การประยุกต์ใช้ศาสตร์พระราชาและข้อมูลท้องถิ่นเพื่อพัฒนานวัตกรรม การเรียนรู้สำหรับนักเรียนระดับประถมศึกษาด้วยการมีส่วนร่วม และการเป็นพี่เลี้ยง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสังเคราะห์แนวทางการร่วมพัฒนานวัตกรรมการเรียนรู้ด้วยการมีส่วนร่วมและการเป็นพี่เลี้ยง 2) ร่วมพัฒนานวัตกรรมการเรียนรู้ 3)ศึกษาผลการร่วมใช้นวัตกรรมการเรียนรู้ 4) ประเมินและถอดบทเรียนการร่วมใช้นวัตกรรมการเรียนรู้ รูปแบบการวิจัยและพัฒนา มีโรงเรียนกลุ่มเป้าหมาย ได้แก่ ผู้บริหาร และครูในระดับประถมศึกษาชั้นปีที่ 1-6
ตามความร่วมมือพัฒนา จำนวน 17 โรงเรียน ผลการวิจัยพบว่า 1) แนวทางการร่วมพัฒนานวัตกรรม
การเรียนรู้ได้นำผลการวิจัยมาวิเคราะห์และปรับประยุกต์บูรณาการศาสตร์พระราชาในการพัฒนาคุณภาพการศึกษา และโรงเรียนต้องการพัฒนา ด้านการอ่าน การเขียนเนื่องจากปัญหาการแพร่ระบาดไวรัสโคโรน่า-19 2) ผลการร่วมพัฒนานวัตกรรมฯ จำแนกได้ดังนี้ 2.1) นวัตกรรมการบริหารสถานศึกษาทั้งการพัฒนาและการนำไปใช้มีคุณภาพระดับปานกลาง 2.2) นวัตกรรมการส่งเสริมการเรียนการสอนด้านการอ่านและการเขียนมีคุณภาพระดับมาก 2.3) ระบบเทคโนโลยีสารสนเทศมีคุณภาพระดับดี และ2.4) นวัตกรรมการวัดและประเมินผลมีคุณภาพระดับดี 3) ผลการร่วมใช้นวัตกรรมการเรียนรู้ดังนี้
3.1) ผู้บริหารสามารถใช้นวัตกรรมการบริหารสถานศึกษาค่าเฉลี่ยระดับปานกลาง 3.2) ครูสามารถใช้นวัตกรรมการส่งเสริมการเรียนการสอนด้านการอ่านและการเขียนมีคุณภาพโดยเฉลี่ยระดับมาก
3.3) ผู้ใช้ระบบเทคโนโลยีสารสนเทศมีความพึงพอใจมีค่าเฉลี่ยระดับมาก และ 3.4) นวัตกรรมการวัดและประเมินผลโรงเรียนมีคลังแบบทดสอบสำหรับผู้เรียนทุกระดับชั้น 4) ผลการประเมินและถอดบทเรียนการร่วมใช้นวัตกรรมมีระบบและกลที่ความเหมาะสม การพัฒนาโรงเรียนโดยมหาวิทยาลัยเป็นพี่เลี้ยงเสริมสร้างศักยภาพโรงเรียนให้เกิดการพัฒนาได้ตามบริบท
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรัณย์พล วิวรรธมงคล, คมสัน ศรีบุญเรือง และเรวัตตะ กิจจานุลักษ์. (2558). การพัฒนาแหล่งเรียนรู้ในท้องถิ่นเพื่อส่งเสริมการจัดการเรียนรู้ในระดับการศึกษาขั้นพื้นฐานในพื้นที่กาญจนบุรีและสุพรรณบุรี. มหาวิทยาลัยราชภัฏจังหวัดกาญจนบุรี.
กรัณย์พล วิวรรธมงคล, พรชัย หนูแก้ว, ศุภลักษณ์ สัตย์เพริศพราย, พนิดา จารย์อุปการะ และมิตรภาณี พุ่มกล่อม. (2563). การวิจัยและพัฒนากระบวนการขับเคลื่อนการจัดการศึกษาเชิงพื้นที่ เพื่อการส่งเสริมการจัดการเรียนรู้ในระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน โดยมีมหาวิทยาลัยเป็นพี่เลี้ยง,
วารสารศิลปาการจัดการ, 5(3), 955-972. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jam/ article/view/252330
กรัณย์พล วิวรรธมงคล.(2564). การพัฒนาหลักสูตรและการจัดการเรียนรู้บูรณาการ. กาญจนบุรี. คณะ
ครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราภัฏกาญจนบุรี.
ชูชาติ พ่วงสมจิตร์. (2560). การสร้างความสัมพันธ์ระหว่างโรงเรียนกับชุมชน. วารสาร Veridian E-Journal, Silpakorn University, 10(2), 1342-1354. https://he02.tci-thaijo.org/index.php/Veridian-E-Journal/article/view/98396
เดชา ปุญญบาล. (2560). 9 ตามรอยบาท ศาสตร์พระราชา. วารสารสมาคมนักวิจัย, 22(2) 13-20.
สิน งามประโคน, เกษม แสงนนท์ และพระมหาสมบัติ ธนปญฺโญ. (2561). นวัตกรรมการจัดการเรียนรู้จากทฤษฎีสู่การปฏิบัติ. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, ปีที่ 5 ฉบับพิเศษ, 74-82.
พงศ์ศักดิ์ สังขภิญโญ. (2562). วาทกรรมการอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ในสังคมไทย. วารสารนาคบุตรปริทรรศน์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศีธรรมราช, 11(2), 189-206. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/nakboot/article/view/180083.
สมบัติ นพรัก. (2561). ศาสตร์พระราชาสู่การพัฒนาศาสตร์การบริหาร. อมรินทร์ พริ้นติ้งแอนด์ พับลิซซิ่ง.
สัมพันธ์ สุกใส. (2563). ระบบการมีส่วนร่วมการจัดการขยะในชุมชนเชิงบูรณาการเขตพื้นที่จังหวัดภาคกลาง, วารสารศิลปศาสตร์ราชมงคลสุวรรณภูมิ, 2(3), 529–542. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/art/article/view/248778
สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2557). คู่มือการประกันคุณภาพการศึกษาภายในสถาบันอุดมศึกษา ระดับอุดมศึกษา พ.ศ. 2557. ห้างหุ้นส่วนจำกัด ภาพพิมพ์.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2562). เศรษฐกิจพอเพียง: แนว
ทางการพัฒนาที่ยั่งยืน. สศช.
Black, P., & Wiliam, D. (2018). Classroom assessment and pedagogy. Assessment in Education: Principles, Policy & Practice, 25(6), 551–575. https://doi.org/10.1080/ 0969594X.2018.1441807
Caldwell, B. J., & Spinks, J. M. (2013). The self-transforming school. Routledge.
Davis, F. D. (1989). Perceived usefulness, perceived ease of use, and user acceptance of information technology. MIS Quarterly, 13(3), 319–340. https://doi.org/10.2307/249008
Freire, P. (1970). Pedagogy of the Oppressed. Continuum.
Fullan, M., & Quinn, J. (2016). Coherence: The right drivers in action for schools, districts, and systems. Corwin Press.
Gruenewald, D. A., & Smith, G. A. (2014). Place-based education in the global age: Local diversity. Routledge.
Harris, A. (2013). Distributed leadership matters: Perspectives, practicalities, and potential. Corwin.
Kemmis, S., McTaggart, R., & Nixon, R. (2014). The action research planner: Doing critical participatory action research. Springer.
Kolb, D. A. (1984). Experiential Learning: Experience as the Source of Learning and Development. Prentice Hall.
Mishra, P., & Koehler, M. J. (2009). What is technological pedagogical content knowledge? Contemporary Issues in Technology and Teacher Education, 9(1), 60–70. https://www.learntechlib.org/d/29544/
Senge, P. M. (2006). The fifth discipline: The art and practice of the learning organization. Doubleday.
Schön, D. A. (1983). The reflective practitioner: How professionals think in action. Basic
Books.
UNESCO. (2021). The state of the global education crisis: A path to recovery. https://unesdoc.unesco.org/
Vygotsky, L. S. (1978). Mind in society: The development of higher psychological processes. Harvard University Press.
