การวิเคราะห์มิติในการประเมินความพร้อมการส่งออกสินค้าของผู้ประกอบการ เอสเอ็มอี กรณีศึกษาอุตสาหกรรมผลิตเครื่องสำอางในประเทศไทย
##plugins.themes.bootstrap3.article.sidebar##
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
摘要
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อความสามารถในการส่งออกเครื่องสำอางของผู้ประกอบการเอสเอ็มอี 2) ศึกษามิติในการประเมินความพร้อมในการส่งออกเครื่องสำอางของผู้ประกอบการเอสเอ็มอี และ 3) พัฒนาตัวแบบการประเมินความพร้อมในการส่งออกเครื่องสำอาง ให้กับผู้ประกอบการเอสเอ็มอี ในอุตสาหกรรมผลิตเครื่องสำอางในประเทศไทย งานวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บข้อมูลผ่านการสัมภาษณ์เชิงลึก โดยใช้แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง กับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 12 คน ประกอบด้วย ผู้ประกอบการผลิตเครื่องสำอาง นักวิชาการด้านการส่งออก และตัวแทนหน่วยงานภาครัฐที่เกี่ยวข้องกับการส่งออกจำนวน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การวิเคราะห์เนื้อหา ด้วยการจับกลุ่มคำสำคัญ
ผลการวิจัย พบว่าปัจจัยที่ส่งผลกระทบต่อความสามารถในการส่งออกเครื่องสำอาง ประกอบด้วย ปัจจัยด้านผลิตภัณฑ์และนวัตกรรม ปัจจัยด้านสภาวะทางเศรษฐกิจ ปัจจัยด้านนโยบายภาครัฐและกฎระเบียบทางการค้าระหว่างประเทศ ปัจจัยทางด้านสังคม ในขณะที่ มิติในการประเมินความพร้อมด้านการส่งออกเครื่องสำอางของผู้ประกอบการ ประกอบด้วย ด้านผลิตภัณฑ์ ด้านกระบวนการผลิต ด้านการเงินการลงทุน ด้านความรู้ในการส่งออก ด้านการขนส่งและโลจิสติกส์ ด้านความเข้าใจในตลาดต่างประเทศ และด้านการบริหารความเสี่ยง
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
参考
กณิษฐา ก้องเกียรติยศ และไกรชิต สุตะเมือง. (2556). การวิเคราะห์การเตรียมความพร้อมของ
ผู้ประกอบการ SMEs ภาคอุตสาหกรรมการพิมพ์ และบรรจุภัณฑ์สู่ทางรอด AEC. วารสารการตลาดและการสื่อสาร, 1(2), 245-264.
ฐานเศรษฐกิจดิจิทัล. (2566). Clean Beauty ความงามหลังโควิด ตอบโจทย์เทรนด์รักษ์โลก.
https://www.thansettakij.com/business/marketing/570264
ณัฐวุฒิ วิเศษ. (2561). ทัศนคติและความพร้อมของผู้ประกอบการวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม
ด้านการส่งออกจังหวัดนนทบุรีในการเข้าสู่ตลาดอาเซียน. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยธนบุรี, 12(28), 150-162.
ธนาคารเพื่อการส่งออกและนำเข้า. (2567). TERAK ระบบประเมินความพร้อมผู้ส่งออกไทย.
ศราวุธ แก่นแก้ว และนวลฉวี แสงชัย. (2560). ความพร้อมของกิจการในการเข้าสู่ตลาดต่างประเทศ:
กรณีศึกษาผู้ส่งออกข้าวหอมมะลิ จังหวัดยโสธร. วารสารมหาวิทยาลัยพายัพ, 27(2), 81-98.
ศิณีย์ สังข์รัศมี. (2547). ธุรกิจระหว่างประเทศและการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจ. กรุงเทพฯ :
สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
สมาคมผู้ผลิตเครื่องสำอางไทย. (2565). 8 เดือนไทยส่งออกเครื่องสำอางพุ่ง 8% ตลาดอาเซียนครอง
แชมป์. https://www.thaicosmetic.org/#:~:text=ขณะที่ตลาดเครื่องสำอางของ,Read%20more%20
สุจินดา เจียมศรีพงษ์ (2560). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสามารถในการส่งออกของธุรกิจสมุนไพรใน
จังหวัดพิษณุโลก. วารสารบริหารธุรกิจ เศรษฐศาสตร์ และการสื่อสาร. 12(2). 161-175.
สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา. (2567). การประเมินความพร้อมในการส่งออก.
https://export.fda.moph.go.th/export-readiness-assessment
สำนักงานสภาพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566-2570). ราชกิจจานุเบกษา.
http://www.ratchakitcha.soc.go.th/DATA/PDF/2565/E/258/T_0001.PDF
สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม. (2564). นิยาม SMEs.
https://www.sme.go.th/aboutus/นิยามSMEs
สำนักนโยบายและยุทธศาสตร์การค้า (2567). รายงานการศึกษา ยกระดับเครื่องสำอางไทย ให้ตรงใจ
ตลาดใหม่. https://uploads.tpso.go.th/2.%20รายงานการศึกษา_ยกระดับเครื่องสำอางไทย%20ให้.pdf
Ayyagari, Beck, and Demirguc-Kunt. (2007). Small and Medium Enterprises Across the Global. Small Business Economics, 29(4), 415 – 434.
Beck, Demirguc-Kunt, and Levine. (2005). SMEs Growth, and Poverty: Cross-Country Evidence. Journal of Economic Growth, 10(3), 199 – 229.
Nastasi, B. K., & Schensul, S. L. (2005). Contributions of qualitative research to the validity of intervention research. Journal of School Psychology, 43(3), 177–195.
Oman, C. (1984). New forms of international investment in developing countries. Paris: OECD Development Centre.
Sousa, Carlos. (2004). Export performance measurement: An evaluation of the
empirical research in the literature. Academy of Marketing Science Review. 2004 (9)., pp. 1-22.
