THE EFFECT OF PLAY THERAPY ACTIVITIES ON AGGRESSIVE BEHAVIOR AND ACADEMIC ACHIEVEMENT OF PRIMARY SCHOOL STUDENTS PHRANAKHON SI AYUTTHAYA PROVINCE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research is a quasi-experimental research with objectives to 1) study the effects of play therapy activities on aggressive behavior in primary school students, and 2) study
the academic achievement after using play therapy activities compared to the academic achievement criteria in primary school. The sample consisted of 29 primary school students who were purposively selected. The research instruments were the Strengths and Difficulties Questionnaire (SDQ) from the Department of Mental Health, Ministry of Public Health, and the play therapy activity program. The activities were held once a week for 60 minutes for 12 weeks. Data were analyzed using frequency, percentage, average, and standard deviation the results of the comparison of aggressive behavior before and after participating in
the activities were analyzed using t-test Dependent.
The results of the study revealed that after participating in the activities, students’ aggressive behaviors decreased significantly at the 0.01. The average score of overall aggressive behavior before participating in the activities was ( =17.7, SD=1.33), which was considered problematic. The average score of overall aggressive behavior after participating in the activities was ( =7.4, SD=1.11), which was considered normal.
The results of the study of the frequency of aggressive behavior found that after completing the activity, students had the highest frequency of aggressive behavior, which was hyperactivity/attention deficit behavior at 33.33 percent, followed by emotional behavior at 32.16 percent, behavior related to relationships at 21.64 percent, and the least frequent aggressive behavior was misbehavior at 12.87 percent. The academic achievement of students after participating in the activity, when compared to the primary education score criteria for the 2024 academic year, was found to be at a good level, accounting for 75.20 percent.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข. (2567). นโยบายกรมสุขภาพจิต ประจำปี 2567. จาก https://dmh.go.th/intranet/p2567/policyDMH2567.pdf.
จุฑาทิพย์ ประทุมทอง, อริยา คูหา และอาฟีฟี ลาเต๊ะ. (2065). ผลของกิจกรรมบำบัดแนวผสมผสานที่มีต่อพฤติกรรมก้าวร้าวทางกายและผลสัมฤทธิ์ ทางการเรียนของเด็กปฐมวัย. วารสารอิเล็กทรอนิกส์การเรียนรู้ทางไกลเชิงนวัตกรรม, 12(2), 59–73.
ณัฐณิชา มณีพฤกษ์, อินทิรา พรมพันธุ์ และพชร วงชัยวรรณ์. (2567). การเสริมสร้างสุขภาวะองค์รวมสำหรับเด็กปฐมวัยด้วยการกิจกรรมปั้นมันดาลา ชุด “Mediclaytion”. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย, 8(4), 1672-1688.
นิฏย์ฐา ยอดแก้ว, อรวรรณ หนูแก้ว และวีณา คันฉ้อง. (2564). ผลของโปรแกรมการเล่นบำบัดต่อทักษะทางสังคมของเด็กสมาธิสั้น. วารสารเครือข่ายวิทยาลัยพยาบาลและการสาธารณสุขภาคใต้, 8(2), 259-272.
ปาริชาติ นิยมพงษ์. (2557). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมก้าวร้าวของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 จังหวัดบึงกาฬ. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
รุ้งฟ้า สิมมา, ชนิตา พิมพ์ศรี และเบญจมาภรณ์ ช้อยเครือ. (2568). การพัฒนาชุดกิจกรรมทางกายเพื่อเพิ่มช่วงความสนใจของเด็กที่มีภาวะออทิซึม. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี, 13(1), 15-25.
วลัยกรณ์ แพร่กิจธรรมชัย. (2555). ผลของการปรับพฤติกรรมเพื่อลดความก้าวร้าวของวัยรุ่นกลุ่มเสี่ยง. (วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัศรีนครินทรวิโรฒ.
วลิฐินี เวทย์วิชานันท์ และวาระดี ชาญวิรัตน์ (2562). การใช้ชุดกิจกรรมศิลปะพัฒนาความสามารถในการจดจ่อตั้งใจทำงานของเด็กบกพร่องทางการเรียนรู้ที่มีภาวะสมาธิสั้น. วารสารราชพฤกษ์, 17(2), 88 – 94.
Butterworth, G. (Ed.). (2012). The child’s representation of the world. Springer Science & Business Media.
Cattanach, A. (2003). Introduction to Play Therapy (1st ed). Routledge. https://doi.org/10.4324/9780203695531.
Gresham, F. M., Elliott, S. N., Vance, M. J., & Cook, C. R. (2011). Comparability of the Social Skills Rating System to the Social Skills Improvement System: Content and psychometric comparisons across elementary and secondary age levels. School Psychology Quarterly, 26(1), 27–44. https://doi.org/10.1037/a0022662.
Hoda Babaei, K., Ebrahim Mohammadian, A., & Abbas, R. (2014). The effect of gestalt group play therapy on improvement of behavioral problems in preschool children. International Conference on Social Sciences and Humanities, 14, 803-809.
Mathews, K. A. (2018). The effectiveness of art therapy for children with autism spectrum disorder. [Master’s thesis, Adler Graduate School]. https://www.researchgate.net/publication /320918730.
Meany‐Walen, K. K., Bratton, S. C., & Kottman, T. (2014). Effects of Adlerian play therapy on reducing students' disruptive behaviors. Journal of Counseling & Development, 92(1), 47–56. http://doi.org/10.1002/j.1556-6676.2014.00129.x.
Oaklander, V. (2001). Gestalt play therapy. International Journal of Play Therapy, 10(2), 45–55. https://doi.org/10.1037/h0089479.
Papalia, Diane E., Martorell, Gabriela. (2014). Experience Human Development, 13th ed. (13): McGraw-Hill International Editions.
Segrin, C., & Flora, J. (2000). Poor social skills are a vulnerability factor in the development of psychosocial problems. Human Communication Research, 26(3), 489–514.
https://doi.org/10.1111/j.1468-2958.2000.tb00766.x.
Spence, S. H., Donovan, C., & Brechman-Toussaint, M. (1999). Social skills, social outcomes, and cognitive features of childhood social phobia. Journal of Abnormal Psychology, 108(2), 211–221. https://doi.org/10.1037/0021-843X.108.2.211.
