การพัฒนาฐานข้อมูลดิจิทัลมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมอย่างมีส่วนร่วม เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยว อำเภอพิปูน จังหวัดนครศรีธรรมราช
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาฐานข้อมูลดิจิทัลมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวในอำเภอพิปูน จังหวัดนครศรีธรรมราช โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน ประกอบด้วย ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปริมาณ ใช้แบบสอบถามในการเก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 200 คน โดยใช้วิธีการสุ่มแบบบังเอิญ โดยมีกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 3 กลุ่มหลัก ได้แก่ กลุ่มนักท่องเที่ยว จำนวน 106 คน กลุ่มประชาชนทั่วไปจำนวน 60 คน และกลุ่มผู้ประกอบการท่องเที่ยว จำนวน 34 คน และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ประกอบด้วย ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน สำหรับระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้แบบสัมภาษณ์เชิงลึก การสนทนากลุ่มกับกลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ซึ่งคัดเลือกแบบเจาะจง จำนวน 25 คน ประกอบด้วย ผู้นำชุมชน ปราชญ์ชาวบ้านในพื้นที่ 5 ตำบล นักท่องเที่ยว และผู้ประกอบการที่มีบทบาทในพื้นที่ วิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยวิธีการวิเคราะห์เนื้อหา การลงรหัส และวิเคราะห์เชิงประเด็นเพื่อร้อยเรียงหาแก่นสาระสำคัญ ผลการวิจัยพบว่า การพัฒนาฐานข้อมูลดิจิทัลมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวอำเภอพิปูน จังหวัดนครศรีธรรมราช มีฐานข้อมูลด้านทุนวัฒนธรรมในพื้นที่ 4 มิติหลัก ได้แก่ มรดกทางพุทธศิลป์และประวัติศาสตร์ท้องถิ่น ภูมิปัญญาความเชื่อ ทุนทางธรรมชาติ และเครือข่ายการจัดการวัฒนธรรม และ การพัฒนาฐานข้อมูลดิจิทัลผ่านเว็บไซต์ www.phipun.com ครอบคลุมแหล่งมรดกวัฒนธรรมและตำนาน 12 แห่ง ประยุกต์ใช้ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ และเทคนิคการเล่าเรื่อง ผลการประเมินความพึงพอใจของผู้ใช้งานฐานข้อมูลดิจิทัลในภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( = 4.41) ซึ่งเป็นการจัดการมรดกภูมิปัญญาวัฒนธรรมเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน และได้สังเคราะห์องค์ความรู้ใหม่จากการวิจัยเป็น P-IDE Model และข้อเสนอแนะเกี่ยวกับข้อมูลวัฒนธรรมมีชีวิตและสภาวัฒนธรรมชุมชนดิจิทัลเพื่อยกระดับและพัฒนาฐานข้อมูลดิจิทัลให้เกิดความยั่งยืน
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กมลกา แดงสกุล และคณะ. (2564). การพัฒนาระบบสารสนเทศเพื่อจัดการองค์ความรู้ทางวัฒนธรรมท้องถิ่นชุมชนกลุ่มทอผ้า ตราศิลานี ตำบลหนองอ้อ อำเภอหนองวัวซอ จังหวัดอุดรธานี ด้วยเว็บแอปพลิเคชัน. วารสารวิชาการวิทยาลัยสันตพล, 7(2), 146-154.
กรกฎ แพทย์หลักฟ้า และคณะ. (2560). กระบวนการมีส่วนร่วมของชุมชนในการพัฒนาแหล่งเรียนรู้ศิลปวัฒนธรรม : กรณีศึกษาชุมชนริมน้ำจันทบูร. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 8(2), 7-18.
กองพัฒนาบริการท่องเที่ยว. (2566). แผนพัฒนาบริการท่องเที่ยว พ.ศ. 2566-2570. กรุงเทพมหานคร: กรมการท่องเที่ยว กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
ขจร ทุ่มศรี และสุนันทา คันธานนท์ . (2568). การพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนยกระดับเศรษฐกิจฐานรากสู่ชุมชนจัดการตนเองอย่างยั่งยืนในจังหวัดกระบี่ พังงา และภูเก็ต. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 9(5), 177-188.
ขจรอรรถพณ พงศ์วิริทธิ์ธร และกมลทิพย์ คำใจ. (2565). การพัฒนาระบบสารสนเทศเพื่อการจัดการการท่องเที่ยวชุมชนอย่างมีส่วนร่วม: วิถีคนเลี้ยงช้าง. วารสารเศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยทักษิณ, 14(4), 27-50.
ขจรอรรถพณ พงศ์วิริทธิ์ธร และศิกาญจน์มณี ไซเออร์ส. (2565). การพัฒนารูปแบบการจัดการความรู้ ภูมินิเวศวัฒนธรรมด้วยภูมิปัญญาท้องถิ่น โดยประยุกต์ใช้การตลาดดิจิทัลเพื่อส่งเสริมสร้างภาพลักษณ์ผลิตภัณฑ์การท่องเที่ยวชุมชนอย่างมีส่วนร่วม. วารสารเศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจมหาวิทยาลัยทักษิณ, 14(3), 63-84.
ชัยวัฒน์ พุทธฤกษ์ และคณะ. (2567). วิเคราะห์ปัจจัยการนำนโยบายด้านการส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างสร้างสรรค์ไปปฏิบัติในจังหวัดระนอง. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร, 44(1),31-42.
พรรณวดี กิตติอุดมรัตน์. (2566). การพัฒนาการสื่อสารทางการตลาดในการส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยชุมชนบ้านบางเทา. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร, 43(2),14-27.
พระครูปริยัติธํารงคุณ และคณะ. (2568). การส่งเสริมนวัตกรรมการอนุรักษ์และสืบสานภูมิปัญญาในการทำเรือพนมพระบนฐานข้อมูลดิจิทัลออนไลน์ในจังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 8(1), 1-15.
ภาธร นิลอาธิ และฤทัย นิ่มน้อย. (2565). ระบบฐานข้อมูลดิจิทัลภูมิปัญญานาเชือกโดยการมีส่วนร่วมของชุมชน. วารสารห้องสมุด, 66(2), 104-114.
แม่ชีกฤษณา รักษาโฉม และคณะ. (2565). นวัตกรรมดิจิทัลเพื่อพัฒนาระบบการเรียนรู้มรดกโลกทางวัฒนธรรมในบริบทพระพุทธศาสนา. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 10(3), 971-985.
รุ่งนภา เลิศพัชรพงศ์ และคณะ. (2569). การพัฒนารูปแบบการจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมบนฐานแนวคิดการท่องเที่ยวดิจิทัลเพื่อส่งเสริมมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมจังหวัดสุพรรณบุรี. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 14(1), 393-409.
สำนักงานคณะกรรมการจัดทำยุทธศาสตร์ชาติ. (2561). ธศาสตร์ชาติ (พ.ศ. 2561-2580). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาต.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566-2570). กรุงเทพมหานคร: สำนักนายกรัฐมนตรี.
Throsby, D. (2001). Economics and culture. Cambridge: Cambridge University Press.
United Nations. (2015). Transforming our world: The 2030 Agenda for SustainableDevelopment. New York City: United Nations.