ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษา ในมหาวิทยาลัยรัฐไม่จำกัดรับ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษาในมหาวิทยาลัยรัฐไม่จำกัดรับ และเพื่อเสนอแนะแนวทางในการส่งเสริมการจัดการศึกษา
ในระดับมหาวิทยาลัยที่นำไปสู่การพัฒนาทักษะการเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษา โดยใช้รูปแบบ
การวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Research) ด้วยการเก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างที่เป็นนักศึกษาที่กำลังศึกษาระดับปริญญาตรีในมหาวิทยาลัยรัฐไม่จำกัดรับในประเทศไทยที่มีเพียง 2 แห่ง ได้แก่ มหาวิทยาลัยรามคำแหง และ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช โดยใช้วิธีการสุ่มตัวอย่าง
แบบสะดวก (Convenience sampling) จำนวน 594 คน ทำการวิเคราะห์ข้อมูลทั่วไปของผู้ตอบแบบสอบถาม โดยใช้ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์หาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษาในมหาวิทยาลัยรัฐไม่จำกัดรับด้วยสมการโครงสร้าง (Structural Equation Modeling: SEM) ผลการวิจัยพบว่า ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษาในมหาวิทยาลัยรัฐไม่จำกัดรับอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ประกอบด้วย ทัศนคติต่อการเป็นผู้ประกอบการ ความรู้พื้นฐานด้านการเป็นผู้ประกอบการ การรับรู้ความสามารถในทางธุรกิจ บรรทัดฐานทางสังคม และแรงจูงใจที่จะเป็นผู้ประกอบการ ในขณะที่การรับรู้ความเสี่ยงไม่พบความสัมพันธ์ที่มีนัยสำคัญทางสถิติ สำหรับปัจจัยที่มีบทบาทสำคัญต่อการกำหนดการตัดสินใจใน
การเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษาที่มีส่วนเชื่อมโยงกับมหาวิทยาลัย ได้แก่ การรับรู้ความสามารถในทางธุรกิจ และความรู้พื้นฐานด้านการเป็นผู้ประกอบการ ดังนั้นสถาบันการศึกษาจึงมีบทบาทสำคัญในการสนับสนุนและส่งเสริมให้นักศึกษาเป็นผู้ประกอบการหรือมีธุรกิจของตนเอง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ชมพูนุท ด้วงจันทร์, กฤษฎา สอาด, ชุติมา สมนิล, ณัฐพงศ์ รอดสะใภ้, ตวงทอง นุ้ยไม, อารอฟัต คมกำแหง, และภูริทัต ฤทธิโสม. (2564). แบบจำลองโมเดลความตั้งใจเชิงสาเหตุการเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษาระดับปริญญาตรี หลักสูตรบริหารธุรกิจ: กรณีศึกษามหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. วารสารการจัดการธุรกิจ มหาวิทยาลัยบูรพา, 10(2), 148-163. https://so01.tci-thaijo.org/ index.php/BJBM/article/view/246074.
นิรันดร ทัพไชย. (2565). ความตั้งใจในการเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษามหาวิทยาลัยในประเทศในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้. วารสารสมาคมนักวิจัย, 27(1), 111-142. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jar/article/view/254550.
พิมพิกา พูลสวัสดิ์ และวิษณุพงษ์ โพธิพิรุฬห์. (2562). อิทธิพลของปัจจัยตามทฤษฎีพฤติกรรรมแผนที่มีต่อความตั้งใจที่จะเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษาปริญญาตรีมหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต. วารสารบริหารธุรกิจศรีนครินทรวิโรฒ, 10(2), 50-61. https://ejournals.swu.ac.th/ index.php/MBASBJ/article/view/11952.
พิมพิกา พูลสวัสดิ์ และจิรวัฒน์ ทิพยรส. (2566). การรับรู้โอกาสเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษาเจเนอเรชั่นซี: บทบาทตัวแปรคั่นกลางความคิดสร้างสรรค์ของผู้ประกอบการและความหลงใหลในการเป็นผู้้ประกอบการ. วารสารบริหารธุรกิจ, 46(179), 23-53.
ภัทรวรรธน์ จีรพัฒน์ธนธร. (2564). การศึกษาเพื่อพัฒนาความเป็นผู้ประกอบการ. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ คณะศึกษาศาสตร์.
มานิตย์ มัลลวงค์ และวิวัฒน์โชติกร เรืองจันทร์. (2564). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความตั้งใจที่จะเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษาคณะบริหารธุรกิจและศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา เชียงใหม่. วารสารวิชาการบัณฑิตวิทยาลัยสวนดุสิต, 17(1), 155-173. https://so19.tci-thaijo.org/index.php/SDUGSAJ/article/view/433.
สุธีรา เดชนครินทร์ และกชพรพรรณ พงค์ทองเมือง. (2566). ปัจจัยสภาพแวดล้อมที่มีอิทธิพลต่อความตั้งใจจะเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษาคณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์. วารสารสังคมศาสตร์วิจัย, 14(1), 164-178. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/ ssr/article/view/260587.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2561). รายงานวิจัย การจัดการศึกษาเพื่อพัฒนาความเป็นผู้ประกอบการ (Entrepreneurship Education). บริษัท พริกหวานกราฟฟิค จำกัด.
สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม. (2566, 22 พฤศจิกายน). รายงานสถานการณ์ MSME ปี 2566. สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม.https://bds.sme.go.th/ Files/f5e20d92-138e-48f2-a29f-5a6c3a37cfd0.pdf.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2566, 7 มีนาคม). แผนแม่บทภายใต้ยุทธศาสตร์ชาติ (พ.ศ.2566-2580) ฉบับแก้ไขเพิ่มเติม. สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. https://www.nesdc.go.th/info/master-plan-under-the-national-strategy/.
อนุวัต สงสม. (2566). โมเดลความตั้งใจที่จะเป็นผู้ประกอบการของนิสิตระดับปริญญาตรี คณะเศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยทักษิณ. วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 10(1), 210-226. https://so05.tci-thaijo.org/ index.php/pnuhuso/article/view/261531.
Ajzen, I. (2005). Attitudes, Personality, and Behavior (2nd ed.). Milton-Keynes: Open University Press/McGraw-Hill.
Colman, M., Silva, J.D., Westermann, B., & Dlamini, S. (2021). The factors that influence the entrepreneurial intentions of university students. Journal of Entrepreneurship Education, 24(5), 1-17.
Fu, X., Yan, T., Tian, Y., Niu, X., Xu, X., Wei, Y., Hu, Q., Ouyang, Z., & Wu, X. (2022). Exploring Factors Influencing Students’ Entrepreneurial Intention in Vocational Colleges Based on Structural Equation Modeling: Evidence From China. Frontiers in Psychology, 13, 1-11. https://doi.org/10.3389/fpsyg.2022.898319.
Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., & Anderson, R. E. (2014). Multivariate data analysis (7th ed., Pearson new international edition). Upper Saddle River: Pearson Education Limited.
Sharaf, A., El-Gharbawy, A., & Ragheb, M. A. (2018). Factors That Influence Entrepreneurial Intention within University Students in Egypt. Open Access Library Journal, 5(10), 1-14. https://doi.org/10.4236/oalib.1104881.
Seligman, M. (2011). Flourish: A visionary new understanding of happiness and well-being. New York: Simon & Schuster.
Su, Y., Zhu, Z., Chen, J., Jin, Y., Wang, T., Lin, C-L., & Xu, D. (2021). Factors Influencing Entrepreneurial Intention of University Students in China: Integrating the Perceived University Support and Theory of Planned Behavior. Sustainability, 13(8), 4519, 1-17.
