แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนท่องเที่ยวบ้านเกาะโหลน จังหวัดภูเก็ต
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับความสำคัญขององค์ประกอบด้านการท่องเที่ยว โดยชุมชน 2) เปรียบเทียบระดับความสำคัญจำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล และ 3) ศึกษาแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนบ้านเกาะโหลน จังหวัดภูเก็ต โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน ทั้งเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่างคือ ประชาชนที่อยู่อาศัยในพื้นที่ จำนวน 206 คน คัดเลือกด้วยวิธีการสุ่มแบบง่าย เก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถาม และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบ t-test การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One-Way ANOVA) และการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า 1) การให้ความสำคัญต่อการพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนโดยรวมในระดับมาก โดยด้านกิจกรรมมีคะแนนเฉลี่ยสูงสุด รองลงมาคือ สิ่งอำนวยความสะดวก การเข้าถึง แหล่งที่พัก และสิ่งดึงดูดใจตามลำดับ 2) เมื่อเปรียบเทียบตามปัจจัยส่วนบุคคล ได้แก่ อายุ รายได้ ระดับการศึกษา และอาชีพ พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยกลุ่มวัยทำงานและผู้มีการศึกษาสูงให้ความสำคัญต่อกิจกรรมและสิ่งอำนวยความสะดวกมากกว่ากลุ่มอื่น และ 3) แนวทางการพัฒนาที่สำคัญประกอบด้วยการส่งเสริมกิจกรรมท่องเที่ยวที่สะท้อนอัตลักษณ์ท้องถิ่น การปรับปรุงและพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน สิ่งอำนวยความสะดวก และที่พักให้ได้มาตรฐาน รวมทั้งการประชาสัมพันธ์เชิงรุกและการสร้างกลไกการมีส่วนร่วมของคนในพื้นที่อย่างเป็นระบบ เพื่อสร้างความยั่งยืนทางเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรมของชุมชน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2566). รายงานสถานการณ์ด้านการท่องเที่ยว ปี 2566. กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
นิศศา ศิลปเศรษฐ. (2564). บัญชีประชาชาติด้านการท่องเที่ยวกับการพัฒนาเศรษฐกิจ. สำนักบัญชีประชาชาติ สำนักงานสถิติแห่งชาติ.
เทศบาลตำบลราไวย์. (2564). แผนพัฒนาท้องถิ่น (พ.ศ. 2561-2564). เทศบาลตำบลราไวย์.
Ashley, C., Roe, D., & Goodwin, H. (2001). Pro-poor tourism strategies: Making tourism work for the poor. Overseas Development Institute.
Boone, H. N., & Boone, D. A. (2012). Analyzing Likert data. Journal of Extension, 50(2), 1-5.
Boonratana, R. (2010). Community-based tourism in Thailand: The need and justification for an operational definition. Kasetsart Journal: Social Sciences, 31(2), 280-289.
Dickman, S. (1996). Tourism: An introductory text. Edward Arnold.
Goodwin, H. (2006). Community-based tourism: Failing to deliver? International Centre for Responsible Tourism.
Kitcharoen, K., & Sirisrisak, T. (2021). Community-based tourism and its linkage with cultural value enhancement. Journal of Tourism Management Studies, 10(2), 35-49.
Kontogeorgopoulos, N. (2017). Finding community in community-based tourism: A case study of volunteer tourism in northern Thailand. Tourism Geographies, 19(3), 354-377. https://doi.org/10.1080/14616688.2016.1226472
Narongchai, S., & Boonprasert, T. (2020). Infrastructure readiness for community tourism in the Andaman coast. Southern Thai Tourism Journal, 5(1), 14-25.
Pike, S. (2020). Destination marketing: Essentials. Routledge.
Pongsiri, S., Lertsri, P., & Naknual, P. (2022). Tourist behavior towards local experiences in Southern Thailand. Asian Journal of Tourism Research, 7(1), 66-82.
Suksawat, N., & Thongkam, P. (2021). Facilities and safety perception among family tourists in community-based tourism. Journal of Hospitality and Tourism Research, 11(3), 89-105.
Suwan, C., & Lertwachara, K. (2021). The role of technology in tourist information acquisition among different generations. Thai Journal of Communication and Culture, 9(2), 55-72.
Wongsanit, T., Rattanaset, S., & Sae-Tang, M. (2023). Community tourism branding through storytelling. ASEAN Tourism Review, 12(1), 22-34.
World Tourism Organization. (2019). Guidelines for community-based tourism. UNWTO. https://doi.org/10.18111/9789284420841
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis (3rd ed.). Harper & Row.
