การพัฒนาศักยภาพการเป็นเมืองแห่งไมซ์ของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนาศักยภาพการเป็นเมืองแห่งไมซ์ (MICE) ของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบผสานวิธีระหว่าง (1) การวิจัยเชิงปริมาณ วิธีวิจัยเชิงสำรวจ มีแบบสอบถามเป็นเครื่องมือการวิจัย กลุ่มตัวอย่าง คือ นักท่องเที่ยวในจังหวัด ประจวบคีรีขันธ์ จำนวน 400 คน ด้วยการสุ่มแบบ เจาะจง สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ จำนวน ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (2) การวิจัยเชิงคุณภาพ วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึกจากกลุ่ม ผู้ให้ข้อมูลหลัก คือ เจ้าหน้าที่รัฐและผู้ประกอบการ จำนวน 10 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การวิเคราะห์ เนื้อหา และ (3) การวิจัยจากเอกสาร โดยวิเคราะห์ศักยภาพการแข่งขันด้วยข้อมูลโดยเครื่องมือ C-PEST, SWOT และ TOWS matrix
ผลการวิจัยพบว่า (1) นักท่องเที่ยวมีความพึงพอใจต่อศักยภาพการเป็นเมืองแห่งไมซ์ ต้องอาศัย การจัดการด้านสถานที่ สิ่งแวดล้อม ความปลอดภัย การสร้างภาพลักษณ์ และการสนับสนุนจากภาครัฐ ของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์อยู่ในระดับมาก (2) การพัฒนาเมืองแห่งไมซ์ต้องอาศัยการจัดการบริหาร พื้นที่ ทรัพยากร ความร่วมมือจากภาครัฐโดยอาศัยความร่วมมือกับชุมชนในการส่งเสริมกิจกรรมด้านวัฒนธรรม (3) ยุทธศาสตร์เชิงรุกด้วยการใช้จุดแข็งจาก Royal Heritage ที่มีเอกลักษณ์ ทำเลที่ตั้ง ความพร้อมของผู้ประกอบการในการแข่งขันจากการเติบโตของการท่องเที่ยว ดังนั้นจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ควรกำหนดยุทธศาสตร์ (1) การจัดทำฐานข้อมูล (2) กำหนดกลไก การทำงาน (3) พัฒนากิจกรรม (4) พัฒนาสินค้า-บริการ (5) ส่งเสริมให้เป็นจุดหมายการท่องเที่ยว และ (6) สร้างความแตกต่างอย่างโดดเด่นให้แก่การเป็นเมืองแห่งไมซ์ของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กัลยา วาณิชย์บัญชา. (2560). การวิเคราะห์สถิติขั้นสูงด้วย SPSS for Windows (พิมพ์ครั้งที่ 14). สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จารึก ดาดี, สานิต ศิริวิศิษฐ์กุล และชัยวุฒิ จันมา. (2565). อนาคตภาพการจัดการสถานที่จัดงานแสดงสินค้าของอุตสาหกรรมไมซ์ไทยตามแนววิถีใหม่. วารสารวิชาการ อุตสาหกรรมศึกษา, 16(1), 19-40.
จิรวัฒน์ ขันธโภคัย. (2564). ศักยภาพของการเป็นเมืองไมซ์ (MICE City) ของจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นิพล เชื้อเมืองพาน, กฤติยา ทองคุ้ม, วันวสา วิโรจน์นารมย์ และศิริพร กิรติการกุล. (2568). การพัฒนาศักยภาพการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนเพื่อรองรับนักท่องเที่ยวกลุ่มไมซ์อย่างยั่งยืนในจังหวัดนครปฐม.วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 12(1), 40-58.
ตันติกร โคตรชารี, จินณพัษ ปทุมพร และราณี อิสิชัยกุล. (2564). การศึกษาปัจจัยภาพลักษณ์ของแหล่งท่องเที่ยวการเลือกเมืองจุดหมายปลายทางและความจงรักภักดีของแหล่งท่องเที่ยวในประเทศไทย ของนักท่องเที่ยวเกย์ชาวต่างชาติ. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 4(2), 728-743.
มัตติกา ชัยมีแรง, วนิดา นเรธรณ์ และวิชาญ พันธุ์ดี. (2566). การประเมินศักยภาพการพัฒนาไมซ์ซิตี้ เพื่อรองรับการท่องเที่ยวและอุตสาหกรรมไมซ์พื้นที่อำเภอเมืองนครราชสีมา. วารสารสังคมศาสตร์บูรณาการ มหาวิทยาลัยมหิดล, 10(2), 1–25.
สมชาย กระแจะเจิม, อธิธัช สิรวริศรา, ฐิติมา โห้ลำยอง และสุพัตรา ยอดสุรางค์. (2566). แนวคิดการจัดการการท่องเที่ยวเชิงธุรกิจไมซ์ในบริบท-ของพื้นที่อำเภอหัวหิน. Journal of Roi Kaensarn Academi, 8(1), 370-378.
สุรัชสานุ์ ทองมี, เกิดศิริ เจริญวิศาล และพิทักษ์ ศิริวงศ์. (2565). การวิเคราะห์องค์ประกอบส่วนประสมทางการตลาดและตัวชี้วัดที่ส่งผลต่อความสำเร็จของอุตสาหกรรมไมซ์ไทย. วารสารธุรกิจปริทัศน์, 14(1), 145-161.
Hesuwan, N., Jaroenwisan, K., & Pooripakdee, S. (2024). The potential and readiness: being a destination for MICE industry of Thailand. Journal of Thai Hospitality and Tourism, 19(2), 54–66.
Jiang. H., & Bi. C. (2022). A study of strategic planning of MICE tourism in Khon Kaen based on SWOT Analysis. Technium Social Sciences Journal, 38(1), 493-501.
Wag. Y., & Chen. L. (2020). MICE tourism management and development. Springer.
