest part of the legend, the Buddha’s relic is the motif leading to the composition of the legend to support the building of the pagoda to enshrine the Buddha’s relic, practices, rites and other statements related to the Buddha’s relics.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Section
Articles

References

กระทรวงมหาดไทย, สำนักงานจังหวัดพะเยา. หนังสือประวัติมหาดไทยส่วนภูมิภาคจังหวัด
พะเยา. ม.ป.ท.ม.ป.พ.
กรมศิลปากร, สำนักโบราณคดีและพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติ. (2550). ศัพทานุกรมโบราณคดี.
กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.
คณะกรรมการฝ่ายประมวลเอกสารและจดหมายเหตุในคณะกรรการอำนวยการจัดงานเฉลิม
พระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ. (2544). วัฒนธรรม พัฒนาการทาง
ประวัติศาสตร์ เอกลักษณ์และภูมิปัญญาจังหวัดพะเยา. จัดพิมพ์เนื่องในโอกาสพระราช
พิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบ 5 ธันวาคม 2542. กรุงเทพฯ :
กระทรวงมหาดไทย : กระทรวงศึกษาธิการ : กรมศิลปากร.
ประภัสสร์ ชูวิเชียร. (2554). 5 มหาเจดีย์สยาม. กรุงเทพฯ : มิวเซียมเพรส.
พระคัมภีร์ถูปวงศ์ ตำนานว่าด้วยการสร้างพระสถูปเจดีย์. (2511). พิมพ์เรื่องในงานพระราชทาน
เพลิงศพนางอนุ ทองไข่มุกด์.
พระธรรมวิมลโมลี. (2550). อัครดุษฎีบัณฑิตแห่งภูกามยาว. พะเยา: วัดศรีโคมคำ ตำบลเวียง
อำเภอเมือง จังหวัดพะเยา
พระมหาศรีบรรดร ถิรธมโม และคณะ. (2545). พระธาตุสำคัญเมืองพะเยา. โครงการสืบสาน
วัฒนธรรมภูกามยาวมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระศรีวิสุทธิโกศล. ( 2546). การศึกษาเชิงวิเคราะห์มหาปรินิพพานสูตร : ศึกษาเฉพาะกรณีการ
รักษาหลักพระธรรมวินัย (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาพระพุทธศาสนา.
บัณฑิตวิทยาลัย). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ.
บำเพ็ญ ระวิน,และอุดม รุ่งเรืองศรี, (2530). รายงานการวิจัยศัพท์หมวดภาษาบาลีขอมล้านนา
และศัพท์ขอมในภาษาล้านนา.ภาควิชาภาษาไทย, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
พระมหาสามีธรรมรส. (2553). พุทธตำนานพระเจ้าเลียบโลก. ปริวรรตโดย สิงฆะ วรรณสัย.
โครงการหนังสือธรรมะธรรมทาน คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ พิมพ์เป็นธรรม
บรรณาการ เนื่องในงานพิธีกฐินพระราชทาน ณ วัดพระธาตุหริภุญชัย วรมหาวิหาร
ลำพูน วันอาทิตย์ที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2553.
รัญจวน อินทรกำแหง. (2524). การอ่านและการพิจารณาหนังสือ. (พิมพ์ครั้งที่ 5), กรุงเทพฯ:
อักษรเจริญทัศน์.
สถาบันวิจัยสังคม. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. (2534). รายชื่อหนังสือโบราณล้านนา:เอกสาร
ไมโครฟิล์มของสถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ พ.ศ.2521-2533. เชียงใหม่:
สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สุจิตต์ วงศ์เทศ. (บ.ก.). (2538). ประวัติศาสตร์ สังคมและวัฒนธรรมเมืองพะเยา. กรุงเทพฯ: มติชน.
สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดพะเยา. (2555). วัดในจังหวัดพะเยา. สืบค้น 4 มกราคม
2561, จาก http://pyo.onab.go.th/index.php?option=com_content&view
=article&id=184&Itemid=158