รูปแบบการพัฒนาอุตสาหกรรมการซ่อมบำรุงอากาศยานของประเทศไทย
DOI:
https://doi.org/10.53848/jlsco.v11i1.269510คำสำคัญ:
รูปแบบการพัฒนา, อุตสาหกรรมการซ่อมบำรุง, การซ่อมบำรุงอากาศยานบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาองค์ประกอบของการพัฒนาอุตสาหกรรมการซ่อมบำรุงอากาศยานของประเทศไทย 2) พัฒนารูปแบบการพัฒนาอุตสาหกรรมการซ่อมบำรุงอากาศยานของประเทศไทย และ 3) จัดทำคู่มือการพัฒนาอุตสาหกรรมการซ่อมบำรุงอากาศยานของประเทศไทย โดยใช้การวิจัยแบบผสมผสาน ประยุกต์ใช้เทคนิคเดลฟาย กลุ่มเป้าหมายในการวิจัย ได้แก่ (1) ผู้เชี่ยวชาญ 17 ท่าน สำหรับการสัมภาษณ์เชิงลึกและตอบแบบสอบถามเดลฟาย (2) ผู้ทรงคุณวุฒิ 16 ท่านเพื่อให้ความเห็นและลงฉันทามติรูปแบบฯ ผ่านการสนทนากลุ่ม และ (3) ผู้ทรงคุณวุฒิ 30 ท่าน สำหรับประเมินการนำคู่มือไปใช้งานผ่านการประชาพิจารณ์ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง แบบสอบถาม และแบบประเมิน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่ามัธยฐาน ค่าพิสัยระหว่างควอไทล์ ผลการวิจัย พบว่า 1) องค์ประกอบในการพัฒนาอุตสาหกรรมการซ่อมบำรุงอากาศยานของประเทศไทย ได้แก่ องค์ประกอบด้านสภาพแวดล้อมของอุตสาหกรรม และองค์ประกอบด้านการบริหารจัดการองค์การ 2) การพัฒนารูปแบบการพัฒนาอุตสาหกรรมการซ่อมบำรุงอากาศยานของประเทศไทย ประกอบด้วย 2 มิติ 10 องค์ประกอบ ดังนี้ มิติที่ 1 ด้านการพัฒนาองค์การ มี 6 องค์ประกอบ ได้แก่ (1) การกำหนดกลยุทธ์ (2) การร่วมลงทุน (3) การบูรณาการความรู้และเทคโนโลยี (4) การพัฒนาศักยภาพบุคลากร (5) การยกระดับมาตรฐานการซ่อมบำรุงอากาศยาน และ (6) การสร้างเครือข่ายพันธมิตร และมิติที่ 2 ด้านการบริหารองค์การ มี 4 องค์ประกอบ ได้แก่ (1) การวางแผน (2) การจัดองค์การ (3) การนำองค์การ และ (4) การควบคุม 3) การจัดทำคู่มือฯ พบว่า ได้คู่มือที่ผ่านการประเมินความเหมาะสมในการนำไปใช้พัฒนาองค์การและอุตสาหกรรมการซ่อมบำรุงอากาศยานของประเทศไทยในระดับมากที่สุด ดังนั้นผลการวิจัยสามารถนำไปใช้พัฒนาองค์การในอุตสาหกรรมการซ่อมบำรุงอากาศยาน เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการดำเนินงานและเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขัน
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงอุตสาหกรรม. (2560). ยุทธศาสตร์การพัฒนาอุตสาหกรรมไทย 4.0 ระยะ 20 ปี (พ.ศ.2560-2579). ค้นเมื่อ 30 มิถุนายน 2562, จาก: https://waa.inter.nstda.or.th/stks/pub/2017/20171114-oie.pdf.
กันยารัตน์ ธีระธนชัยกุล. (2558). การพัฒนาองค์การ (Organization Development). กรุงเทพมหานคร: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
ชัชพงษ์ พันธุ์พยัคฆ์, กมลพร กัลยาณมิตร, สถิต นิยมญาติ และทัศนีย์ ลักขณาภิชนชัช. (2565). กลยุทธ์การพัฒนาอุตสาหกรรมการป้องกันประเทศของประเทศไทย. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น, 6(2), 131-149.
ชัยพจน์ เมฆสุข, สุวรรธนา เทพจิต และสว่างทิตย์ ศรีกิจสุวรรณ. (2563). รูปแบบการพัฒนาธุรกิจการผลิตชิ้นส่วนโลหะสำหรับอุตสาหกรรมอากาศยาน. วารสารวิชาการพระจอมเกล้าพระนครเหนือ, 30(1), 170-181.
ณฐพัฒน์ ถุงพลอย. (2564). การพัฒนาคู่มือการบริหารกิจการนักเรียนของโรงเรียน สังกัดสำนักงาน เขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 11 ในจังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเวสเทิร์น มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 7(1), 49-61.
ณัฏฐพันธ์ เขจรนันทน์. (2552). การจัดการเชิงกลยุทธ์ (Strategic Management). ฉบับปรับปรุงใหม่.กรุงเทพมหานคร: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
ถวัลย์ เทียนทอง, ธีร์ธนิกษ์ ศิริโวหาร และกันต์ฤทัย คลังพหล. (2564). การจัดการองค์การด้านการซ่อมบำรุงอากาศยานของอุตสาหกรรมการบินพาณิชย์ไทย. วารสารชุมชนวิจัย, 15(3), 158-172.
นริศรา จีนาวนิช. (2562). การบริหารจัดการการซ่อมบำรุงอากาศยานของสายการบินต้นทุนต่ำในประเทศไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญาการจัดการมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการการบิน, สถาบันการบินพลเรือน สถาบันสมทบมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.
นิตติยา โขสันเทียะ, ชนิสรา แก้วสวรรค์ และภัทรี ฟรีสตัด. (2564). แนวทางยุทธศาสตร์การพัฒนาอุตสาหกรรมซ่อมบำรุงอากาศยานของประเทศไทย. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร., 9(4), 1396-1414.
วัลลภ รัฐฉัตรานนท์. (2562). การวิจัยอนาคตโดยใช้เทคนิคเดลฟาย. วารสารสหวิทยาการวิจัย ฉบับบัณฑิตศึกษา, 8(พ), 1-10.
วิโรจน์ สารรัตนะ. (2555). แนวคิด ทฤษฎี และประเด็นเพื่อการบริหารทางการศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 8. กรุงเทพมหานคร: ทิพยวิสุทธิ์. สมคิด บางโม. (2562). องค์การและการจัดการ. กรุงเทพมหานคร: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
สุนันทา เลาหนันท์. (2556). การพัฒนาองค์การ. กรุงเทพมหานคร: ดี.ดี.บุ๊คสโตร์.
สำนักงานการบินพลเรือนแห่งประเทศไทย. (2565). รายงานสภาวะอุตสาหกรรมการบินของประเทศไทย ปี 2565. ค้นเมื่อ 30 พฤษภาคม 2566, จาก : https://www.caat.or.th/th/archives/73687.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2562). ยุทธศาสตร์ชาติ (พ.ศ. 2561-2580). ค้นเมื่อ 30 มิถุนายน 2562, จาก: https://pub.nstda.or.th/gov-dx/national-strategy-2561-2580.
Aguilar, F. J. (1967). Scanning The Business Environment. New York: Macmillan.
Allen, L. A. (1958). Organization and Management. New York: McGraw-Hill.
Airbus. (2018). Global Market Forecast 2018-2037. Retrieved 30 June 2019, From: https://ww.airbus.com/aircraft/market/global-market-forecast.html.
Boeing. (2018). Commercial Market Outlook 2018-2037. Retrieved 30 June 2019, From: https://www.boeing.com/commercial/market/commercial-market-outlook.
Frost & Sullivan. (2018). Future Plans on Policies, Regulations and Initiatives to promote aerospace investments in Thailand. Retrieved 30 June 2019, From: https://www.caat.or.th/wp-content/uploads/2018/01/Future-Plans-of-Aerospce-MRO-OEM-sectors-in-Thailand-2.0-1.pdf.
IATA. (2018). 20-Year Air Passenger Forecast. Retrieved 30 June 2019, From: https://airlines.iata.org/2018/11/26/passenger-numbers-hit-82bn-2037-iata-report. Polit,
D. F., & Beck, C. T. (2006). The content validity index: are you sure you know what's being reported? Critique and recommendations. Research in nursing & health, 29(5), 489–497. https://doi.org/10.1002/nur.20147.
Rahman, A., Kuswoyo, A., Prabowo, A., & Suharyo, O. (2020). Developing Strategy of Maintenance, Repair and Overhaul of Warships in Support of Navy Operations Readiness. Journal Asro, 11(2), 146-151. doi:10.37875/asro.v11i2.277.
