แนวทางพัฒนาบริหารจัดการที่มีประสิทธิผลของสภาเกษตรกรจังหวัดในเขตภาคเหนือ ของประเทศไทย
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับ ความสัมพันธ์ อำนาจการพยากรณ์ และนำเสนอแนวทางการพัฒนาการบริหารจัดการที่มีประสิทธิผลของสภาเกษตรกรจังหวัดในเขตภาคเหนือของประเทศไทย กลุ่มตัวอย่างคือ สมาชิกสภาเกษตรกรจังหวัด และบุคลากรสำนักงานสภาเกษตรกรจังหวัดในภาคเหนือของประเทศไทย จำนวน 300 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย เป็นแบบสอบถามมีค่าความตรง ระหว่าง 0.60-1.00 และค่าความเที่ยง เท่ากับ 0.983 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สหสัมพันธ์เพียร์สัน การวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบมีขั้นตอน และทำการประเมินความเหมาะสมของแนวทางการพัฒนาการบริหารจัดการที่มีประสิทธิผลของสภาเกษตรกรจังหวัดในเขตภาคเหนือของประเทศไทย โดยผู้ทรงคุณวุฒิ 13 คน
ผลการวิจัยพบว่า 1) การบริหารจัดการตามเกณฑ์คุณภาพการบริหารจัดการภาครัฐของสภาเกษตรกรจังหวัดในภาคเหนือของประเทศไทย โดยรวมอยู่ในระดับมากทุกด้าน 2) ประสิทธิผลของสภาเกษตรกรจังหวัดในเขตภาคเหนือของประเทศไทย โดยรวมอยู่ในระดับมากทุกด้าน 3) การบริหารจัดการตามเกณฑ์คุณภาพการบริหารจัดการภาครัฐมีความสัมพันธ์กับประสิทธิผลในระดับสูงถึงสูงมาก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 (r = .834–.936) 4) การบริหารจัดการตามเกณฑ์คุณภาพการบริหารจัดการภาครัฐ ประกอบด้วย ด้านการมุ่งเน้นระบบปฏิบัติการ, ด้านการมุ่งเน้นบุคคล, ด้านผลลัพธ์การดำเนินการ, ด้านการให้ความสำคัญกับผู้รับบริการและผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย, ด้านการวางแผนเชิงยุทธศาสตร์, และด้านการวัด การวิเคราะห์ และการจัดการความรู้ สามารถร่วมกันพยากรณ์ประสิทธิผลได้ร้อยละ 96.20 และ 5) แนวทางการพัฒนาการบริหารจัดการที่มีประสิทธิผล ประกอบด้วย 7 แนวทางสำคัญ ได้แก่ (1) การสื่อสารและการขับเคลื่อนนโยบายเกษตรระดับพื้นที่ (2) การบูรณาการยุทธศาสตร์การพัฒนาภาคเกษตรระดับจังหวัด (3) การสร้างกลไกรับฟังความคิดเห็น การมีส่วนร่วม และระบบสื่อสารสองทาง (4) พัฒนาระบบข้อมูลและเทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการตัดสินใจเชิงนโยบาย (5) การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์และเครือข่ายการทำงานภาคเกษตร (6) การจัดทำมาตรฐานการปฏิบัติงานและตัวชี้วัดผลสัมฤทธิ์ และ (7) ระบบติดตามและประเมินผลการดำเนินงานเชิงยุทธศาสตร์
Downloads
Article Details
รูปแบบการอ้างอิง
ประเภทบทความ
บทความวิจัย (Research Articles)
หมวดหมู่
Copyright & License
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กฤช แรงสูงเนิน. (2554). การบริหารเชิงกลยุทธ์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ซีเอ็ดยูเคชั่น.
ประเวศ วะสี. (2543). การพัฒนาระบบสุขภาวะชุมชน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์หมอชาวบ้าน.
พสุ เดชะรินทร์. (2551). การบริหารเชิงกลยุทธ์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รุ่ง แก้วแดง. (2546). การปฏิรูปการศึกษา: แนวคิดและการปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์วัฒนาพานิช.
สรวิชญ์ เปรมชื่น. (2559). การประยุกต์ใช้ PMQA ในองค์กรภาครัฐ. กรุงเทพฯ: [ม.ป.พ.].
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). ยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี (พ.ศ. 2561–2580). กรุงเทพฯ: [ม.ป.พ.].
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ. (2568). แนวทางการประเมินผลการปฏิบัติราชการ. กรุงเทพฯ: [ม.ป.พ.].
สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ. (2563). แนวคิดเศรษฐกิจ BCG (Bio-Circular-Green Economy). กรุงเทพฯ: [ม.ป.พ.].
สุพจน์ ทรายแก้ว. (2545). ประสิทธิผลขององค์การ: แนวคิดและการประเมินผล. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุเมธ ตันติเวชกุล. (2546). เศรษฐกิจพอเพียงตามแนวพระราชดำริ. กรุงเทพฯ: มูลนิธิชัยพัฒนา.
อนันต์ ศรีพันธุ์. (2564). การพัฒนาประสิทธิผลขององค์กรภาครัฐ. กรุงเทพฯ: [ม.ป.พ.].
เอมอร ตรีพิชพันธุ์. (2553). ปัจจัยที่มีผลต่อการนำเกณฑ์คุณภาพการบริหารจัดการภาครัฐ (PMQA) มาใช้ในกรมพัฒนาสังคมและสวัสดิการ (เลขทะเบียน 122445) [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์]
Al-Hawari, M. A. (2021). The influence of artificial intelligence service quality on customer trust and loyalty: The mediating role of customer satisfaction. International Journal of Quality and Service Sciences. 13(3): 415–431.
Best, J. W. (1977). Education research (3rd ed.). Prentice-Hall.
Cameron, K. S. (1981). Domains of organizational effectiveness in colleges and universities. Academy of Management Journal. 24(1): 25–47.
Davenport, T. H., and Prusak, L. (1998). Working knowledge: How organizations manage what they know. Boston: Harvard Business School Press.
Food and Agriculture Organization of the United Nations. (2023). The state of food and agriculture 2023. Rome: FAO.
Hair, J. F. (2021). Multivariate data analysis (8th ed.). Cengage Learning.
Hoy, W. K., and Miskel, C. G. (2001). Educational administration: Theory, research, and practice (6th ed.). New York: McGraw-Hill.
Kaplan, R. S., and Norton, D. P. (1992). The balanced scorecard: Measures that drive performance. Harvard Business Review. 70(1): 71–79.
Kozhevina, O., (2015). Organizational performance improvement using quality management frameworks. International Journal of Productivity and Performance Management. 64(5): 678–695.
Krejcie, R. V., and Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement. 30(3): 607–610.
Martin, L. L., and Kettner, P. M. (1996). Measuring the performance of human services programs. Thousand Oaks, CA: Sage.
Matsuda, Y. (2023). Knowledge management and organizational effectiveness. Journal of Knowledge Management. 27(1): 88–102.
Mergel, I., Edelmann, N., and Haug, N. (2021). Defining digital transformation: Results from expert interviews. Government Information Quarterly. 38(1): 101–109.
OECD. (2021). Government at a glance 2021. Paris: OECD Publishing.
Pee, L. G., and Kankanhalli, A. (2020). Interactions among knowledge management processes. MIS Quarterly. 44(1): 1–25.
Richard, P. J., Devinney, T. M., Yip, G. S., and Johnson, G. (2020). Measuring organizational performance: Towards methodological best practice. Journal of Management. 46(6): 1–28.
Senge, P. M. (1990). The Fifth Discipline: The Art and Practice of Learning Organization. New York: Doubleday.
Robbins, S. P. and Barnwell, N. (1998). Organisation theory: Concepts and cases. Sydney: Prentice Hall.
Soltani, E. and Liao, Y. Y. (2021). Quality management and organizational performance. Total Quality Management & Business Excellence. 32(5–6): 1–15.
Steers, R. M. (1977). Organizational effectiveness: A behavioral view. Santa Monica, CA: Goodyear.
Shi, S. (2023). The Reform of Human Resource System in the Public Sector under the New Public Management System. SHS Web of Conferences, 154, 01007.
World Bank. (2023). World Development Report 2023. Washington, DC: World Bank.
Yamaguchi, S. (2022). Quality management and innovation in organizations. Asian Business Review. 12(2): 45–60.
Yuchtman, E., and Seashore, S. E. (1967). A system resource approach to organizational effectiveness. American Sociological Review. 32(6): 891–903.
Yukl, G. (2020). Leadership in organizations. Journal of Leadership Studies. 14(2): 6–20.
Zhang, Y., and Guo, X. (2020). Baldrige framework and organizational performance. International Journal of Quality & Reliability Management. 7(3): 1–18.
Zhou, K. Z., and Wu, F. (2022). Technological innovation and organizational performance. Journal of Business Research. 140: 1–10.
