Innovative Leadership of Administrators in Special Education Schools under the Office of Special Education Administration, Group 4

Sripare  Bongwiang; Samak  Waikhuntod; Suvijuk  Mansaraneeyatham

doi:10.60027/iarj.2026.e288335

Authors

Sripare Bongwiang Nakhonratchasima College, Thailand https://orcid.org/0009-0003-9968-0113
Samak Waikhuntod Nakhonratchasima College, Thailand https://orcid.org/0009-0006-5906-3526
Suvijuk Mansaraneeyatham Nakhonratchasima College, Thailand https://orcid.org/0009-0006-5906-3526

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2026.e288335

Keywords:

Leadership, Innovative Leadership, School Administrators, Special Education

Abstract

Background and Aims: Amid the rapid changes in today’s society, particularly the growth of science, technology, and various innovations, society has evolved into an information-sharing environment where constant change occurs. Therefore, innovative leadership among school administrators is crucial. It is important to establish approaches for developing innovative leadership, specifically for administrators in schools for students with special needs. The objectives of this study were: (1) to investigate the level of innovative leadership among school administrators in special education schools under the jurisdiction of the Office of Special Education Administration, Group 4; (2) to compare the innovative leadership of these administrators based on age and years of professional experience; and (3) to propose developmental guidelines for enhancing innovative leadership among school administrators in special education schools under the Office of Special Education Administration, Group 4.

Methodology: The sample group in this study consisted of 270 school administrators demonstrating innovative leadership in special education schools under the Office of Special Education Administration, Group 4, during the academic year 2024. The sample size was determined using the sampling table developed by Robert V. Krejcie and Daryle W. Morgan (1970), and the participants were selected through stratified random sampling. The research instruments included a five-point Likert scale questionnaire and a semi-structured interview. The data were analyzed using statistical methods, including frequency, percentage, mean, standard deviation, t-test, F-test, and Scheffe’s method for post-hoc multiple comparisons.

Results: The findings of the study revealed the following: 1) The overall level of innovative leadership among school administrators in special education schools under the Office of Special Education Administration, Group 4, was found to be high. When examined by specific dimensions, all aspects were also rated at a high level. 2) The results of the comparison of opinions regarding innovative leadership based on age indicated no significant differences overall or by dimension, except for the dimension of change leadership, which showed a statistically significant difference at the .05 level. 3) When categorized by work experience, the overall level of innovative leadership did not differ significantly. However, significant differences at the .05 level were found in the dimensions of change leadership and risk-taking for innovation. And
4) Guidelines for enhancing innovative leadership among school administrators in special education schools under the Office of Special Education Administration, Group 4, were identified in five key areas: (1) creative thinking for innovation, (2) innovative vision, (3) change leadership, (4) risk-taking for innovation, and (5) innovation strategy.

Conclusion: The research revealed that the overall level of innovative leadership among administrators in special education schools was high, both in general and across individual dimensions. When classified by age, there were no significant differences, except in the dimension of change leadership, which showed a statistically significant difference. Similarly, when classified by work experience, no overall differences were found; however, significant differences were observed in the dimensions of change leadership and risk-taking. The proposed framework for leadership development consists of five key dimensions: creativity, visionary thinking, change leadership, risk-taking, and innovation strategy.

References

กุลภากร ฮวดรักษา. (2567). ภาวะผู้นำของผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรสงคราม. วารสารศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี, 4(1), 1-23.

เตือนใจ สุนุกุล. (2562). ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต2. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.

นลินพร จินตเวชศาสตร์. (2565). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารสถานศึกษาในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาน่าน เขต 1. วิทยานิพนธ์การบริหารการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยพะเยา.

ถนอมวรรณ ช่างทอง. (2562). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารสถานศึกษา และความเป็นองค์กรดิจิทัลของสถานศึกษา ในอำเภอท่าชนะ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่ประถมศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 2. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

บุญชม ศรีสะอาด. (2553). การวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่ 8. กรุงเทพฯ : สุวีริยาสาส์น.

ปาริฉัตร นวนทอง และตรัยภูมินทร์ ตรีตรีศวร. (2564). ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพัทลุง เขต 2. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยการจัดการและเทคโนโลยีอีสเทิร์น.

ปริวัฒน์ ยืนยิ่ง. (2563). ภาวะผู้นําเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารสถานศึกษาวิทยาลัยเทคนิคอุบลราชธานี. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย, 4(3), 330-344.

ปิยาภรณ์ พลเสนาและพนายุทธ เชยบาล. (2563). ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการปฏิบัติงานของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาบึงกาฬ. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี.

แพรวพรรณ เปรมลาภ. (2565). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครสวรรค์เขต 2. มหาวิทยาลัยนเรศวร.

สำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ. (2567). ข้อมูลทั่วไปศูนย์การศึกษาพิเศษ สังกัดสำนักบริหารงาน

การศึกษาพิเศษ. สืบค้นวันที่ 8 กรกฎาคม 2567, จาก http://special.obec.go.th/article2.php.

สุธรรม ธรรมทัศนานนท์. (2564). การพัฒนาภาวะผู้นำการศึกษาในยุค Thailand 4.0. มหาสารคาม: ตักสิลาการพิมพ์.

สุภารักษ์ จูตระกูล. (2560). ครอบครัวกับการรู้เท่าทันสื่อดิจิทัล (Digital Literacy) ของดิจิทัลเนทีฟ. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 11: 131-150.

สุริยา สรวงศิร. (2564). ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุดรธานี เขต 2. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารและพัฒนาคุณภาพการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

อารีรัตน์ ลำเจียกมงคล. (2554). ปัจจัยที่สัมพันธ์กับการพัฒนาความก้าวหน้าในอาชีพของกลุ่มวิชาชีพครูในสังกัดเทศบาล กลุ่มการศึกษาท้องถิ่นที่ 1. การค้นคว้าอิสระศิลปศาสตร มหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการภาครัฐและเอกชน, มหาวิทยาลัยศิลปากร.

อำนาจ วัดจินดา. (2560). นวัตกรรม. สืบค้นเมื่อ 10 กรกฎาคม 2567, จาก https://www.hrcenter.co.th/file/columns/hr_f_20170510_162245.pdf

Adjei, D. (2013). Innovation leadership management. International Journal of ICT and Management, 1: 103-106.

Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and psychological measurement, 30(3), 607-610.

Marron, J. M., & Cunniff, D. (2014). What is an innovative educational leader?.

Porter-O'G.T., & Malloch, K. (2010). Innovation Leadership: Creating the Landscape of Healthcare. Sudbury, Master of Arts: Jones & Bartlett Learning.

Weiss, S. D. & Legand, P. C. (2011). Innovative intelligence. Ontario: John Wiley & Sons.