Political-led Collaborative Governance: A Case Study of the Buriram Model
Abstract
This research article aims to examine a model of political collaboration between local government organizations and the Bhumjaithai Party, and to analyze the roles of other political network actors within the urban development process in Buriram Province. This study employs a qualitative research methodology. The data was collected through
In-depth interviews with 17 key informants across five groups, including 1) Bhumjaithai Party Members of Parliament, 2) local politicians, 3) private sector, 4) civil society, and
5) experts in political science and public administration. The authors use content analysis and thematic analysis to analyze qualitative data. The results reveal that the model of political collaboration between local government organizations and the Bhumjaithai Party constitutes an institutionally interdependent collaborative governance, with politically led collaborative governance serving as a key driver of the strategic advancement of urban development in Buriram Province. The structure of collaboration four key actors, including (1) political sector, (2) public sector, (3) private sector, and (4) subdistrict headman & village headman, which form a cohesive quadripartite collaborative network. In this configuration, Members of Parliament from the Bhumjaithai Party function as central institutional actors, coordinating collaboration among multi-level network partners across both vertical and horizontal dimensions. This arrangement facilitates effective and coherent collaboration between local politicians and Members of Parliament, thereby advancing urban development in Buriram Province.
Downloads
Article Details
How to Cite
Section
Research Articles
Categories
Copyright & License
Copyright (c) 2026 Journal of Local Governance and Innovation
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
โกวิทย์ พวงงาม. (2550). การปกครองท้องถิ่นไทย : หลักการและมิติใหม่ในอนาคต (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
กฤชวรรธน์ โล่ห์วัชรินทร์. (2564). รัฐประศาสนศาสตร์ : แนวคิดเพื่อการจัดการปกครองสาธารณะ
ในศตวรรษที่ 21. ขอนแก่น: วิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
คมสันต์ บัวติ๊บ และจันทนา สุทธิจารี. (2561). การเมืองในการกำหนดนโยบายสาธารณะ: กรณีศึกษานโยบายด้านโครงสร้างพื้นฐานขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในอำเภอแห่งหนึ่งในเขตจังหวัดภาคเหนือตอนล่าง. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 9(1), 1-28.
ต่อสกุล พุทธพักตร์ และสุวิชา เป้าอารีย์. (2564). ระบบอุปถัมภ์ในคติเห็นแก่เครือญาติ กับการดำเนินงานขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น: กรณีศึกษาองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นแห่งหนึ่งในอำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา. วารสารการเมืองการปกครอง, 11(1), 21-41.
บรรเจิด สิงคะเนติ, ศักดิ์ณรงค์ มงคล, ดารุณี พุ่มแก้ว, พัชรวรรณ นุชประยูร, ฌานิทธิ์ สันตะพันธุ์ และ
วัชรชัย จิรจินดากุล. (2562). โครงสร้างอุปถัมภ์ในประเทศไทย: ทศวรรษแห่งการต่อสู้เรื่องอำนาจหน้าที่และปัญหาในการกำกับดูแลองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นไทย. วารสารพัฒนบริหารศาสตร์, 59(2), 128–148.
พบสุข ช่ำชอง. (2561). การบริหารจัดการบนฐานความร่วมมือ : ฐานรากนวัตกรรมท้องถิ่น. มหาสารคาม: โครงการผลิตและเผยแพร่ต่าราและผลงานทางวิชาการ.
วลัยพร ชิณศรี. (2568). แนวทางการเสริมสร้างความเข้มแข็ง บนฐานเครือข่ายความร่วมมือในการบริหารจัดการปกครองท้องถิ่น. วารสารการบริหารท้องถิ่น, 18(1), 45–64.
วีระศักดิ์ เครือเทพ. (2550). เครือข่าย : นวัตกรรมการทำงานขององค์กรปกครองท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
วุฒิสาร ตันไชย. (2557). การกระจายอำนาจและประชาธิปไตยในประเทศไทย. กรุงเทพฯ:
สถาบันพระปกเกล้า.
สมหวัง อารีย์เอื้อ และสุริยานนท์ พลสิม. (2567). แนวทางขจัดอุปสรรคและยกระดับความร่วมมือ
เพื่อขับเคลื่อนการพัฒนาจังหวัดบึงกาฬแบบบูรณาการ. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสตร์, 15(1), 131-158.
สำนักข่าวไทยรัฐออนไลน์. (31 กันยายน 2567). มีผล 31 ต.ค. 67 เปลี่ยนฐานะเทศบาลเมืองบุรีรัมย์
เป็น “เทศบาลนครบุรีรัมย์”. https://www.thairath.co.th/news/politic/2813367
สำนักข่าวไทยรัฐออนไลน์. (2568, เมษายน 4). บุรีรัมย์โมเดล "เนวิน" สอนพ่อเมือง - นายก อบจ.ทั่วประเทศพัฒนาเมืองแบบยั่งยืน. from https://www.thairath.co.th/news/politic/2851255
สุทธิเกียรติ อังกาบูรณะ. (2560). การเมืองท้องถิ่นกับความร่วมมือระหว่างท้องถิ่น ในการจัดทำบริการสาธารณะ. วารสารสถาบันพระปกเกล้า, 15(3), 38–60.
สุริยานนท์ พลสิม. (2566). ภาคีภิบาล: แนวคิดพื้นฐานและแนวทางการศึกษาวิจัยในอนาคต.
วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 40(2), 196-218.
Agranoff, R. & McGuire, R. (2003). Collaborative public management: New strategies for local governments. Washington, D.C.: Georgetown University Press.
Ansell, C. & Gash, A. (2008). Collaborative Governance in Theory and Practice.
Journal of Public Administration Research and Theory, 18(4), 543–571. https://doi.org/10.1093/jopart/mum032
Ansell, C., Sorensen, E. & Torfing, J. (2025). Theorizing the political dimension of collaborative governance. Perspectives on Public Management and Governance, 8(3), 158–171. https://doi.org/10.1093/ppmgov/gvaf007
Bryson, J., Crosby, B. & Stone, M. (2006). The Design and Implementation of Cross-Sector Collaborations: Propositions from the Literature. Public Administration Review, 66(1), 44-55. https://doi.org/10.1111/j.1540-6210.2006.00665.x
Burt, R. (1992). Structural Holes: The Social Structure of Competition. Cambridge, MA: Harvard University Press.
Chopyot, S. & Samakeetham, S. (2024). The Discourse of Decentralization in Thailand:
A Study of Political, Administrative, and Financial Aspects. International Journal of Religion, 5(12), 650-660.
Clark, J. (2021). Public values and public participation: A case of collaborative governance of a planning process. The American Review of Public Administration, 51(3),
-212.
Clarke, S. (2017). Local Place-Based Collaborative Governance: Comparing State-Centric and Society-Centered Models. Urban Affairs Review, 53(3), 578-602. https://doi.org/10.1177/1078087416637126
Creswell, J. & Clark, V. (2017). Designing and Conducting Mixed Methods Research (3 ed.). Los Angeles: Sage Publications.
Emerson. K. & Nabatchi, T. (2015). Collaborative Governance Regimes. Washington DC: Georgetown University Press.
Emerson, R. (1993). Power-Dependence Relations. In Marvin, O., Power In Modern Societies (pp. 48-58). New York: Routledge.
Evans, P. (1995). Embedded Autonomy: States and Industrial Transformation. New Jersey: Princeton University Press.
Head, B. & Alford, J. (2015). Wicked Problems: Implications for Public Policy and Management: Implications for Public Policy and Management. Administration & Society, 47(6), 711-739. https://doi.org/10.1177/0095399713481601
Laumann, E. (1987). The Organizational State: Social Choice in National Policy Domains. Wisconsin: The University of Wisconsin Press.
Mairs, S. (12 June 2017). Backwater to boomtown: Rural Thai city emerges as sporting Camelot. https://www.taipeitimes.com/News/feat/archives/2017/06/12/2003672391
Marsh, D. & Rhodes, R. A. W. (1992). Policy Networks in British Government. Oxford: Clarendon Press.
McCargo, D. (2005). Network monarchy and legitimacy crises in Thailand. The Pacific Review, 18(4), 499-519. https://doi.org/10.1080/09512740500338937
Migdal, J. (2001). State in society: studying how states and societies transform and constitute one another. New York: Cambridge University Press.
Nishizaki, Y. (2011). Political Authority and Provincial Identity in Thailand: The Making of Banharn-buri. Ithaca, New York: Cornell University Press.
Osborne, S. (2010). The New Public Governance? : Emerging Perspectives on the Theory and Practice of Public Governance. New York: Routledge.
Ostrom, E. (1990). Governing the Commons: The Evolution of Institutions for Collective Action. Cambridge: Cambridge University Press.
Pholsim, S. & Inaba, Y. (2025). How local coalitions advocate for light rail transport policy:
a case study of Thailand. Journal of Asian Public Policy, 1–25. https://doi.org/10.1080/17516234.2025.2563926
Pollitt, C. & Bouckaert, G. (2017). Public Management Reform: A Comparative Analysis –
New Public Management, Governance, and the Neo-Weberian State (4 ed.). Oxford: Oxford University Press.
Powell, W., Koput, K. & Smith-Doerr, L. (1996). Interorganizational Collaboration and the Locus of Innovation: Networks of Learning in Biotechnology. Administrative Science Quarterly, 41(1), 116–145. https://doi.org/10.2307/2393988
Provan. K, & Kenis, P. (2008). Modes of Network Governance: Structure, Management, and Effectiveness. Journal of Public Administration Research and Theory, 18(2),
-252. https://doi.org/10.1093/jopart/mum015
Putnam, R. (2000). Bowling alone: the collapse and revival of American community.
New York: Simon & Schuster Paperbacks.
Sandfort, J. & Milward, B. (2008). Collaborative Service Provision in the Public Sector.
In Cropper, S., Huxham, C., Ebers, M. & Ring, P. (Eds.), The Oxford Handbook of Inter-Organizational Relations (pp. 147-155). Oxford: Oxford University Press.
Sonderskov, M. (2019). Do local politicians really want collaborative governance? International Journal of Public Sector Management, 320–330. doi:10.1108/IJPSM-10-2017-0271
Sorensen, E. & Torfing, J. (2009). Making governance networks effective and democratic through metagovernance. Public Administration, 87(2), 234-258.
Steurer, R. (2013). Disentangling governance: a synoptic view of regulation by government,
business and civil society. Policy Sciences, 46(4), 387–410.
https://doi.org/10.1007/s11077-013-9177-y
Stone, C. (1989). Regime Politics: Governing Atlanta, 1946-1988. Lawrence: University Press
of Kansas.
Suksamran, N. (26 July 2014). United in Buri Ram : The formerly impoverished
province is on the brink of an economic boom. https://www.bangkokpost.com
Wongpreedee, A. & Mahakanjana, C. (2011). Decentralization and Local Governance
in Thailand. In Berman, E., Public Administration in Southeast Asia: Thailand, Philippines, Malaysia, Hong Kong, and Macao (pp. 53-77). New York: Routledge.
Yin, R. (2009). Case Study Research and Applications: Design and Methods. Thousand Oaks: Sage Publications.
