การศึกษาแนวทางการจัดการและรูปแบบการท่องเที่ยวในจังหวัดกาฬสินธุ์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาแนวทางการจัดการและรูปแบบการท่องเที่ยวในจังหวัดกาฬสินธุ์ มีวัตถุประสงค์เพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวการกำหนดรูปแบบการท่องเที่ยวปรับปรุงเปลี่ยนแปลงรูปแบบการท่องเที่ยวในจังหวัดกาฬสินธุ์ กลุ่มตัวอย่างในการวิจัย ได้แก่ ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องในการบริหารจัดการการท่องเที่ยว จำนวน 590 คน ใช้วิธีการเก็บรวบรวมข้อมูลเชิงคุณภาพ และเชิงปริมาณ เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบสอบถาม และแบบสัมภาษณ์เชิงลึก ตลอดจนกระบวนการกลุ่มระดมความคิดเห็น สถิติที่ใช้ใน การวิเคราะห์ได้แก่ สถิติพื้นฐาน ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย โดยใช้การ ตรวจสอบข้อมูลแบบสามเส้า ผลการวิจัย พบว่า แนวทางการจัดการท่องเที่ยวในจังหวัดกาฬสินธุ์ คือ 1) วางแผนการจัดการท่องเที่ยวแบบมีส่วนร่วม 2) การเลือกรูปแบบผลิตภัณฑ์การท่องเที่ยว 3) การพัฒนาปรับปรุงผลิตภัณฑ์ท่องเที่ยวและสินค้า OTOP 4) การจัดตั้งทีมงานผู้รับผิดชอบการพัฒนาแผนงานการท่องเที่ยว 5) ประชาสัมพันธ์ให้คนในชุมชนเข้าใจเรื่องการพัฒนาการท่องเที่ยว 6) การประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวต่อนักท่องเที่ยวอย่างต่อเนื่อง และรูปแบบการท่องเที่ยวในจังหวัดกาฬสินธุ์ คือ 1) รูปแบบการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ 2)รูปแบบการท่องเที่ยว เชิงประวัติศาสตร์ 3) รูปแบบการท่องเที่ยวเชิงธรณีวิทยา 4) รูปแบบการท่องเที่ยวเชิงกีฬา 5)รูปแบบการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมประเพณี 6) รูปแบบการท่องเที่ยวชมวิถีชีวิตในชนบท 7) รูปแบบการท่องเที่ยวเชิงเกษตร 8) รูปแบบการท่องเที่ยวในความสนใจพิเศษ 9) รูปแบบการท่องเที่ยวแบบผสมผสาน และการบริหารจัดการการท่องเที่ยวในจังหวัดกาฬสินธุ์ควรนำข้อมูลและแนวทางไปใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด
Article Details
เอกสารอ้างอิง
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2560). ท่องเที่ยวไทย 2560-2561. การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. ได้มาจาก
https://thai.tourismthailand.org/about-tat.
จิระเสกข์ ตรีเมธสุนทร และณัฐวุฒิโรจน์นิรุตติกุล. (2551). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการจัดการความรู้ของบุคลากรภายในสถาบัน
เทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง วารสารครุศาสตร์ อุตสาหกรรม
8, 2 : 175-182.
เดชวิทย์ นิลวรรณ, มานพ ชุ่มอุ่น และสุวลักษณ์ อ้วนสะอาด. (2559). การพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวฮาลาล ใน
จังหวัดเชียงใหม่. คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
บุญชม ศรีสะอาด. (2545). การวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่ 7. กรงเทพฯ : สุวีริยาสาส์น
ประดิษฐ์ วงศ์สุวรรณ, วีระยุทธ ทนทาน และแสงมณี สีบุญเรือง. (2550). การพัฒนาและการจัดการ
การท่องเที่ยวเชิงเกษตรพอเพียงในเขตอีสานใต้. กรุงเทพมหานคร : สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.
วุฒิชาติ สุนทรสมัย และปิยะพร ธรรมชาติ. (2559). รูปแบบการท่องเที่ยวชุมชนเชิงสุขภาพของจังหวัด
ปราจีนบุรีเพื่อการพัฒนาเครือข่ายวิสาหกิจชุมชนอย่างยั่งยืน. วารสารสมาคมนักวิจัย ปีที่ 21 ฉบับที่ 3
กันยายน - ธันวาคม 2559 : ได้มาจาก http://www.ar.or.th/ImageData/Magazine/
10044/DL_10290.pdf?t=636730734610739518
ศิรินันทน์ พงษ์นิรันดร, โอชัญญา บัวธรรม, และชัชชญา ยอดสุวรรณ. (2559). แนวทางในการพัฒนา
ศักยภาพการจัดการท่องเที่ยว อำเภอวังน้ำเขียว จังหวัดนครราชสีมา. วารสาร
วิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ปีที่ : 9 ฉบับที่ : 1 : 234-259.
สมสมัย เอียดคง. (2552). งานวิจัยในชุมชน. ได้มาจาก http://www.huso.tsu.ac.th/husojournal
/somsmai/somsmai_2551.pdf.
สำนักงานจังหวัดกาฬสินธุ์. (2561). แหล่งท่องเที่ยวจังหวัดกาฬสินธุ์. ได้มาจาก http://www.kalasin.go.th/
สุถี เสริฐศรี. (2558). แนวทางการจัดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในชุมชนคลองโคน อำเภอเมือง
จังหวัดสมุทรสงคราม. มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
Mastercard and Crescentrating. (2017). Global Muslim Travel Index 2017 (GMTI 2017). Retrieved
January, 4, 2018 from https://www.crescentrating.com/halal-muslim-travel-market-
reports.html
Translated Thai References
Tourism Authority of Thailand. (2560). Tourism Thailand 2560-2561 Tourism Authority of Thailand. Derived
from : https://thai.tourismthailand.org/about-tat.
Chiradee Trimethong Soontorn and Natthawut Rojaritutikul. (2008). Factors influencing knowledge
management of personnel in King Mongkut's Institute of Technology Ladkrabang. Journal of
Industrial Education 8, 2: 175-182.
Dechwit Nilawan, Manop Chumboon, and Suwaluck Chubby. (2559) Halal tourism development.
Chiangmai Province. Faculty of Management Science Chiang Mai Rajabhat University.
Boonchom Srisa-ar. (2002). Preliminary research. 7th edition. Bangkok : Suwinya Sarasin
Pradit Wongsuwan, Weerayuth Ruth and Saengmanee Boonruang. (2007). Development and management.
Sufficiency Economy Tourism in Northeastern Region. Bangkok: National Research Council of
Thailand.
Wicha National Soontorn and Piyaporn Nat. (2559). Prachin Buri for Sustainable Community Enterprise
Network Development. Journal of the Association of Researchers Vol. 21 Issue 3 September –
December 2019: Derived from : http://www.ar.or.th/ImageData/Magazine/
10044/DL_10290.pdf?t=636730734610739518.
Sirinand Pongnirund, Ochana Buaktham, and Chatchada Yodsuwan. (2559). Tourism Management Wang Nam
Khiao District Nakhon Ratchasima. Journal Graduate School of Management Khon Kaen University.
Year: 9 Issue: 1: 234-259.
Somsamay iadkhong. (2009). Community research. Derived from : http://www.huso.tsu.ac.th/husojournal
/somsmai/somsmai_2551.pdf.
Kalasin Provincial Office. (2561). Attractions in Kalasin Province. Derived. from : http://www.kalasin.go.th/
Sui Srisithri. (2558). Guidelines for sustainable tourism management in Klong Khon community, Muang
district Samut Songkhram Province. Bangkok University.
Mastercard and Crescentrating. (2017). Global Muslim Travel Index 2017 (GMTI 2017). Retrieved
January, 4, 2018 from : https://www.crescentrating.com/halal-muslim-travel-market-
reports.html.
