ปีที่ 9 ฉบับที่ 1 (2025): มกราคม-เมษายน | Pages:45-58

การวินิจฉัยข้อบกพร่องทางการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง จำนวนและตัวเลข สำหรับนักเรียนที่มีปัญหาทางคณิตศาสตร์ ในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากรุงเทพมหานคร

อาภรณ์ สอาดเอี่ยม
นักศึกษาหลักสูตรการศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาการศึกษาพิเศษ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัย ศรีนครินทรวิโรฒ, Thailand
ชนิดา มิตรานันท์
าจารย์ประจำสาขาการศึกษาพิเศษ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, Thailand
จีรพัฒน์ ศิริรักษ์
อาจารย์ประจำสาขาการศึกษาพิเศษ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, Thailand
คำสำคัญ: แบบทดสอบวินิจฉัย, จำนวนและตัวเลข, ปัญหาการเรียนรู้คณิตศาสตร์
เผยแพร่แล้ว: เม.ย. 30, 2025

บทคัดย่อ

การศึกษาวิจัยครั้งนี้ มีจุดประสงค์ 1) เพื่อสร้างแบบทดสอบวินิจฉัยข้อบกพร่องในการเรียนรู้ทางคณิตศาสตร์ เรื่อง จำนวนและตัวเลข สำหรับนักเรียนที่มีปัญหาทางคณิตศาสตร์ ระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1–3  2) เพื่อวิเคราะห์คุณภาพแบบทดสอบวินิจฉัยข้อบกพร่องในการเรียนรู้ทางคณิตศาสตร์ เรื่อง จำนวนและตัวเลข สำหรับนักเรียนที่มีปัญหาทางคณิตศาสตร์ ระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1–3 และ 3) เพื่อวินิจฉัยปัญหาในการเรียนรู้ทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนที่มีปัญหาทางคณิตศาสตร์ ระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1–3 กลุ่มเป้าหมาย คือ นักเรียนที่มีปัญหาทางคณิตศาสตร์ ระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1–3 ในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากรุงเทพมหานคร ปีการศึกษา 2567 เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบทดสอบวินิจฉัยข้อบกพร่องในการเรียนรู้ทางคณิตศาสตร์ เรื่อง จำนวนและตัวเลข สำหรับนักเรียนที่มีปัญหาทางคณิตศาสตร์ ระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1–3


          ผลการวิจัย สรุปได้ดังนี้ 1) ผลการสร้างแบบทดสอบวินิจฉัยตามขั้นตอน ทำให้ได้แบบทดสอบวินิจฉัยข้อบกพร่องในการเรียนรู้ทางคณิตศาสตร์ เรื่อง จำนวนและตัวเลข สำหรับนักเรียนที่มีปัญหาทางคณิตศาสตร์ ระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1–3 จำนวน 1 ฉบับ เป็นแบบปรนัย 3 ตัวเลือก จำนวน 20 ข้อ ที่สามารถนําผลการทดสอบไปพิจารณาข้อบกพร่องของนักเรียนได้ 2) ผลการวิเคราะห์คุณภาพแบบทดสอบวินิจฉัย พบว่า ค่าความตรงตามเนื้อหา เท่ากับ 0.80 ถึง 1.00 ค่าความยากง่าย 0.20 ถึง 0.80 ค่าอำนาจจำแนก 0.20 ถึง 0.40 และค่าความเชื่อมั่น 0.87 และ 3) ผลการวินิจฉัยปัญหาในการเรียนรู้ทางคณิตศาสตร์ เรื่อง จำนวนและตัวเลข ของนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1–3 พบว่านักเรียนมีปัญหาในการเรียนรู้ทางคณิตศาสตร์ เรื่อง จำนวนและตัวเลข โดยมีคะแนนเฉลี่ยไม่ผ่านเกณฑ์ เมื่อเรียงลำดับความบกพร่องมากที่สุด ได้แก่ เรื่อง การจำตัวเลขได้แต่ไม่รู้ค่าจำนวน คิดเป็นร้อยละ 58.00 และรองลงมา คือ การรู้ค่าจำนวนได้แต่จำตัวเลขไม่ได้ คิดเป็นร้อยละ 50.70

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง

สอาดเอี่ยม อ., มิตรานันท์ ช. ., & ศิริรักษ์ จ. (2025). การวินิจฉัยข้อบกพร่องทางการเรียนรู้คณิตศาสตร์ เรื่อง จำนวนและตัวเลข สำหรับนักเรียนที่มีปัญหาทางคณิตศาสตร์ ในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากรุงเทพมหานคร. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น, 9(1), 45–58. https://doi.org/10.14456/jlgisrru.2025.4

ประเภทบทความ

บทความวิจัย (Research Articles)

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐานพุทธศักราช 2551 (ฉบับปรับปรุง 2560). โรงพิมพ์องค์การรับส่งสินค้าพัสดุภัณฑ์ (ร.ส.พ.).

จุฬามาศ จันทร์ศรีสุคต. (2560). การจัดการเรียนรู้สำหรับเด็กที่มีความบกพร่องทางการเรียนรู้. คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี.

ณัฐกาณญ์ สนธิกัน, สุวิมล ติรกานันท์, และ กมลทิพย์ ศรีหาเศษ. (2566). การสร้างแบบสอบวินิจฉัยการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์ของนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร. Interdisciplinary Academic and Research Journal, 3(1), 313–324.

บุญชม ศรีสะอาด. (2523). แบบทดสอบวินิจฉัย Diagnostic Test. วารสารการวัดผลการศึกษา, 2(1), 9–12.

เบญจพร ปัญญายง. (2545). คู่มือช่วยเหลือเด็กบกพร่องด้านการเรียนรู้ (พิมพ์ครั้งที่ 2). โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.

ผดุง อารยะวิญญู. (2553). วิธีสอนคณิตศาสตร์สำหรับเด็กที่มีความบกพร่องทางการเรียนรู้. I.Q. Book Center.

ไพโรจน์ ประสมศรี. (2560). การวัดและประเมินผลการศึกษา: แนวทางการใช้แบบทดสอบวินิจฉัยในห้องเรียน. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

ยุพิน พิพิธกุล. (2545). การเรียนการสอนคณิตศาสตร์ยุคปฏิรูปการศึกษา. บพิธการพิมพ์.

ล้วน สายยศ, และ อังคณา สายยศ. (2543). เทคนิคการวัดผลการเรียนรู้ (พิมพ์ครั้งที่ 2). สุริยาสาส์น.

วิวัฒพงษ์ พัทโท. (2554). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์ตามแนวคิดทฤษฎีคอนสตรัคติวิสต์ประกอบหลัก “สุ จิ ปุ ลิ” เรื่องเศษส่วนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความสามารถในการสื่อสารทางคณิตศาสตร์ (วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.

สถาบันการทดสอบการศึกษาแห่งชาติ. (ม.ป.ป.). สถิติ O-NET ย้อนหลัง. เข้าถึงได้จาก https://www.niets.or.th/th/content/view/11821 (สืบค้น 1 กุมภาพันธ์ 2568)

สาวิตรี จุ้ยทอง, มารุต พัฒผล, และ วิชัย วงษ์ใหญ่. (2558). แนวทางการจัดการเรียนรู้คณิตศาสตร์สำหรับเด็กที่มีความบกพร่องทางการเรียนรู้. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมภ์, 9(3), 121–132.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (ม.ป.ป.). ระบบบริหารการจัดสอบ. เข้าถึงได้จาก http://180.180.244.45/NT/ExamWeb/FrLogin.aspx?ReturnUrl=%2fNT%2fExamWeb%2f

สิริลักษณ์ โปร่งสันเทียะ. (2550). การพัฒนาโปรแกรมซ่อมเสริมคณิตศาสตร์สำหรับเด็กที่มีปัญหาทางการเรียนรู้. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์ ศรีนครินทรวิโรฒ, 8(3), 166–175.

Baker, M. J. (2019). Number sense and the effects on students’ mathematical success. Retrieved from https://nwcommons.nwciowa.edu/cgi/viewcontent.cgi?article=1160&context=education_masters (Retrieved February 1, 2025)

Brookhart, S. M. (2011). Educational assessment knowledge and skills for teachers. Educational Measurement: Issues and Practice, 30(1), 3–12.

Cramman, H., Gott, S., Little, J., Merrell, C., Tymms, P., & Copping, L. T. (2020). Number identification: A unique developmental pathway in mathematics? Research Papers in Education, 35(2), 117–143.

Fuchs, L. S., Fuchs, D., & Compton, D. L. (2007). Response to intervention: A framework for reading disabilities identification and intervention. Journal of Learning Disabilities, 40(6), 567–579.

Hudson, P. (2010). Mentors report on their own mentoring practices. Australian Journal of Teacher Education, 35(7), 30–42.