Development of Management Model for Refer Back to Referral Hospital in Buriram Province
Abstract
This research aims to 1) study the level of practice in transferring patients back to the referral hospital in Buriram Province. 2) Develop a management model for patient transfer back to the referral hospital in Buriram Province and 3) Evaluate the management model for transferring patients back to the referral hospital in Buriram Province. This mixed-methods research collected quantitative data from a sample of 771 people using a questionnaire, analyzing the data with mean and standard deviation, and qualitative data through focus group discussions with 55 participants and in-depth interviews with 11 participants. Group interviews using the Appreciation - Influence - Control (A – I - C) process with 55 participants and in-depth interviews with 11 participants were conducted. The data were analyzed using content analysis. The research findings indicate that the frequency of patient transfers back to the referral hospitals in Buriram Province is at a high level. The developed management model for transferring patients back to the referral hospitals in Buriram Province includes the following components: 1) Before transferring, communicate information using SBAR (Situation, Background, Assessment, Recommendation), assess the patient using the principles of airway, breathing, circulation, and level of consciousness (ABCD). 2) During the transfer, assess the patient's condition according to the warning signs before the patient enters a critical state (MEWS) and 3) Handing over patients at the referral hospital using SBAR. Factors contributing to success include 1) teamwork, 2) communication, 3) the use of information technology, 4) participation, and 5) having a common goal. Evaluate the management model for transferring patients back to the referral hospital in Buriram Province. In terms of accuracy and appropriateness, it is at the highest level, while feasibility and usefulness are at a high level.
Downloads
Article Details
How to Cite
Section
Research Articles
Categories
Copyright & License
Copyright (c) 2025 Journal of Local Governance and Innovation

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กงทอง ไพศาล. (2560). การพัฒนาระบบส่งต่อผู้ป่วยโรคหัวใจและหลอดเลือดเครือข่ายสุขภาพอำเภอพล จังหวัดขอนแก่น. วารสารการแพทย์โรงพยาบาลอุดรธานี, 25(1), 11.
กองบริหารการสาธารณสุข. (2562). คู่มือแนวทางการพัฒนาระบบรับส่งต่อผู้ป่วย. สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข.
การแพทย์ทางไกล. (2565). รายงานประจำปี 2565. ศูนย์ส่งต่อโรงพยาบาลบุรีรัมย์.
จำเนียร จวงตระกูล, & นวัสนันท์ วงศ์ประสิทธิ์. (2562). การวิเคราะห์เนื้อหาในการวิเคราะห์ข้อมูลการวิจัยเชิงคุณภาพ. สมาคมรัฐประศาสนศาสตร์แห่งประเทศไทย, 2(2), 7.
จุรีรัตน์ ดวงจันทร์. (2563). การสื่อสารเพื่อส่งต่อข้อมูลทางการพยาบาลด้วยเทคนิคเอสบาร์. วารสารพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยสยาม, 21(41), 94.
ชนิดา เพ็ชรศรี. (2566). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อภาวะเหนื่อยล้าในการทำงานของผู้ปฏิบัติงานในโรงพยาบาลจะนะ จังหวัดสงขลา. วารสารสุขภาพและสิ่งแวดล้อมศึกษา, 8(3), 1.
ชิรวัฒน์ นิจเนตร. (2560). การวิจัยพัฒนารูปแบบทางสังคมศาสตร์และการศึกษา. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี, 4(2), 71.
ทรงศักดิ์ ภูสีอ่อน. (2561). การประยุกต์ใช้ SPSS วิเคราะห์ข้อมูลงานวิจัย. ตักสิลาการพิมพ์.
ประนอม ผาวันดี. (2567). ความสัมพันธ์ระหว่างการทำงานเป็นทีมกับความผูกพันต่อองค์กรของข้าราชการครูสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาฉะเชิงเทรา เขต 2. วารสาร มจร.หริภุญชัยปริทรรศน์, 8(4), 182–183.
ปราโมทย์ ถ่างกระโทก. (2561). ระบบส่งต่อผู้ป่วย: กระบวนการสำคัญในการจัดการบริการสุขภาพ. วารสารการแพทย์และวิทยาศาสตร์สุขภาพ, 25(3), 109–118.
ปรีชา แหวนหล่อ, บุญช่วย ศรีธรรมศักดิ์, & สุรีย์พันธุ์ วรพงศธร. (2560). การพัฒนาระบบสารสนเทศเพื่อการส่งต่อข้อมูลผู้ป่วยทางอินเทอร์เน็ต จังหวัดศรีสะเกษ. วชิรเวชสารและวารสารเวชศาสตร์เขตเมือง, 61(3), 215.
พนิดา จันทรัตน์, และคณะ. (2566). การพัฒนารูปแบบการเฝ้าระวังสัญญาณเตือนเข้าสู่ภาวะวิกฤตในผู้ป่วยที่มีความเสี่ยงสูง โรงพยาบาลสงขลา. วารสารวิชาการสาธารณสุข, 32(1), 114.
พรพิไล นิยมถิ่น, อารี ชีวเกษมสุข, และ วันเพ็ญ ภิญโญภาสกุล. (2560). การพัฒนารูปแบบการสื่อสารในการส่งต่อผู้ป่วยฉุกเฉินโรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชด่านซ้าย จังหวัดเลย. วารสารการพยาบาลและการดูแลสุขภาพ, 35(1), 46.
พัฒนา พรหมณี, ศรีสุรางค์ เอี่ยมสะอาด, & ปณิธาน กระสังข์. (2560). แนวคิดการสร้างและพัฒนารูปแบบเพื่อใช้ในการดำเนินงานด้านการสาธารณสุขสำหรับนักสาธารณสุข. วารสารสมาคมสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทยในพระราชูปถัมภ์สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี, 6(2), 128.
พิมลพรรณ เพชรสมบัติ. (2564). ผู้บริหารกับการทำงานเป็นทีม. วารสารคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 4(1), 1.
รัชนี ศิริวัฒน์, และคณะ. (2562). การพัฒนารูปแบบการสื่อสารทางการพยาบาลแบบไร้รอยต่อโดยใช้เทคนิค SBAR ในระยะเปลี่ยนผ่านการดูแลงานผู้ป่วยอุบัติเหตุและฉุกเฉินโรงพยาบาลมหาราชนครราชสีมา. วารสารการพยาบาลและการดูแลสุขภาพ, 31(1), 66.
ศศิธร ประสารสืบ, & พิกุล อนุชิตเกรียงไกร. (2567, 15 มีนาคม). การพัฒนารูปแบบการใช้ MEWS score เฝ้าระวังอาการเปลี่ยนแปลงและสัญญาณเตือนของผู้ป่วยงานอุบัติเหตุฉุกเฉินและนิติเวช โรงพยาบาลมหาชนะชัย จังหวัดยโสธร. สสจ.ยโสธร. https://www.shorturl.asia/zyqsu
ศูนย์ส่งต่อ. (2565). รายงานประจำปี 2565. โรงพยาบาลบุรีรัมย์.
โศรดา ชุมนุ้ย. (2566). ผลการพัฒนาระบบ Modified Early Warning Scores (MEWS) เพื่อเฝ้าระวังและจัดการอาการผู้ป่วยก่อนเข้าสู่ภาวะวิกฤต งานการพยาบาลผู้ป่วยในโรงพยาบาลร่องคำ จังหวัดกาฬสินธุ์. วารสารสุขภาพและสิ่งแวดล้อม, 8(4), 221.
สถาบันการแพทย์ฉุกเฉินแห่งชาติ. (2557). การปฏิบัติการส่งต่อผู้ป่วยฉุกเฉินระหว่างสถานพยาบาล (พิมพ์ครั้งที่ 1). อัลทิเมทพริ้นติ้งจำกัด.
สุวรรณา นาที. (2560). การศึกษาผลการใช้แนวปฏิบัติสำหรับพยาบาลในการดูแลผู้ป่วยอุบัติเหตุที่มีภาวะคุกคามชีวิตขณะส่งต่อในรถพยาบาลเครือข่ายโรงพยาบาลชุมชน จังหวัดอุดรธานี. วารสารการแพทย์โรงพยาบาลอุดรธานี, 25(1), 50.
Keeves, J. P. (1997). Educational research, methodology and measurement: An international handbook. Pergamon Press.
Tang, W. G., & Vandenberghe, C. (2021). Role overload and work performance: The role of psychological strain and leader-member exchange. Frontiers in Psychology, 12, Article 691207. https://doi.org/10.3389/fpsyg.2021.691207
Yamane, T. (1967). Statistics: An introductory analysis (2nd ed.). Harper and Row.