การพัฒนาเส้นทางจักรยานเพื่อการท่องเที่ยวในชุมชนบ้านศาลาดิน จังหวัดนครปฐม
บทคัดย่อ
การพัฒนาเส้นทางจักรยานเพื่อการท่องเที่ยวในชุมชนบ้านศาลาดิน จังหวัดนครปฐม มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาวัฒนธรรมการท่องเที่ยวด้วยจักรยานในชุมชนบ้านศาลาดิน 2) ศึกษาความปลอดภัยของเส้นทางจักรยานในชุมชนบ้านศาลาดินและบริเวณใกล้เคียง 3) เสนอแนวทางการพัฒนาเส้นทางจักรยานเพื่อการท่องเที่ยวในชุมชนบ้านศาลาดิน การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงสำรวจโดยใช้รูปแบบการวิจัยแบบผสม ระหว่าง การวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Research) เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสอบถาม และการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) เก็บข้อมูลโดยการเสวนากลุ่มและสัมภาษณ์เชิงลึก (In-depth Interview) วิเคราะห์ข้อมูลควบคู่กัน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย แบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม ประกอบด้วย 1) กลุ่มนักท่องเที่ยวที่เดินทางมาท่องเที่ยวในชุมชนด้วยจักรยาน และนักปั่นจักรยานที่ใช้เส้นทางท่องเที่ยวบริเวณชุมชนบ้านศาลาดิน จำนวน 85 คน และ 2) ตัวแทนผู้นำชุมชน พ่อค้า แม่ค้า ประชาชน และเจ้าหน้าที่ที่ทำงานในพื้นที่ รวมทั้งกลุ่มผู้เชี่ยวชาญการใช้จักรยาน จำนวน 15 คน ผลการศึกษาพบว่า 1) นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่เป็นเพศชาย มีอายุระหว่าง 31 – 40 ปี สถานภาพโสด มีที่พักอาศัยอยู่ในจังหวัดกรุงเทพฯ จบการศึกษาในระดับปริญญาตรี ประกอบอาชีพพนักงานบริษัทเอกชน รายได้ต่อเดือนระหว่าง 30,001 – 40,000 บาท มีประสบการณ์การท่องเที่ยวด้วยจักรยานระหว่าง 3 – 6 ปี ปั่นจักรยานท่องเที่ยว สัปดาห์ละ 1 – 2 ครั้ง ในวันหยุด (เสาร์ – อาทิตย์) ช่วงเวลาเช้า โดยมีสมาชิกร่วมปั่นจักรยาน 2 – 5 คน สมาชิกส่วนใหญ่เป็นเพื่อนกัน สำหรับค่าใช้จ่ายที่ใช้ในการท่องเที่ยวด้วยจักรยานแต่ละครั้ง 100 – 300 บาท แรงจูงใจในการท่องเที่ยวเพื่อการออกกำลังกายและพักผ่อนหย่อนใจ ปัญหาในการท่องเที่ยวด้วยจักรยานคือเรื่องที่จอดรถจักรยานและเส้นทางจักรยานที่ไม่ปลอดภัย 2) แนวทางการพัฒนาเส้นทางจักรยานเพื่อการท่องเที่ยวทั้ง 5 เส้นทาง คือ จัดเส้นทางในลักษณะวงจรบรรจบ ควบคุมเส้นทางไม่ให้สับสน มีสิ่งอำนวยความสะดวกที่เหมาะสม ครอบคลุมแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญและมีความน่าสนใจ สอดคล้องกับแนวคิดการจัดการเส้นทางจักรยานเพื่อการท่องเที่ยว เพิ่มและปรับปรุงเส้นทางจักรยานให้มีความปลอดภัย สอดคล้องกับแนวคิดเส้นทางจักรยานที่ปลอดภัย และสร้างความรู้ความเข้าใจให้กับประชาชนในชุมชน เกี่ยวกับเส้นทางจักรยานเพื่อการท่องเที่ยว เกิดการมีส่วนร่วมของชุมชน สอดคล้องกับแนวคิดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
กรมทางหลวง. (2559). คู่มือมาตรฐานการออกแบบการก่อสร้างทางจักรยานสำหรับประเทศไทย. ค้นเมื่อ 17 สิงหาคม 2562, จาก: http://www.otp.go.th/uploads/tiny_uploads/PolicyPlan/2-SafetyPlan/25590912-StandardBicycle.pdf.
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2558). ชีพจรลงล้อ. ค้นเมื่อ 17 สิงหาคม 2562, จาก: https://issuu.com/tatcentralthailand/docs/s2.
จัตตุรงค์ เพลินหัด. (2558). การเพิ่มศักยภาพของสินค้าหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ในอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว (ตลาดน้ำ) ของไทยก่อนเข้าสู่ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน. วารสารวิทยาลัยโลจิสติกส์และซัพพลายเชน, 1(2), 19-27.
ชุมชนมหาสวัสดิ์ (2561). บ้านศาลาดิน. ค้นเมื่อ 12 มกราคม 2562, จาก: http://www.mahasawat.com/saladin.
ชูสิทธิ์ ชูชาติ. (2553). คู่มือการท่องเที่ยวในมิติเศรษฐกิจพอเพียง. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
โชติพงษ์ บุญฤทธิ์ (2560). การพัฒนาเส้นทางจักรยานเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวในเขตเทศบาลนครสงขลา โดยกระบวนการมีส่วนร่วม. วารสารบริหารธุรกิจเทคโนโลยีมหานคร, 14(1), 198-227.
ชัชวาล พูลจวง และปริณภา จิตราภัณฑ์. (2559). การบริหารจัดการโลจิสติกส์การท่องเที่ยวทางน้ำ ตำบลเกาะเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี. วารสารวิทยาลัยโลจิสติกส์และซัพพลายเชน, 2(1),78-89.
ทัศนีย์ นาคเสนีย์. (2560). แนวทางการจัดทำเส้นทางปั่นจักรยานเพื่อการท่องเที่ยวในภูมิภาคตะวันตกเชื่อมโยงกับประเทศเพื่อนบ้าน. รายงานสืบเนื่องการประชุมวิชาการระดับชาติ ราชภัฏหมู่บ้านจอมบึงวิจัย ครั้งที่ 5, 1 มีนาคม 2560 ณ มหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง, 1598-1607.
นฤกฤศ คล้ายพยัฆ, ปรีชา วรารัตน์ไชย และชิตพงษ์ อัยสานนท์. (2559). การจัดการรูปแบบการบริการโลจิสติกส์สำหรับการท่องเที่ยวของการ รถไฟแห่งประเทศไทย : กรณีศึกษาขบวนรถพิเศษนำเที่ยวเส้นทางรถไฟสายมรณะ. วารสารวิทยาลัยโลจิสติกส์และซัพพลายเชน, 2(1),38-45.
พณกฤษ อุดมกิตติ. (2557). การจัดการเส้นทางจักรยานเพื่อการท่องเที่ยวยั่งยืนในพื้นที่เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการ Veridian E-Journal, 7(2), 561-578.
วัชระ กาญจนสุต และ ณัฐวุฒิ ปรียวนิตย์. (2561). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการใช้จักรยานและการกำหนดตำแหน่งสถานีให้บริการ กรณีศึกษาโครงการจักรยานสาธารณะของกรุงเทพมหานคร พื้นที่ให้บริการบริเวณย่านธุรกิจและพาณิชยกรรม. วารสารวิชาการ Veridian E-Journal, 11(2), 2694-2703.
สุถี เสริฐศรี. (2557). แนวทางการจัดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในชุมชนคลองโคน อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรสงคราม. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการอุตสาหกรรมการบริการและการท่องเที่ยว มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ. (2558). คนไทยปั่นจักรยานเพิ่มขึ้น 100 เปอร์เซ็นต์. ค้นเมื่อ 12 มกราคม 2562, จาก: http://www.thaihealth.or.th/Content/29147-คนไทยปั่นจักรยานเพิ่มขึ้น%20100%20เปอร์เซ็นต์.html.
อดิเรก อุ่นเจริญ และ พลเดช เชาวรัตน์. (2558). ระบบจักรยานเพื่อการท่องเที่ยว กรณีศึกษา: อําเภอคำม่วง จังหวัดกาฬสินธุ์. รายงานสืบเนื่องการประชุมวิชาการและเสนอผลงานวิจัยระดับชาติ “สร้างสรรค์และพัฒนา เพื่อก้าวหน้าสู่ประชาคมอาเซียน” ครั้งที่ 2, 18-19 มิถุนายน 2558 ณ วิทยาลัยนครราชสีมา, 234-241.
World Tourism Organization. (2012). Tourism 2020 vision. Retrieved 17 August 2019, From: http://pub.unwto.org/WebRoot/Store/Shops//Infoshop/Products/1189/1189-1.pdf.
