การพัฒนาการท่องเที่ยวเกษตรปลอดภัยผ่านการท่องเที่ยวเชิงเกษตร โดยใช้ชุมชนเป็นฐานรากของจังหวัดนครนายก
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาบริบทการท่องเที่ยวเชิงเกษตรโดยชุมชนต้นแบบและบริบทการท่องเที่ยวเชิงเกษตรของจังหวัดนครนายก 2) ศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อการท่องเที่ยวเชิงเกษตรปลอดภัย และ 3) สร้างรูปแบบการท่องเที่ยวเชิงเกษตรปลอดภัยผ่านการท่องเที่ยวเชิงเกษตร โดยใช้ชุมชนเป็นฐานรากของอำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเป็นการวิจัยแบบผสมผสานระหว่างการวิจัยเชิงคุณภาพและการวิจัยเชิงปริมาณ โดยการวิจัยเชิงคุณภาพมีผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 21 คน เครื่องมือที่ใช้คือแบบสัมภาษณ์ ใช้การวิเคราะห์เนื้อหา ส่วนการวิจัยเชิงปริมาณ ประชากรและกลุ่มตัวอย่างได้แก่ นักท่องเที่ยวที่มาท่องเที่ยวจังหวัดนครนายก จำนวน 100 คน เครื่องมือที่ใช้คือแบบสอบถาม และวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ ความถี่ ค่าร้อยละ การหาค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า
1) บริบทการท่องเที่ยวเชิงเกษตรโดยชุมชนต้นแบบและบริบทการท่องเที่ยวเชิงเกษตรของจังหวัดนครนายก พบว่า เป็นการใช้ทรัพยากรและอัตลักษณ์ท้องถิ่น การมีส่วนร่วมของคนในชุมชน
การพัฒนาที่เชื่อมโยงระหว่างเกษตรกรรม วัฒนธรรม และการท่องเที่ยว โดยชุมชนเป็นผู้จัดการหลักโดยใช้ทรัพยากรท้องถิ่นและภูมิปัญญาท้องถิ่นเป็นแกนกลางผสานกับการใช้เทคโนโลยีและเครือข่าย
2) ปัจจัยที่ส่งผลต่อการท่องเที่ยวเชิงเกษตรปลอดภัยของจังหวัดนครนายก ประกอบด้วย
ความอุดมสมบูรณ์ของทรัพยากรธรรมชาติ วัฒนธรรมประเพณีและความเป็นอยู่ของชุมชน การเมืองการปกครอง เศรษฐกิจ สังคม ด้านเครือข่าย และกระบวนการมีส่วนร่วมของคนในชุมชน
3) รูปแบบการท่องเที่ยวเชิงเกษตรปลอดภัยผ่านการท่องเที่ยวเชิงเกษตรโดยใช้ชุมชนเป็น
ฐานรากของจังหวักนครนายก ประกอบด้วย การมีส่วนร่วมและได้ประสบการณ์จริง ชุมชนเป็นศูนย์กลาง ปลอดภัยต่อสุขภาพ เชื่อมโยงวัฒนธรรมและวิถีชีวิตท้องถิ่น การจัดการที่ยั่งยืน การตลาดและเครือข่าย
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมการท่องเที่ยว. (2557). คู่มือการตรวจประเมินมาตรฐานคุณภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตร. (พิมพ์ครั้งที่ 2). สำนักงานกิจการโรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึกในพระบรมราชูปถัมภ์.
กระทรวงเกษตรและสหกรณ์. (2562, 16 ตุลาคม). เกษตรปลอดภัย VS เกษตรอินทรีย์. กระทรวงเกษตรและสหกรณ์. https://www.moac.go.th/infographic-preview-412791791821.
กวินพัฒน์ เลิศพงษ์มณี. (2565). การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. วารสารวิชาการสถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค, 8(1), 19-33. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/pacific/article/view/276196.
ณัฐธิดา จุมปา และธีรวัชร แก้วเปี้ย. (2563). การขับเคลื่อนการจัดการการท่องเที่ยวบนฐานทุนชุมชนชาติพันธุ์ ของตำบลแม่สลองนอก อำเภอแม่ฟ้าหลวง จังหวัดเชียงราย. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 23(1), 20-38. https://ejournals.swu.ac.th/index. php/JOS/article/view/12898.
ธรรมจักร เล็กบรรจง, วันวิสาข์ พลอย อินสว่าง และจิระนาถ รุ่งช่วง. (2562). การพัฒนารูปแบบการมีส่วนร่วมในการจัดการการท่องเที่ยวเชิงเกษตรอย่างยั่งยืน ชุมชนนาหมื่นศรี อำเภอนาโยง จังหวัดตรัง. วารสารศิลปศาสตร์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 22(3), 81-110. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/liberalarts/article/view/246281.
ภัทราพร ทิพย์มงคล และสันติธร ภูริภักดี. (2565). เรื่องเล่าความสำเร็จการจัดการแหล่งเที่ยวเชิงเกษตรเพื่อความยั่งยืนด้วยหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง ไร่รื่นรมย์ เกษตรอินทรีย์ อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย. วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์, 12(2), 134–150. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/var/article/view/252266.
ราณี อิสิชัยกุล. (2560). การท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ : การจัดการการท่องเที่ยวเฉพาะทาง (Niche tourism management). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
นิออน ศรีสมยง. (2552). แนวทางการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตรอย่างยั่งยืน กรณีศึกษา อำเภอวังน้ำเขียว นครราชสีมา. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ประมาณ เทพสงเคราะห์. (2553). ภูมิศาสตร์การท่องเที่ยว: วีถีชีวิต-บนเส้นทางงานวิจัยการท่องเที่ยวโดยชุมชน. ศูนย์หนังสือมหาวิทยาลัยทักษิณ.
ประสาท เกศวพิทักษ์. (2558, 15 มีนาคม). เกษตรปลอดภัย. สมาคมค้าปุ๋ยและธุรกิจการเกษตรไทย.
https://thaifert.com/knowledge_detail.php?id=13.
วีระพล ทองมา และประเจต อำนาจ. (2547). ผลที่เกิดขึ้นจากการจัดกิจกรรมการท่องเที่ยวต่อประชาชนในพื้นที่ ตำบลแม่แรม อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่. มหาวิทยาลัยแม่โจ้. https://doi.nrct.go.th/ListDoi/listDetail?Resolve_DOI=10.14457/MJU.res.2004.3.
หทัยชนก คะตะสมบูรณ์. (2565). การประยุกต์ใช้ความรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นในการจัดการตนเองของชุมชนตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 9(9), 296-313. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JMND/article/view/263908.
Sathe, S., & Randhave, M. (2019). Agro-Tourism: A Sustainable Tourism Development in Maharashtra - A Case Study of Village Inn Agro-Tourism (Wardha). GEInternational Journal of Management Research, 7 (6), 45-58. http://localhost:8080/xmlui/ handle/123456789/8434.
