การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เพื่อส่งเสริมความผู้ประกอบการเชิงนวัตกรรม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เพื่อส่งเสริมความเป็นผู้ประกอบการเชิงนวัตกรรมมีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาลักษณะและองค์ประกอบของความเป็นผู้ประกอบการเชิงนวัตกรรม และ 2) เพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในการส่งเสริมความเป็นผู้ประกอบการเชิงนวัตกรรม
องค์ประกอบที่สำคัญของการเป็นผู้ประกอบการเชิงนวัตกรรมประกอบไปด้วย การสร้างเครือข่ายการติดต่อสื่อสารที่มีประสิทธิผล กลยุทธ์การตลาด การสร้างแรงจูงใจ การพัฒนานวัตกรรม ความคิดสร้างสรรค์ การจัดการเชิงกลยุทธ์ การสร้างทีมงาน บุคลิกภาพส่วนบุคคล การบริหารโครงการ การมุ่งอนาคต เนื้อหาและทักษะการปฏิบัติภาวะผู้นำความเข้าใจทางการเงิน การเจรจาต่อรอง การบริหารเวลา และการบริหารการเปลี่ยนแปลง ดังนั้น การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในองค์กรธุรกิจควรมีแนวทางในการดำเนินการ อันประกอบด้วย การฝึกอบรม การจัดการศึกษา การพัฒนาองค์การและสายงานอาชีพ เพื่อให้เกิดการส่งเสริมศักยภาพของผู้ใต้บังคับบัญชาต่อความเป็นผู้ประกอบการเชิงนวัตกรรม โดยผลที่เกิดขึ้นจะสามารถนำศักยภาพของบุคลากรไปใช้ในการขับเคลื่อนธุรกิจให้เกิดประสิทธิภาพในการดำเนินงานได้
Article Details
เอกสารอ้างอิง
จารุวรรณ จันพลา. (2557). การเสริมสร้างภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้ประกอบการในธุรกิจแปรรูปอาหาร [ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
เนตรพัณณา ยาวิราช. (2567). การจัดการสมัยใหม่และการจัดการนวัตกรรม. ทริปเพิ้ล กรุ๊ป.
รุจิรัตน์ พัฒนถาบุตร. (2561). องค์ประกอบของสัมฤทธิผลการเรียนรู้สู่การเป็นผู้ประกอบการเชิงนวัตกรรม. วารสารวิทยาลัยบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 11(1), 1-38.
ลัลนา วงษ์ประเสริฐ. (2563). คุณลักษณะผู้ประกอบการเชิงนวัตกรรมของนักศึกษาสายอาชีวะตามแนวทางประเทศไทย 4.0. วารสารสังคมศาสตร์บูรณาการ, 7(2), 17-32.
วิรุจ กิจนันวิวัฒน์. (2566). หลักการธุรกิจศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 2). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศิรินทร มีขอบทอง และ คณะ. (2561). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมเพื่อพัฒนาสมรรถนะการเป็นผู้ประกอบการธุรกิจเริ่มใหม่เชิงสร้างสรรค์และนวัตกรรม สำหรับนักศึกษาระดับปริญญาตรีในมหาวิทยาลัยเอกชน. วารสารครุศาสตร์อุตสาหกรรม, 17(1), 61-68.
สมพร ปานดำ. (2564). วิทยาลัยผู้ประกอบการเพื่อการสร้างผู้ประกอบการนวัตกรรมเพื่อสังคม. วารสารการอาชีวศึกษาภาคกลาง, 5(2), 1-8.
สิริลักษณ์ พิชัยณรงค์. (2565). การเป็นผู้ประกอบการ. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
สุกัญญา แช่มช้อย. (2565). การบริหารสถานศึกษาเพื่อสร้างนวัตกรรุ่นเยาว์. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุชาติ ไตรภพสกุล และ คณะ. (2567). การจัดการนวัตกรรม (พิมพ์ครั้งที่ 3). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ. (2568). การจัดการนวัตกรรมสำหรับผู้บริหาร. http://www.nia.or.th
Armstrong, M., & Taylor, S. (2023). Armstrong's handbook of human resource management practice: A guide to the theory and practice of people management. Kogan Page.
Brueggemann, R. F., & Matthews, C. H. (2024). Innovation and entrepreneurship: A competency framework. Routledge.
Drucker, P. F. (2020). The essential Drucker. Routledge.
Gold, J., Holden, R., & Iles, P. (2017). Human resource development: Theory and practice. Bloomsbury Publishing.
Hero, L. M., Lindfors, E., & Taatila, V. (2017). Individual innovation competence: A systematic review and future research agenda. International Journal of Higher Education, 6(5), 103-121.
Kennard, M. (2021). Innovation and entrepreneurship. Routledge.
Kreiterling, C. (2023). Digital innovation and entrepreneurship: A review of challenges in competitive markets. Journal of Innovation and Entrepreneurship, 12(1), 49.
Lussier, R. N., & Hendon, J. R. (2025). Human resource management: Functions, applications, and skill development. Sage.
Mazur-Wierzbicka, E. (2019). Human resources as fundamental element determining the development of innovation.
Rachmad, Y. E. (2022). Collaborative innovation theory. Romano Publication International.
Ridley, M. (2020). How innovation works: And why it flourishes in freedom. Harper.
Skala, A. (2019). The startup as a result of innovative entrepreneurship. In Digital startups in transition economies (pp. 1-40). Palgrave Pivot.
Stewart, G. L., & Brown, K. G. (2019). Human resource management. John Wiley & Sons.
Swanson, R. A. (2022). Foundations of human resource development. Berrett-Koehler Publishers.
