A Study of the Dialect on Ban Nong Noen, Hua Tha Non Sub-district, Tha Ta Ko District, Nakhon Sawan Province

Main Article Content

Thanaphat Sonthirak
Supawee Lertpatiwong
Ven.Nawsaeng Aggaseno

Abstract

The purposes of this article research were (1) To study the basic words of the dialect used in daily life, and (2) To study vocabulary that reflects the way of life of Ban Nong Noen, Hua Tha Non Sub-district, Tha Tako District, Nakhon Sawan Province. The researchers collected the data by interview, and the data were analyzed basing on the documents.


The results of research reveal there are 3 characteristics when compare the dialect in Ban Nong Noen with Thai standard language. 1) the characteristics of word are different because the vocabularies of the dialect were used only in Ban Nong Noen. 2) the characteristics of word in Ban Nong Noen are cut short. 3) the characteristics of word in Ban Nong Noen are similar with Thai language. The Ban Nong Noen dialect transfers the culture 5 characteristics 1) Culture about food and residence 2) Culture about way of life 3) Culture about religious ceremonies 4) Culture about art and folk games and 5) Culture of spoken language accent Therefore, the study of Ban Nong Noen dialect reflects the culture by finding that the vocabulary is diverse because Ban Nong Noen multi-ethnic and geography.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Section
Research Article

References

กรรณิการ์ วิมลเกษม. (2555). ภาษาไทยถิ่นเหนือ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: ภาควิชาภาษา
ตะวันออก คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ถาวร สุบงกช. (2526). ภาษาถิ่น การวิเคราะห์เรื่องเสียงและความหมาย. นครราชสีมา:
ศูนย์วัฒนธรรมจังหวัดนครราชสีมา วิทยาลัยครูนครราชสีมา.

ปรียานุช คำสนอง. (2560). “พลวัตพื้นที่ทางวัฒนธรรมของชุมชนกลุ่มชาติพันธุ์ไทดำในจังหวัด
นครสวรรค์”. วารสาร มทร.อีสาน, 4(2), 77-90.
พระยาอนุมานราชธน. (2515). วัฒนธรรมเบื้องต้น. กรุงเทพฯ: ไทยมิตรการพิมพ์.
ไพฑูรย์ ทองทรัพย์. (2552). “การพัฒนาเครือข่ายบ้าน วัดและโรงเรียนในการพัฒนาจริยธรรม
เด็กและเยาวชน: กรณีศึกษา หมู่บ้านหัวถนนใต้ ตำบลหัวถนน อำเภอท่าตะโก จังหวัด
นครสวรรค์”. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์, 4(10), 53-62.
เรืองเดช ปันเขื่อนขัติย์. (2531). ภาษาถิ่น. นครปฐม: สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเอเชีย
มหาวิทยาลัยมหิดล.
วรภพ วงค์รอด. (2559). “การพัฒนาแนวทางการจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม: ศึกษากรณี
ชุมชนวัฒนธรรมไททรง ดำบ้านหนองเนิน อำเภอท่าตะโก จังหวัดนครสวรรค์”,
วารสารสังคมศาสตร์วิชาการ, 9(2), 26-44.
สุนทร วรหาร. (2561). “การศึกษาวิจัยเรื่องบทสวดในพิธีศพของชาติพันธุ์ไทดำในประเทศไทย:
ความเชื่อ ประเพณี พิธีกรรม และการสื่อความหมาย”. วารสารมนุษยศาสตร์และ
สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 9(1), 9-19.
สุพิดา เกิดอู่ม. (2561). “สำเนียงภาษาไทยโซ่ง จังหวัดเพชรบุรี”. วารสารวจนะ, 6(1), 1-20.
โสภิตา ถาวร. (2556). การแปรและการเปลี่ยนแปลงเสียงในภาษาไทดำ. นครปฐม: มหาวิทยาลัย
มหิดล.
อมรา ประสิทธิ์รัฐสินธุ์. (2549). กว่าจะมาเป็นนักภาษาศาสตร์. กรุงเทพ: ภาควิชาภาษาศาสตร์
คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อรรถสิทธิ์ บุญสวัสดิ์ และสมทรง บุรุษพัฒน์. (2561). “การแปรของคำเรียกญาติพื้นฐานภาษา
ไทดำในประเทศไทย ลาวและเวียดนาม”. มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 35(1), 21-42.
อำนาจ เอี่ยมสำอางค์, อำนาจ เย็นสบาย, สาธิต ทิมวัฒนบรรเทิง และ จารุวรรณ ขำเพชร.
(2561). “พลวัตทางสังคมกับการดำรงอยู่ของวัฒนธรรมอาหารไทดำในจังหวัดเพชรบุรี”.
วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 5(ฉบับพิเศษ เนื่องในงานพิธีประทานปริญญาบัตร ปี 2561),
237-249.