การพัฒนาความสามารถในการจัดการเรียนรู้ภาษาจีนตามแนวคิดพหุปัญญาของนักศึกษาฝึกสอนภาษาจีนในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาราชบุรี เขต 1
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาความสามารถในการจัดการเรียนรู้ภาษาจีนตามแนวคิด พหุปัญญาของนักศึกษาฝึกสอนภาษาจีนในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาราชบุรี เขต 1 โดยมุ่งพัฒนาแผนการจัดการเรียนรู้ภาษาจีน เปรียบเทียบความรู้และความเข้าใจก่อน-หลังการอบรมเชิงปฏิบัติการ เปรียบเทียบความสามารถในการจัดการเรียนรู้ของนักศึกษาฝึกสอน รวมทั้งศึกษาความคิดเห็นของนักศึกษาฝึกสอนต่อการอบรม และเจตคติของผู้เรียนต่อการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดพหุปัญญา กลุ่มเป้าหมายได้มาจากการเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) ประกอบด้วยนักศึกษาฝึกสอนภาษาจีน จำนวน 8 คน และนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 จำนวน 591 คน จากโรงเรียน 3 แห่ง ได้แก่ โรงเรียนอนุบาลราชบุรี โรงเรียนอนุบาลจอมบึง และโรงเรียนบ้านจอมบึง (วาปีพร้อมประชาศึกษา) การวิจัยดำเนินการตามกระบวนการวิจัยเชิงปฏิบัติการ 4 ขั้นตอน ได้แก่ การวางแผน การปฏิบัติการ การสังเกตการณ์ และการสะท้อนผล เครื่องมือวิจัยประกอบด้วยเครื่องมือเชิงนวัตกรรม เชิงคุณภาพ และเชิงปริมาณ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบวิลคอกซัน
ผลการวิจัยพบว่า 1) นักศึกษาฝึกสอนภาษาจีนมีความสามารถในการออกแบบแผนการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดพหุปัญญาอยู่ในระดับมากที่สุด (M = 4.75) 2) แผนการจัดการเรียนรู้ที่พัฒนาขึ้นมีคุณภาพอยู่ในระดับมากที่สุด (M = 4.70) 3) คะแนนหลังการอบรมสูงกว่าก่อนการอบรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 4) สมรรถนะด้านการจัดการเรียนรู้ของนักศึกษาฝึกสอนสูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ 5) นักศึกษาฝึกสอนและผู้เรียนมีความคิดเห็นและเจตคติต่อการจัดการเรียนรู้อยู่ในระดับมากที่สุด (M = 4.89 และ 4.63 ตามลำดับ)
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กมลวรรณ อังศรีสุรพร. (2554). การศึกษาความสามารถทางพหุปัญญาของเด็กปฐมวัยที่ได้รับการจัดกิจกรรมตามรูปแบบพหุปัญญาเพื่อการเรียนรู้โดยใช้นิทานเป็นสื่อ [ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
กุณฑลี บริรักษ์สันติกุล. (2558). การพัฒนาความสามารถของครูในการออกแบบการเรียนการสอนสำหรับเด็กในระยะเชื่อมต่อจากระดับอนุบาลสู่ระดับประถมศึกษาตามแนวคิดกลุ่มศึกษาทั้งคณะและแนวคิดการชี้แนะทางปัญญา [วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต].
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ขนิษฐา หินอ่อน, และสุรพันธ์ ตันศรีวงษ์. (2558). ปัญหาและแนวทางพัฒนากระบวนการฝึกประสบการณ์วิชาชีพด้านการสอน คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ. วารสารวิชาการครุศาสตร์อุตสาหกรรม พระจอมเกล้าพระนครเหนือ, 6(1), 159-168.
จินตนา ศิริธัญญารัตน์. (2560). หลักการสอนและการจัดการเรียนรู้. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม.ชัยพฤกษ์ เสรีรักษ์ และบังอร เสรีรัตน์. (2543). การจัดการเรียนรู้เพื่อพัฒนาพหุปัญญา. สำนักงานคณะกรรมการประถมศึกษาแห่งชาติ.
ชาญชัย อาจินสมาจาร. (2545). สุดยอดเทคนิคสู่ครูมืออาชีพ. บี อี ซี.
นันทกาญจน์ ชินประหัษฐ์. (2553). การพัฒนาโปรแกรมการวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียนเพื่อส่งเสริมการคิดไตร่ตรองของนักศึกษาฝึกสอนภาษาจีนระหว่างการฝึกประสบการณ์วิชาชีพ: การทดลองแบบพหุกรณีศึกษา [วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต]. จุฬาลงกรณ์
มหาวิทยาลัย.
นรินทร์ สังข์รักษา. (2559). การวิจัยและพัฒนาทางการศึกษา. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
บุญชม ศรีสะอาด. (2554). หลักการวิจัยเบื้องต้น. สุวีริยาสาส์น.
บุญรอด โชติวชิรา. (2564). การวิจัยเชิงปฏิบัติการเพื่อส่งเสริมนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครูวิชาภาษาไทยในการพัฒนาอภิปัญญาของนักเรียนที่เรียนวิชาภาษาไทย. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 13(2), 251-263.
พิชิต ฤทธิ์จรูญ. (2559). เทคนิคการวิจัยเพื่อพัฒนาการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พิมพันธ์ เดชะคุปต์ และพเยาว์ ยินดีสุข. (2557). การจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เพ็ญพรรษา อุ้ยปัดฌาวงศ์, วัลนิกา ฉลากบาง, และทรัพย์หิรัญ จันทรักษ์. (2568). องค์ประกอบของทักษะการจัดการเรียนรู้. ปัญญา, 32(3), 45-57. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/panya-thjo/article/view/287127
เยาวพา เดชะคุปต์. (2553). การพัฒนารูปแบบพหุปัญญาเพื่อการเรียนรู้สำหรับการจัดการศึกษาในบริบทของสังคมไทย. วารสารศรีนครินทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 2(ฉบับพิเศษที่ 1), 133-145. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/swurd/article/view/32889
ล้วน สายยศ, และ อังคณา สายยศ. (2543). เทคนิคการวัดผลการเรียนรู้. สุวีริยาสาส์น.
วัฒนพร จตุรานนท์, ศศิชญา แก่นสาร, โสภี ชาญเชิงยุทธชัย, และกิตติคุณ หุตะมาน. (2562). การศึกษาสภาพปัญหาของนิสิตปฏิบัติการสอน หลักสูตรการศึกษาบัณฑิต สาขาวิชาการสอนภาษาจีน คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา. e-Journal of Education Studies, Burapha University, 1(3), 43–56.
วรพจน์ วงศ์กิจรุ่งเรือง และคณะ. (2562). ทักษะแห่งอนาคตใหม่ การศึกษาเพื่อศตวรรษที่ 21. บุ๊คสเคป.
ศันสนีย์พร ภูพันนา. (2562). การศึกษาสภาพปัญหาการเรียนการสอนภาษาจีนของนักศึกษาสาขาวิชาการสอนภาษาจีน มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม. รายงานการวิจัย มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2553). คู่มือการประเมินสมรรถนะครู.สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2559). รายงานการวิจัยเพื่อพัฒนาการเรียนการสอนภาษาจีนในประเทศไทย ระดับประถมศึกษา. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
________. (2564). การจัดการเรียนรู้แบบบูรณาการสู่พหุปัญญา. ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
________. (2564). รายงานผลการพัฒนารูปแบบและกลไกการพัฒนาและส่งเสริมพหุปัญญาเพื่อการพัฒนาศักยภาพผู้เรียน (ฉบับสรุป). เอส.บี.เค. การพิมพ์.
Dewey, J. (1977). Democracy and education. The Free Press.
Gardner, H. (2008). Five minds for the future. Harvard Business School Press.
Kemmis, S., & McTaggart, R. (1988). The action research planner. Deakin University Press.
Knowles, M. (1977). Self-directed learning: A guide for learners and teachers. Association Press.
