ผลกระทบขององค์กรสมรรถนะสูงที่มีต่อความสำเร็จในการดำเนินงานของสำนักงานอัยการสูงสุด
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อทดสอบความสัมพันธ์และผลกระทบขององค์กรสมรรถนะสูงที่มีต่อความสำเร็จในการดำเนินงานของสำนักงานอัยการสูงสุดในประเทศไทย โดยเก็บรวบรวมข้อมูลจากผู้อำนวยการสำนักอำนวยการ สำนักงานอัยการสูงสุดในประเทศไทย จำนวน 215 คน เครื่องมือในการเก็บรวมรวมข้อมูล คือ แบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ การวิเคราะห์สหสัมพันธ์แบบพหุคูณ และการวิเคราะห์การถดถอยแบบพหุคูณ ผลการศึกษาพบว่า องค์กรสมรรถนะสูง ด้านการวางแผนเชิงยุทธศาสตร์ ด้านการให้ความสำคัญกับผู้รับบริการ ด้านการมุ่งเน้นทรัพยากรบุคคล ด้านการจัดกระบวนการ และด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร มีความสัมพันธ์และผลกระทบเชิงบวกกับความสำเร็จในการดำเนินงานของสำนักงานอัยการสูงสุดในประเทศไทย และองค์กรสมรรถนะสูง ด้านการนำองค์กร และด้านการวัด วิเคราะห์ และการจัดการความรู้ ไม่มีความสัมพันธ์และผลกระทบเชิงบวกกับความสำเร็จในการดำเนินงานของสำนักงานอัยการสูงสุดในประเทศไทย ดังนั้นผลลัพธ์จากการศึกษาชี้ให้เห็นว่าผู้อำนวยการ สำนักอำนวยการ สำนักงานอัยการสูงสุด ควรให้ความสำคัญกับองค์กรสมรรถนะสูง ด้านการวางแผนเชิงยุทธศาสตร์ ด้านการให้ความสำคัญกับผู้รับบริการ ด้านการมุ่งเน้นทรัพยากรบุคคล ด้านการจัดกระบวนการ และด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร เพื่อให้องค์กรเกิดความสำเร็จในการดำเนินงานและนำมาเป็นแนวทางการบริหารงานและพัฒนาองค์กรให้เป็นองค์กรที่เป็นเลิศและก้าวทันกับการเปลี่ยนแปลงในปัจจุบัน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความจะต้องผ่านการพิจารณายอมรับให้ตีพิมพ์ได้โดยกองบรรณาธิการของวารสารการจัดการ คณะวิทยาการ มหาวิทยาลัยราชภัฎลำปาง และได้รับการตรวจอ่านโดยผู้ทรงคุณวุฒิ(Peer review) และผู้เขียนบทความต้องปรับปรุงตามข้อเสนอแนะหากมีก่อนตีพิมพ์ บทความที่ไม่ผ่านการพิจารณา กองบรรณาธิการจะแจ้งให้ทราบผลการพิจารณา แต่จะไม่ส่งต้นฉบับคืนผู้เขียน
วารสารวิทยาการจัดการสมัยใหม่ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง ตีพิมพ์เผยแพร่ทั้งฉบับพิมพ์และฉบับออนไลน์ เราอนุญาตให้นำบทความไปใช้ประโยชน์ทางวิชาการได้ ภายใต้ขอบเขตของกฏหมายลิขสิทธิ์
เอกสารอ้างอิง
คฑามาศ เหงี่ยมสมบัติ, นิติพงษ์ ส่งศรีโรจน์ และ สุธีรา พ่วงพรพิทักษ์. (2561). ผลกระทบของประสิทธิภาพการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีที่มีต่อความสำเร็จขององค์กรของธุรกิจสิ่งพิมพ์ ในประเทศไทย. วารสารการบัญชีและการจัดการ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 10(2), 167-177.
นิภาภรณ์ จงวุฒิเวศย์, รังสรรค์ สิงหเลิศ และ สมสงวน ปัสสาโก. (2553). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการดำเนินงานของธุรกิจชุมชน ในเขตอำเภอเมือง จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 4(2), 103-111.
บุญใจ ศรีสถิตนรากูร. (2550). ระเบียบวิธีการวิจัย:แนวทางปฏิบัติสู่ความสำเร็จ. กรุงเทพฯ : ยูแอนด์ไอ อินเตอร์ เดีย.
บุญชม ศรีสะอาด. (2556). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ : สุวีริยาสาส์น.
บุษบา หรัญรัตน์ และ แคทลียา ชาปะวัง. (2559). ผลกระทบของศักยภาพในการพัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่ที่มีต่อความสำเร็จในการดำเนินงานของธุรกิจเครื่องสำอางในประเทศไทย. วารสารการบัญชีและการจัดการ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 8(3), 76
ปริญญา บรรจงมณี และ สุเมธ ธุวดาราตระกูล. (2563). รูปแบบภาวะผู้นำกับความสำเร็จของผู้ประกอบการธุรกิจนำเที่ยวในเขตภาคเหนือตอนบน. วารสารวิชาการ คณะมนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 7(1), 153-168
ปาณิสรา ไชยคำภา และ สายทิพย์ จะโนภาษ. (2564). ความสัมพันธ์ระหว่างความเป็นมืออาชีพขององค์กรกับความสำเร็จขององค์กรของสำนักงานบัญชีในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารการบัญชีและการจัดการ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 13(3), 41-54.
พเยาว์ อินทอง. (2560). การพัฒนาหน่วยงานภาครัฐสู่องค์กรสมรรถนะสูง:กรณีศึกษากรมพัฒนาฝีมือแรงงาน. (การศึกษาอิสระ รัฐประศาสนศาสตร์). มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
พรนิภา ธนาธรรมนันท์, จักรกฤษณ์ นรนิติผดุงการ และ อรรณพ โพธิสุข (2561). การวิเคราะห์องค์ประกอบการเป็นองค์การสมรรถนะสูง: กรณีศึกษาศาลในสังกัด สานักงานอธิบดีผู้พิพากษาภาค 2. วารสารวิชาการสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ, 5(1), 276-293.
มยุลี ปันทะโชติ และ ปริยาภรณ์ ตั้งคุณานันท์. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความเป็นองค์กรสมรรถนะสูงของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 2. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 13(1), 195-209.
รัฐนันท์ พงศ์วิริทธิ์ธร, ชาญชัย บัญชาพัฒนศักดา, วิไลพร เลาหโกศล และอุษณีย์ เสวกวัชรี. (2560). แบบจำลองลักษณะขององค์กรที่เป็นเลิศที่มีอิทธิพลต่อผลการดำเนินงานของธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อมในเขตภาคเหนือของประเทศไทย. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยฟาร์อีสเทอร์น, 11(2), 224-239.
ศุภชัย วาสนานนท์, ดลฤดี วาสนานนท์ และ นนนน วาสนานนท์. (2565). การใช้เทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการสื่อสารภายในกรมการสัตย์ทหารบก ในยุคปกติใหม่. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร, 42(1), 104-113.
สมบูรณ์ สุริยวงศ์, สมจิตรา เรืองศรี และ เพ็ญศรี เศรษฐวงศ์. (2552). ระเบียบวิธีวิจัยทางการศึกษา. กรุงเทพ: ศูนย์ส่งเสริมวิชาการ.
สากล พรหมสถิต, สถาพร วิชัยรัมย์ และ ธนากร เพชรสินจง. (2562) การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. วารสารสหวิทยาการ, 3(1), 51-64.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ. (2559). การพัฒนาคุณภาพการบริหารจัดการภาครัฐ. วันที่ค้นข้อมูล 15 ตุลาคม 2564. เข้าถึงได้จาก https://www.opdc.go.th/content/Nzc.
สำนักงานอัยการสูงสุด. (2564). เกี่ยวกับสำนักนักงานอัยการสูงสุด. สืบค้นเมื่อ 15 ตุลาคม 2564. เข้าถึงได้จาก https://www2.ago.go.th/index.php/about/agohistory.
สุมลรัตน์ คงแสนคำ. (2560). ผลกระทบของการบริหารผลการปฏิบัติงานที่มีต่อความสำเร็จในการดำเนินงานของสานักงานการตรวจเงินแผ่นดิน. (วิทยานิพนธ์บัญชีมหาบัณฑิต สาขาการบัญชี). คณะการบัญชีและการจัดการ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
สุวรรณี พงษ์ซื่อ. (2560). การจัดหาและการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ของสหกรณ์การเกษตรโครงการหลวงในประเทศไทย: การเปรียบเทียบระหว่างสหกรณ์การเกษตรโครงการหลวงที่ประสบความสำเร็จและยังไม่ประสบความสำเร็จในการดำเนินงาน. (วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการ). มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
สุวิมล ติรกานันท์. (2555). ระเบียบวิธีวิจัยทางสังคมศาสตร์: แนวทางสู่การปฏิบัติ. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อรดี บุญบุตร และอำภาศรี พ่อค้า. (2563). นวัตกรรมบริการที่ส่งผลต่อความสำเร็จของโรงพยาบาลเอกชน ประเทศไทย. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏร้อยเอ็ด, 15(3), 173-185.
Aaker A., Kumar V., & Day, S. (2001). Marketing Research (7th ed.). New York: Wiley.
Hair F., Joseph, Black C., William, Babin J., Barry, & Anderson E., Rolph. (2010). Multivariate data analysis (7thed.). New Jersey: Pearson Education, Inc.
