การพัฒนากลยุทธ์การบริหารคนเก่งเพื่อสร้างความได้เปรียบในการแข่งขัน ของอุตสาหกรรมไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ในจังหวัดฉะเชิงเทรา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสถานการณ์และวิเคราะห์การพัฒนากลยุทธ์การบริหารคนเก่ง เพื่อการพัฒนารูปแบบกลยุทธ์การบริหารคนเก่ง และเพื่อประเมินกลยุทธ์การบริหารคนเก่งสร้างความได้เปรียบในการแข่งขันของอุตสาหกรรมไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ในจังหวัดฉะเชิงเทรา โดยใช้ระเบียบวิธีแบบผสมผสาน ระหว่างการวิจัยเชิงคุณภาพและปริมาณโดยการวิจัยเชิงคุณภาพใช้ผู้ให้ข้อมูลสำคัญโดยการเลือกเจาะจง 20 คน เครื่องมือที่ใช้คือ แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง วิธีการเก็บข้อมูลได้แก่ การสัมภาษณ์เชิงลึก และการวิจัยเชิงปริมาณประชากรและกลุ่มตัวอย่าง คือ พนักงานปฏิบัติงานที่เกี่ยวข้องกับการบริหารคนเก่งตั้งแต่ระดับหัวหน้าแผนกขึ้นไป จำนวน 378 คน เครื่องมือที่ใช้คือ แบบสอบถาม และวิเคราะห์ข้อมูล ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1) สถานการณ์การบริหารคนเก่งของอุตสาหกรรมไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ในจังหวัดฉะเชิงเทรา องค์กรส่วนใหญ่ให้ความสำคัญในด้านการพัฒนาคนเก่ง ด้านการรักษาคนเก่ง ด้านการระบุคนเก่ง และด้านการให้รางวัลตามลำดับ สภาพแวดล้อมภายนอกที่ส่งผลกระทบต่อการะบวนการบริหารคนเก่ง คือ การแข่งขันและการเปลี่ยนแปลงของเทคโนโลยีการผลิตต่างๆ ที่เปลี่ยนไป สภาพเศรษฐกิจ และนโยบายของรัฐ สภาพแวดล้อมภายในที่ส่งผลกระทบต่อกระบวนการบริหารคนเก่ง ได้แก่ การสื่อสาร บรรยากาศในการทำงาน และผู้บังคับบัญชา ปัญหาและอุปสรรค ได้แก่ ทักษะในการบริหารของหัวหน้างาน การกำหนดค่าตอบแทน พนักงานขาดการส่งเสริมความคิดริเริ่มสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ 2) การพัฒนารูปแบบกลยุทธ์การบริหารคนเก่ง ประกอบด้วย วิสัยทัศน์ พันธกิจ กลยุทธ์ ประกอบด้วย 1. กลยุทธ์การค้นหาคนเชิงบูรณาการ 2. กลยุทธ์การพัฒนาขีดความสามารถคนเก่ง 3. กลยุทธ์การให้รางวัล และ 4. กลยุทธ์การสร้างวัฒนธรรมส่งเสริมและรักษาคนเก่งและคนดี 3) การประเมินกลยุทธ์การบริหารคนเก่ง จากความคิดเห็นของผู้เชี่ยวชาญ เมื่อพิจารณารายการประเมินในภาพรวมและทุกรายการมีผลการประเมินอยู่ในระดับมากที่สุด กลยุทธ์ที่สร้างขึ้นมีความเหมาะสม และมีความเป็นไปได้ในการนำมาปฏิบัติ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
Barney, J. (1991). Firm resources and sustained competitive advantage. Journal of Management. 17(1),99-120.
Boonchuwong, D., Sirawaritsara, A., Holumyong, T. & Yodsurang, S. (2023). Human Resource Management through Organizational Diagnosis Model in Eastern Industry. Journal of Academic for Public and Private Management, 5(1),98-112. http://doi.org/10.14456/jappm.2023.7
Chukawat, N. & Ployduangrat, J. (2021). Human Resource Management Towards Talent Management: Process driven private schools in the age of disruptive world. Journal of Association of Professional Development of Educational Administration of Educational Administration, 3(3),29-44.
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychological testing. (5th ed). New York : Harper & Row. 202-204.
Department of Industrial Works. (2022). Information Service. Retrieved September 2023, from https://www. diw.go.th/webdiw/s-data.
Electrical & Electronics Institute. (2020). Eastern Economic Corridor: EEC. Retrieved September 2023, from http://eiu.thaieei.com/box/Research/38/EECver12-18.pdf.
Fiedler, F. E. (1967). A theory of leadership effectiveness. New York : McGraw-Hill.
Gubman, E. L. (1998). The Talent Solution: Aligning Strategy and People to Achieve Extraordinary Results. United States : The McGraw-Hill Companies.
Intharakoed, M. (2020). The strategic talent management of listed company in security exchange of Thailand. Retrieved September 2023, from http://ithesis-ir.su.ac.th/dspace/bitstream/123456789 /3432/1/58604803.pdf
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement. 30(3),607-610.
Michaels, E., Helen Handfield-Jones, H. & Beth Axelrod, B. (2001). The War for Talent. Boston USA : Harvard Business Press.
Nantharojphong, K., Jadesadalug, V. and Sansook, J. (2020). Dynamic Talent Management Capabilities: Causal and Effect. Journal of Business, Economics and Communications. 15(1),150-173.
Office of the Policy Committee Eastern Economic Corridor. (2019). Executive summary report Overall plan for the development of the Eastern Economic Corridor 2017- 2022. Retrieved August 2022, from https://www.eeco.or.th/th/filedownload/1478/ cf4092afd2456bb1f03995574db27a75.pdf
Patanasamphan, A. (2020). Talent Management of Thai Employees in Japanese Company at Amata nakorn Industrial Estate Chonburi. Journal of Rangsit Graduate Studies in Business and Social Sciences, 6(1),81-95. http://doi.org/10.14456/jrgbsrangsit .2020.6
Penrose, E. T. (2009). The Theory of the Growth of the Firm. (4th ed). Oxford University Press.
Rodruangdej, P., Sanamthong, E., Suwathunphornku, I. & Chancharoen, D. (2021). The development of talent management strategy for private sector organization in thailand: an application of research synthesis and user experience research. Journal of Law, Public Administration and Social Science, School of Law Chiang Rai Rajabhat University, 5(1),173-193.
Sissani, M. and Narsjes F (2023). An overview of talent management: Make talent management a priority in start-ups. Business & amp; Management Studies: An International Journal, 11(4),1275-1284. http: //doi.org/10.15295/bmij.v11i4.2298
Sritulanon, S., Thammaruk. D. & Phoengurn. T, (2021). Management of Talent Employee in Automotive Lighting Manufacturing Industry in Pathum thani Province. Journal of Nakhonratchasima College (Humanities and Social Sciences), 15(3),217-231.
Tailanhgkha, W. & Choocheep, B. (2021). Talent Management Guidelines of Thai local Goverment. Journal Public Administration Association of Thailand, 3(6),59-72.
Tummaupakorn, N., Jadesadalug, V. and Sansook, J. (2019). Strategic Talent Management: Empirical Evident of Energy Business in Thailand. Journal of Humanities and Social Sciences, Rajapruk University. 5(1),61-77.
Wheelen, T. L. & Hunger, J. D. (2006). Strategic Management and Business Policy. (10th ed). New Jersey : Pearson Prentice Hall.
