ปัจจัยที่มีผลต่อความสำเร็จในการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในยุคดิจิทัล ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น กรณีศึกษาจังหวัดเพชรบูรณ์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับความสำเร็จในการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ใน
ยุคดิจิทัลขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดเพชรบูรณ์ 2) ศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อความสำเร็จใน
การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในยุคดิจิทัลขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดเพชรบูรณ์ และ
3) ศึกษาข้อเสนอแนะในการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในยุคดิจิทัลขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจังหวัดเพชรบูรณ์, การวิจัยในครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบผสานวิธีวิจัยเชิงปริมาณ ผู้วิจัยได้เก็บรวบรวมข้อมูล
จากกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 340 ตัวอย่าง ใช้การวิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้าง ด้วยโปรแกรมสำเร็จรูปทางสถิติ และการวิจัยเชิงคุณภาพ ศึกษาภาคสนามด้วยวิธีการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 16 คน เพื่อยืนยันรูปแบบหลังจากการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณ
ผลการวิจัย พบว่า การศึกษาระดับความสำเร็จในการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในยุคดิจิทัลขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดเพชรบูรณ์ คือการบริหารจัดการคนให้ความสำคัญแก่บุคลากรเน้นความมีคุณค่าในตัวเองเลือกใช้คนให้ถูกกับความถนัดของแต่ละบุคคล ศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อความสำเร็จในการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในยุคดิจิทัลขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดเพชรบูรณ์ คือความสำคัญกับเจ้าหน้าที่ภาครัฐดำรงตนเป็นแบบอย่างที่ดีและรักษาภาพลักษณ์ของทางราชการมาตรฐานทางจริยธรรมนำมาใช้ในการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ภายใต้คุณงามความดีที่เจ้าหน้าที่ของรัฐ ศึกษาข้อเสนอแนะในการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในยุคดิจิทัลขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจังหวัดเพชรบูรณ์ คือกำหนดแนวทางและให้ความสำคัญ กับการวางแผนงบประมาณ และดำเนินการจัดทำแผนงานเพื่อยกระดับขีดความสามารถ ให้ความสำคัญกับการพัฒนาบุคลากร กำกับควบคุมและติดตามประเมินผลการปฏิบัติงานทุกไตรมาส แก้ไขปัญหาอย่างเป็นระบบ สร้างทักษะความสามารถด้านเทคโนโลยี
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ชุติกาญจน์ ศรีวิบูลย์. (2557). หลักบริหารพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ (พิมพ์ครั้งที่ 1). ดร.เพชรสำนักพิมพ์.
นครินทร์ เมฆไตรรัตน์. (2546). บทบาทอำนาจหน้าที่ของกำนันผู้ใหญ่บ้าน และการปกครองท้องที่. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พงศ์สัณห์ ศรีสมทรัพย์ และปิยะนุช เงินคล้าย. (2540). การบริหารงานส่วนท้องถิ่น. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
พลัฏฐ์ อารีวงศ์ศิลป์. (2567). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์จากยุคการบริหารงานบุคคลสู่ยุคดิจิทัล.วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 7(1), 347-356. https://so04.tci-thaijo.org/ index.php/jidir/article/view/267383/182784
พระปลัดสมเกียรติ อํสุธโร, พระปลัดสมเกียรติ อํสุธโร, อินถา ศิริวรรณ และระวิง เรืองสังข์. (2564). การบริหารงานบุคคลในยุคดิจิทัล. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์ วิทยาลัยสงฆ์นครสวรรค์, 9(1),
-84. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jgsnsbc-journal/article/view/249125 /168152
พราวแพรวสิริรัตน์ พงศ์พันธ์, ภัททิราภรณ์ คำยัง, ศุภลักษณ์ ภาวันนา, กานดา ไสยรัตน์ และรัตนา สีดี. (2565). เทคโนโลยีดิจิทัล HR กับประสิทธิภาพในการทำงานของพนักงานทรัพยากรบุคคล. วารสารสังคมศาสตร์ปัญญาพัฒน์, 4(4), 27-40. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JSSP/article/view/259381/174549
เรวัต สมบูรณ์, ชวนคิด มะเสนะ และนเรศ ขันธะรี. (2566). รูปแบบการบริหารทรัพยากรบุคคลยุคดิจิทัลในโรงเรียนเอกชน. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 12(2), 262-275. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jssr/article/view/258264
ลิขิต ธีระเวคิน. (2548). การเมืองการปกครองของไทย. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ศิริวรรณ เสรีรัตน์. (2539). องค์การและการจัดการ. พัฒนาศึกษา.
สมคิด เลิศไพฑูรย์. (2550). กฎหมายการปกครองท้องถิ่น. คณะรัฐมนตรีและราชกิจจานุเบกษา.
Maslow. (2024, April 2). proposed that human beings possess two sets of needs. This five-stage model deficiency needs and growth needs. Verwell mind. https://www.verywellmind.com/what-is-maslows-hierarchy-of-needs-4136760
Hammer, M. H., & Champy, J. C. (1994). Reengineering the Corporation. In London: Donna Sammons Carpenter, Maurice Coyle, & Abby Solomon (Eds.), National bestseller. HarperCollins Publishers Ltd.
Meyer, J., & Rowan, B. (1977). Institutionalized Organizations: Formal Structure as Myth and Ceremony. American Journal of Sociology, 83(2), 340-363.
Milkovich, G. T., & Boudreau, J. W. (1996). Human Resource Management (7th ed.). Richard D. Irwin
Yu, Z., & JInajun, N. (2020, September 6). How to achieve HRM digital transformation. China Comerstone Insights. https://www.sohu.com/a/400600846_343325
Tataru, C. (2019). Human Resources in the Digital Age. A Manager's Realities and Perspectives. Faculty of Management, Academy of Economic Studies, Bucharest, Romania, 20(4), 473-480. https://ideas.repec.org/a/rom/rmcimn/v20y2019i4p473-480.html
Sharma, N. (2020). HUMAN RESOURCES IN THE DIGITAL AGE (Issues impact and challenges of e-HR in the Indian Scenario). International Journal of Psychosocial Rehabilitation, 29(2), 2632-2638.
Strohmeie, S. (2022). Digital human resource management: A conceptual clarification. German Journal of Human Resource Management, 34(1), 1-21. https://journals.sagepub.com/doi/10.1177/2397002220921131
Zhang, J., & Chen, Z. (2024). Exploring Human Resource Management Digital Transformation in the Digital Age. Journal of the Knowledge Economy, 15(1), 1482-1498. https://doi.org/10.1007/s13132-023-01214-y
