ผลของการใช้แพทย์ทางไกลต่อการควบคุมความดันโลหิต ของผู้รับบริการในหน่วยบริการปฐมภูมิ ในพื้นที่ชุมชนเมือง จังหวัดนครราชสีมา

บทคัดย่อ

บทคัดย่อ

ที่มา: โรคความดันโลหิตสูงเป็นปัญหาสาธารณสุขที่สำคัญ และยังพบว่าผู้ป่วยจำนวนมากไม่สามารถควบคุมระดับความดันโลหิตได้ตามเป้าหมาย ความยากลำบากในการเข้าถึงบริการสุขภาพอาจส่งผลกระทบต่อความต่อเนื่องของการรักษาและผลลัพธ์ทางสุขภาพ การแพทย์ทางไกล (telemedicine) ได้รับการนำมาใช้มากขึ้นเพื่อเพิ่มการเข้าถึงบริการสุขภาพและลดความแออัดของโรงพยาบาล อย่างไรก็ตาม ยังมีหลักฐานเกี่ยวกับประสิทธิผลเมื่อเปรียบเทียบกับการให้บริการแบบปกติในบริบทบริการปฐมภูมิของประเทศไทยอยู่จำกัด การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบผลของการควบคุมโรคความดันโลหิตสูงของผู้มารับบริการ การแพทย์ทางไกล (telemedicine) กับผู้มารับบริการ คลินิกโรคเรื้อรัง (non-communicable diseases clinic)

วิธีการศึกษา: การทดลองแบบสุ่มที่มีกลุ่มควบคุม (clinical controlled trial) เพื่อศึกษาเปรียบเทียบค่าความดันโลหิตขณะบีบตัวเฉลี่ย (mean SBP) ค่าความดันโลหิตขณะคลายตัวเฉลี่ย (mean DBP) และความพึงพอใจต่อระบบบริการ การแพทย์ทางไกล ในผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูงอายุตั้งแต่ 40-80 ปี ในเขตศูนย์แพทย์ชุมชนเมือง 2 วัดป่าสาลวัน โรงพยาบาลมหาราชนครราชสีมา ระหว่างวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2567-31 ตุลาคม พ.ศ. 2567

ผลการศึกษา : ผู้เข้าร่วมวิจัยที่ได้รับบริการการแพทย์ทางไกล จำนวน 52 คน และผู้เข้าร่วมวิจัยที่ได้รับบริการคลินิกโรคเรื้อรัง จำนวน 52 คน มีผลการควบคุมความดันโลหิตไม่แตกต่างกัน ที่จุดสิ้นสุดการวิจัย อย่างมีนัยยสำคัญทางสถิติที่ระดับความเชื่อมั่น 95 ร้อยละ 81.61 ของผู้เข้าร่วมวิจัยกลุ่มการแพทย์ทางไกล อยากให้มีการจัดบริการต่อไป

สรุป: ผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูงที่รับบริการการแพทย์ทางไกล มีการควบคุมโรคความดันโลหิตได้ ไม่แตกต่างจาก ผู้มารับบริการที่คลินิกโรคเรื้อรัง นำมาซึ่งการพิจารณาพัฒนาระบบการแพทย์ทางไกล  ในการดูแลผู้ป่วยโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง เพื่อให้บริการในหน่วยบริการปฐมภูมิอย่างมีประสิทธิภาพ

คำสำคัญ: การทดลองแบบสุ่มที่มีกลุ่มควบคุม การควบคุมความดันโลหิต การแพทย์ทางไกล บริการปฐมภูมิ