Phet Mongkut Khamchan as “Rewriting”
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Written by Luang Thanmaphimon (Thuk Jittrakathika), Phet Mongkut Khamchan is a reworking of Chao Phraya Phra Klang (Hon)’s Lilit Phet Mongkut. This literary work recounts the adventures of Prince Phet Mongkut and his courtier Butthsi. Since this literary work reworks Lilit Phet Mongkut, it can be considered a form of “rewriting.” By drawing on André Lefevere’s rewriting theory as a theoretical framework, this research article aims to analyze the poet’s rewriting strategies and factors influencing the choice of rewriting strategies in the work. The result reveals a relationship between the poet’s rewriting strategies and two socio-cultural factors: poetics and ideology. The poetic factor influenced the selection of Chanda meters that were relevant to specific contents to conform to the Khamchan convention. Moreover, it affects the modification of details in the story to create verisimilitude. As for the ideological factor, it is argued that loyalty, which was apparently a dominant ideology then, played a part in the rewriting of the original story. It appears that Luang Thanmaphimon omitted the story of Vetala in the prelude, which emphasized the concept of wisdom and added the role of Butthsi to demonstrate his loyalty to Prince Phet Mongkut. Thus, Phet Mongkut Khamchan became a rewriting that reproduced the ideology of the loyalty of courtiers to their lord. By analyzing the text through the lens of rewriting theory, the results of this study show that rewriting is not merely a straightforward change in form but also involves socio-cultural factors. Additionally, this study expands the scope of rewriting research from previously examining translated literature to studying works in the same language.
Downloads
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กรมศิลปากร. (2528). วรรณกรรรมสมัยสุโขทัย. กองวรรณคดีและประวัติศาสตร์.
กรมศิลปากร. (2545ก). วรรณกรรมสมัยอยุธยา เล่ม 2 (พิมพ์ครั้งที่ 2). สำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์.
กรมศิลปากร. (2545ข). วรรณกรรมสมัยอยุธยา เล่ม 3 (พิมพ์ครั้งที่ 2). สำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์.
กุสุมา รักษมณี. (2547). ปกรณัมนิทาน. แม่คำผาง.
จารีต เชาวน์ขุนทด. (2529). การศึกษาเชิงวิเคราะห์วรรณกรรมของหลวงธรรมาภิมณฑ์ (ถึก จิตรกถึก) [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chula DigiVerse. https://doi.org/10.58837/CHULA.THE.1986.751
ชลดา เรืองรักษ์ลิขิต (2562). ความดีเด่นในเรื่องลิลิตเพชรมงกุฎของหลวงสรวิชิต (หน). ใน ชนิดา สีหามาตย์ (บรรณาธิการ), วรรณคดีสมัยกรุงธนบุรี รวมบทความประกอบการสัมมนาทางวิชาการเนื่องในวาระ 250 ปีแห่งการสถาปนากรุงธนบุรี พุทธศักราช 2560 (น. 103-200). สำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ กรมศิลปากร.
ญาดา อรุณเวช. (2539). พัฒนาการของฉันท์ในวรรณกรรมคำฉันท์ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chula DigiVerse. https://doi.org/10.58837/CHULA.THE.1996.2107
ธนพงศ์ จิตต์สง่า. (2552). วชิรญาณกับการแสวงหาความรู้ของชนชั้นนำของสยาม พ.ศ. 2427-2448 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chula DigiVerse. https://doi.org/10.58837/CHULA.THE.2009.2024
ธรรมาภิมณฑ์ (ถึก จิตรกถึก), หลวง. (2472). กฏาหกคำฉันท์. โรงพิมพ์พระจันทร์.
พนิดา หล่อเลิศรัตน์. (2548). พัฒนาการการแปลอาชญนิยายชุดเชอร์ล็อก โฮมส์ตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 จนถึงปัจจุบัน [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chula DigiVerse. https://doi.org/10.58837/CHULA.THE.2005.1838
มูลนิธิสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา. (2557). วชิรญาณเล่ม 18/24 ตอนที่ 91-96 เมษายน-กันยายน ร.ศ. 121. มูลนิธิสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา.
มูลนิธิสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา. (2565). ประวัติวรรณคดีไทย ฉบับมูลนิธิสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา ภาค ข: วรรณคดีไทยประเภทต่าง ๆ เล่ม 1. มูลนิธิสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา.
รังสิมา นิลรัต. (2550). การแปลวรรณกรรมเยาวชนของผกาวดี อุตตโมทย์: การศึกษาประวัติและแนวทางการแปล [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chula DigiVerse. https://doi.org/10.58837/CHULA.THE.2007.1855
ราชบัณฑิตยสถาน. (2545). พจนานุกรมศัพท์วรรณกรรม อังกฤษ-ไทย. ราชบัณฑิตยสถาน.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2550). พจนานุกรมศัพท์วรรณกรรมไทย ภาคฉันทลักษณ์. ราชบัณฑิตยสถาน.
วรรณคดีเจ้าพระยาพระคลัง (หน). (2515). บรรณาคาร.
วารี ตัณฑุลากร. (2520). การศึกษาเชิงวิเคราะห์ลิลิตเพชรมงกุฎของเจ้าพระยาพระคลัง (หน) [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chula DigiVerse. https://doi.org/10.58837/CHULA.THE.1977.196
อรรถจักร์ สัตยานุรักษ์. (2531). ความเปลี่ยนแปรของสำนึกทางประวัติศาสตร์ และการเปลี่ยนแปลงทางสังคมไทย ตั้งแต่รัชกาลที่ 4 ถึง พ.ศ. 2475 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chula DigiVerse. https://doi.org/10.58837/CHULA.JLETTERS.22.1.12
Chittipalangsri, P. (2014). The Emerging literariness: Translation, dynamic canonicity and the problematic verisimilitude in early Thai prose fictions. In U. S. Kwan & L. W. Wong (Eds.), Translation and global Asia: Relocating networks of cultural production (pp. 207-240). The Chinese University of Hong Kong Press.
Jakobson, R. (2012). On linguistic aspects of translation. In L. Venuti (Ed.), The Translation Studies readers (pp. 126-131). Routledge.
Jameson, F. (1974). The Prison-house of Language: A Critical Account of Structuralism and Russian Formalism. Princeton University Press.
Lefevere, A. (1992). Translation, rewriting, and the manipulation of literary fame. Routledge.
Munday, J. (2016). Introducing translation studies (4th ed.). Routledge.
Zhao, W. (2009) Literary criticism and the creation of Ibsen’s image in China, Perspectives, 17(3), 137-149, https://doi.org/10.1080/09076760903038981
