แนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชนผ่านความเชื่อเรื่องปู่อือลือนาคราช: ศึกษากรณี บ้านโสกพอก-บ้านโสกโพธิ์ ตำบลบึงโขงหลง อำเภอบึงโขงหลง จังหวัดบึงกาฬ
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุเพื่อ 1) ศึกษาความเชื่อเรื่องปู่อือลือนาคราชในการส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชน และ 2) สำรวจพฤติกรรมการตัดสินใจซื้อสินค้าและบริการในชุมชนการท่องเที่ยวปู่อือลือนาคราช โดยผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ได้แก่ ผู้นำชุมชนบ้านโสกโพธิ์ เจ้าหน้าที่เขตห้ามล่าสัตว์ป่าบึงโขงหลง ผู้ประกอบการชุดสักการะ และผู้ประกอบการท่าเรือ ข้อมูลเชิงคุณภาพเก็บรวบรวมด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึกและวิเคราะห์ด้วยการพรรณนาความเชื่อมโยงแนวคิดและทฤษฎี ส่วนข้อมูลเชิงปริมาณได้จากนักท่องเที่ยวที่มาศาลปู่อือลือนาคราชและซื้อสินค้าและบริการภายในชุมชน จำนวน 50 คน โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการวิจัย
ผลการวิจัยพบว่า ความเชื่อเรื่องปู่อือลือนาคราชมีความสำคัญใน 3 มิติ ได้แก่ 1) ความเชื่อในฐานะ ผู้ก่อตั้งเชิงจิตวิญญาณ 2) ความเชื่อในฐานะผู้คุ้มครองชุมชน และ 3) ความเชื่อในฐานะที่พึ่งทางใจและ การขอพร ทั้งนี้ความเชื่อมีบทบาทในการส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยเฉพาะด้านการคมนาคมทางเรือและ การสร้างรายได้ของชุมชน ทั้งจากสินค้าและบริการที่เกี่ยวข้องกับความเชื่อ เช่น ชุดสักการะ เครื่องราง และพิธีกรรม ตลอดจนธุรกิจบริการทั่วไป เช่น ร้านอาหารและที่พัก ผลการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณชี้ว่า ความศรัทธาพญานาคภายในจิตใจ (x̄=4.48) และตำนานเรื่องเล่าที่เกี่ยวข้อง (x̄=3.98) มีผลต่อพฤติกรรมนักท่องเที่ยวในการตัดสินใจซื้อสินค้าและบริการ โดยเฉพาะสินค้าเกี่ยวกับความเชื่อ (x̄=4.24) กล่าวโดยสรุป ความเชื่อเรื่องปู่อือลือนาคราชมีบทบาทสำคัญต่อการส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชน และมีผลต่อพฤติกรรมนักท่องเที่ยว ทั้งในเชิงจิตวิญญาณและเศรษฐกิจของท้องถิ่น
Article Details
เอกสารอ้างอิง
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2545). การท่องเที่ยวและการต้อนรับนักท่องเที่ยว. ไทยยูเนี่ยนกราฟฟิกส์.
กิตติสันต์ ศรีรักษา. (2558). ศิลปกรรมรูปนาคหลวงพระบาง: รูปแบบ คติสัญลักษณ์และการให้ความหมายในฐานะเมืองมรดกโลก [วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
เขตห้ามล่าสัตว์ป่าบึงโขงหลง. (2565). ลักษณะทางภูมิศาสตร์ของตำบลบึงโขงหลง. บึงโขงหลง.
ณิชกานต์ ภัททิยากูล. (2564). กระบวนการจัดการแหล่งพักอาศัยเพื่อการท่องเที่ยวที่ยั่งยืน: กรณีศึกษาหมู่บ้านคีรีวง อำเภอลานสกา จังหวัดนครศรีธรรมราช [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นฤพนธ์ ด้วงวิเศษ. (2560). แนวคิดมานุษยวิทยากับการศึกษาความเชื่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในสังคมไทย. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 25(47), 173-197.
ปุรินทร์ นาคสิงห์. (2562). พรานบุญ: การประกอบสร้างความหมายและการกลายมาเป็นสินค้าทางวัฒนธรรม. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 45(2), 323-341.
พจนา สวนศรี. (2546). คู่มือการจัดการท่องเที่ยวในชุมชน. โครงการท่องเที่ยวเพื่อชีวิตและธรรมชาติ.
สุจิตต์ วงษ์เทศ. (2559). วัฒนธรรมร่วมอุษาคเนย์ในอาเซียน. นาตาแฮก.
สำนักงานปลัดกระทรวงมหาดไทย. (2551). การบริหารและการจัดการท่องเที่ยว. กระทรวงมหาดไทย.
สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดบึงกาฬ. (2563). ตำนานปู่อือลือ (ตำนานบึงโขงหลง). วัฒนธรรมจังหวัดบึงกาฬ.
อดุลย์ หลานวงค์. (2560). นาโค นาคี: ความเชื่อกับสถานะในการวางตน. วารสารสถาบันวิจัยพิมลธรรม, 4(1), 1-14.
อธิป จันทร์สุริย์. (2564). มูเตลู: ความเชื่อกับการท่องเที่ยว. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 45(2), 220-240.
อัจฉรพร เฉลิมชิต, ธีรภัทร์ ลอยวิรัตน์, พรวดี รักษาศรี, และ ปิยะวรรณ ยางคำ. (2562). การจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมบนแนวคิดเศรษฐกิจสร้างสรรค์ของจังหวัดชายแดนไทย-ลาวในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (รายงานการวิจัย). มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.