สมรรถนะผู้ประกอบการวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

สัมพันธ์ นิตย์โชติ
เพ็ญศรี ฉิรินัง
ชาญ ธาระวาส
วิวัฒน์ กรมดิษฐ์

摘要

บทความนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาสมรรถนะผู้ประกอบการวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม ตามแนวคิดของ เดวิด ซี. แมคเคลแลนด์ (1973) จากการศึกษาพบว่า ผู้ประกอบการควรมี 1) สมรรถนะด้านความรู้ โดยมีความรู้ในการบริหารจัดการกลยุทธ์ การผลิต และการตลาด 2) สมรรถนะด้านทักษะ โดยมีทักษะด้านเทคนิค มนุษยสัมพันธ์ และการตัดสินใจ 3) สมรรถนะด้านความสามารถที่อยู่ภายในตัวบุคคล ต้องมีการคิดตัดสินใจที่รวดเร็ว สร้างแรงจูงใจ ฝึกอบรม สร้างเครือข่าย และมีความสามารถในการติดต่อสื่อสาร 4) สมรรถนะด้านความคิดเห็นเกี่ยวกับตนเอง ควรสนับสนุนให้มี  อัตมโนทัศน์เชิงบวกที่ดี รู้สำนึกในตนเอง และการรู้จักและเข้าใจตนเอง และ 5) สมรรถนะด้านแรงจูงใจ ควรเสริมสร้างและพัฒนาแรงจูงใจและกระตุ้นแรงขับภายใน หากผู้ประกอบการวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมมีสมรรถนะครบทั้ง 5 ด้านจะทำให้ผู้ประกอบการสามารถแก้ไขปัญหาและป้องกันความเสี่ยงที่จะเกิดขึ้นกับธุรกิจ สามารถบริหารจัดการให้อยู่รอดท่ามกลางวิกฤตการเปลี่ยนแปลงของโลก และเจริญเติบโตได้อย่างมั่นคง ยั่งยืน

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

栏目
Academic Articles

参考

กรมส่งเสริมอุตสาหกรรม. (2558). คุณลักษณะของการเป็นผู้ประกอบการที่ประสบความสำเร็จ. https://www.ryt9.com/s/ryt9/112106

กรมส่งเสริมอุตสาหกรรม. (2558). ปัญหาของวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม (Main problems for SMEs). http://www.sara-dd.com/index.php?option=com_content&view=article&id=199:main-problems-for-smes&catid=25:the-project&Itemid=72

กรมสรรพากร. (2563). ลักษณะของผู้ประกอบการวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม. https://www.rd.go.th/publish/38056.0.html

จิรพันธ์ สกุณา, & วีระพงศ์ มาลัย. (2556). วิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมกับการส่งเสริมจากหน่วยงานภาครัฐ. Executive Journal, 219–223.

ฐิตยาพร พัฒนเสถียรกุล, และคณะ. (2562). ปัจจัยความสำเร็จและอุปสรรคในการประกอบธุรกิจของร้านสถานีมีหอย. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ Veridian มหาวิทยาลัยศิลปากร (มนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์และศิลปะ), 12(2), 1346–1360.

ณัฐรดา ไหมมาลา. (2564). การระบุความเสี่ยง: ปัญหาและการตีความ. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 12(1), 230–246.

ธีรพงษ์ บุญรักษา, นันทิยา ดวงภุมเมศ, & กรญาณ์ เตชะวงค์เสถียร. (2563). สมรรถนะผู้ประกอบการทางวัฒนธรรมในศตวรรษที่ 21. วารสารวิทยาการจัดการและสารสนเทศศาสตร์, 16(1), 143.

บรรษัทประกันสินเชื่ออุตสาหกรรมขนาดย่อม. (2564). สถิติจำนวน SMEs ในประเทศไทย. https://www.tcg.or.th/news_inside.php?news_id=37

พนิดา วัชระรังษี. (2560). สมรรถนะและคุณลักษณะการเป็นผู้ประกอบการของผู้เรียนในหลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยในเครือข่ายเบญจมิตร. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์, 3(2), 116–126.

ภคมน โภคะธีรกุล. (2562). แนวทางการพัฒนาวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมของผลิตภัณฑ์อาหารแปรรูป. วารสารวิชาการ การจัดการภาครัฐและเอกชน, 1(2), 116–125.

ญาณิศา เผื่อนเพาะ. (2562). การจัดการความเสี่ยงในธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อม. วารสารวิทยาการจัดการปริทัศน์, 21(1), 191–200.

รุ่งอรุณ กระแสร์สินธุ์, ระพีพรรณ พิริยะกุล, & นภาพร ขันธนภา. (2559). ผลการดำเนินงานของธุรกิจและสมรรถนะของผู้ประกอบการกับขอบข่ายการแข่งขันและศักยภาพองค์การ. วารสารเกษมบัณฑิต, 17(1), 1–21.

วัฒนา มณฑา. (2562). ความสำเร็จในการจัดการความเสี่ยงของธุรกิจ MSME ในจังหวัดนนทบุรี [การค้นคว้าอิสระปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยรามคำแหง].

สมยศ อวเกียรติ, & สิทธิพร ประวัติรุ่งเรือง. (2560). การบริหารความเสี่ยงที่มีความสัมพันธ์กับผลการดำเนินงานของธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อมในจังหวัดปทุมธานี. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยฟาร์อีสเทอร์น, 11(4), 48–62.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2562). เข้าใจสมรรถนะอย่างง่าย ๆ ฉบับประชาชน และเข้าใจหลักสูตรฐานสมรรถนะอย่างง่าย ๆ ฉบับครู ผู้บริหาร และบุคลากรทางการศึกษา. 21 เซ็นจูรี่.

สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม. (2564). รายงานสถานการณ์วิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม ปี 2563. https://sme.go.th

อัจฉรา อัฏฏาลคุปต์. (2560). การศึกษาสมรรถนะหลักของผู้ประกอบการวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมในเขตกรุงเทพมหานครเพื่อรองรับประชาคมอาเซียน [วิทยานิพนธ์ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์].

อุมาวดี เดชธำรงค์, นารีรัตน์ ภักดีศิริวงษ์, & วิระพงษ์ จันทร์สนาม. (2562). อิทธิพลของการบริหารความเสี่ยงที่มีต่อความได้เปรียบในการแข่งขันของวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 39(1), 77–95.

เอกพงษ์ หริ่มเจริญ. (2565). สมรรถนะของผู้ประกอบการภาคธุรกิจอุตสาหกรรมแปรรูปการเกษตรของไทย. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์, 8(1), 33–49.

Ahmad, N. H., Ramayah, T., Wilson, C., & Kummerow, L. (2010). Is entrepreneurial competency and business success relationship contingent upon business environment? International Journal of Entrepreneurial Behaviour & Research, 16(3), 182–203.

Boyatzis, R. E. (2008). Competencies in the 21st century. Journal of Management Development, 27(1), 5–12.

Davies, B., & Ellison, L. (1997). School leadership for the 21st century: A competency and knowledge approach. Routledge.

Esubalew, A. A., & Raghurama, A. (2020). The mediating effect of entrepreneurs’ competency on the relationship between bank finance and performance of micro, small, and medium enterprises (MSMEs). European Research on Management and Business Economics, 26(2), 1–9.

McClelland, D. C. (1973). Testing for competence rather than for “intelligence.” American Psychologist, 28(1), 1–14.

McClelland, D. C. (1999). Identifying competencies with behavioral-event interviews. Psychological Science, 9(5), 331–339.

Zahoor, N., Pepple, D. G., & Choudrie, J. (2021). Entrepreneurial competencies and alliance success: The role of external knowledge absorption and mutual trust. Journal of Business Research, 136(5), 440–450.