THE COMPETENCY DEVELOPMENT FOR MICE CITY OF PRACHUAP KHIRI KHAN
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to investigate the guidelines for developing the potential of Prachuap Khiri Khan Province as a MICE city. A mixed-methods research design was employed, consisting of three components: (1) Quantitative research using a survey method with a questionnaire administered to a purposive sample of 400 tourists in Prachuap Khiri Khan province, with data analyzed through frequency, percentage, mean, and standard deviation, (2) Qualitative research using in-depth interviews with ten key informants, including government officials and private entrepreneurs, analyzed via content analysis, and (3) Documentary research to evaluate competitive potential using C-PEST, SWOT, and TOWS Matrix tools.
The findings indicated that: (1) Tourists’ satisfaction regarding of MICE potential-encompassing venue management, environment, safety, brand image, and government support was at a high level. (2) The evolution into a MICE city necessitated to integrate the spatial administration and resource management, alongside robust public-sector collaboration with local communities to promote cultural activities. (3) Proactive strategies must leverage the province’s unique "Royal Heritage" identity, its strategic location, and the readiness of local entrepreneurs amidst the growing tourism sector.
Consequently, Prachuap Khiri Khan province needs to implement six key strategies: (1) developing a comprehensive database, (2) establishing operational mechanisms, (3) diversifying MICE activities, (4) enhancing MICE-related products and services, (5) promoting the province as a premier travel destination, and (6) creating a distinctive brand identity to solidify its position as a leading MICE destination.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กัลยา วาณิชย์บัญชา. (2560). การวิเคราะห์สถิติขั้นสูงด้วย SPSS for Windows (พิมพ์ครั้งที่ 14). สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จารึก ดาดี, สานิต ศิริวิศิษฐ์กุล และชัยวุฒิ จันมา. (2565). อนาคตภาพการจัดการสถานที่จัดงานแสดงสินค้าของอุตสาหกรรมไมซ์ไทยตามแนววิถีใหม่. วารสารวิชาการ อุตสาหกรรมศึกษา, 16(1), 19-40.
จิรวัฒน์ ขันธโภคัย. (2564). ศักยภาพของการเป็นเมืองไมซ์ (MICE City) ของจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นิพล เชื้อเมืองพาน, กฤติยา ทองคุ้ม, วันวสา วิโรจน์นารมย์ และศิริพร กิรติการกุล. (2568). การพัฒนาศักยภาพการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนเพื่อรองรับนักท่องเที่ยวกลุ่มไมซ์อย่างยั่งยืนในจังหวัดนครปฐม.วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 12(1), 40-58.
ตันติกร โคตรชารี, จินณพัษ ปทุมพร และราณี อิสิชัยกุล. (2564). การศึกษาปัจจัยภาพลักษณ์ของแหล่งท่องเที่ยวการเลือกเมืองจุดหมายปลายทางและความจงรักภักดีของแหล่งท่องเที่ยวในประเทศไทย ของนักท่องเที่ยวเกย์ชาวต่างชาติ. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 4(2), 728-743.
มัตติกา ชัยมีแรง, วนิดา นเรธรณ์ และวิชาญ พันธุ์ดี. (2566). การประเมินศักยภาพการพัฒนาไมซ์ซิตี้ เพื่อรองรับการท่องเที่ยวและอุตสาหกรรมไมซ์พื้นที่อำเภอเมืองนครราชสีมา. วารสารสังคมศาสตร์บูรณาการ มหาวิทยาลัยมหิดล, 10(2), 1–25.
สมชาย กระแจะเจิม, อธิธัช สิรวริศรา, ฐิติมา โห้ลำยอง และสุพัตรา ยอดสุรางค์. (2566). แนวคิดการจัดการการท่องเที่ยวเชิงธุรกิจไมซ์ในบริบท-ของพื้นที่อำเภอหัวหิน. Journal of Roi Kaensarn Academi, 8(1), 370-378.
สุรัชสานุ์ ทองมี, เกิดศิริ เจริญวิศาล และพิทักษ์ ศิริวงศ์. (2565). การวิเคราะห์องค์ประกอบส่วนประสมทางการตลาดและตัวชี้วัดที่ส่งผลต่อความสำเร็จของอุตสาหกรรมไมซ์ไทย. วารสารธุรกิจปริทัศน์, 14(1), 145-161.
Hesuwan, N., Jaroenwisan, K., & Pooripakdee, S. (2024). The potential and readiness: being a destination for MICE industry of Thailand. Journal of Thai Hospitality and Tourism, 19(2), 54–66.
Jiang. H., & Bi. C. (2022). A study of strategic planning of MICE tourism in Khon Kaen based on SWOT Analysis. Technium Social Sciences Journal, 38(1), 493-501.
Wag. Y., & Chen. L. (2020). MICE tourism management and development. Springer.
