Thunderous Literature: Imagining Noise in Thai Short Stories from the Late 1910s to the Early 1930s
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
In “Thunderous literature”, I examine comedy and romance short stories in Thai magazines published from the late 1910s to the early 1930s. Employing Philipp Schweighauser’s concept of literary acoustics and literature as the “noise of culture”, I argue that while many magazine articles praise the novel wireless technology controlling and utilizing sound waves as a hope for national progress, several short stories demonstrate how modern noise and soundscape actually generate accidents, irony, error and conflict. The stories utilize the nature of voice/noise that takes the form of wave, giving it ability to transgress frames and spaces, both literally and figuratively. This encourages the writers to create conflicts that are full of accidents to criticize modern identities and relationships in the ambiguous space between private/public, urban/rural and Eastern/Western worlds.
Downloads
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
ใกล้รุ่ง อามระดิษ. (2533). ร้อยแก้วแนวขบขันของไทยตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 ถึงรัชกาลที่ 7 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chulalongkorn University Intellectual Repository.
ไกรวุฒิ จุลพงศธร. (2564). สุนทรียสหสื่อ (The Intermedial Aesthetics). ใน นัทธนัย ประสานนาม (บรรณาธิการ). สุนทรียสหสื่อ (น. xiv-xxxiii). ศยาม.
จิรวัฒน์ แสงทอง. (2546). ชีวิตประจำวันของชาวสยามในกรุงเทพฯ พ.ศ. 2426-2475 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chulalongkorn University Intellectual Repository.
ทักษ์ เฉลิมเตียรณ. (2558). เปิดพื้นที่อย่างใหม่ในทำเนียบวรรณกรรมไทย. ใน ไอดา อรุณวงศ์(บรรณาธิการบริหาร). อ่านจนแตก: วรรณกรรม ความทันสมัย และความเป็นไทย. แปลโดย พงษ์เลิศ พงษ์วนานต์ (น. 66-103). อ่าน.
ทิดคุ่ย. (2471). ยามซวย. ไทยเขษม, 5(6), 824-827.
ธรรมศักดิ์มนตรี, เจ้าพระยา. (2480). โคลงกลอนของครูเทพ. ไทยเขษม.
ป.ชมะโชติ. (2474). วิทยุทำเหตุ. ไทยเขษม, 8(6), 797-811.
พระเริงระงับไภย. (2465-2466). อาศัยไฟฟ้า. เสนาศึกษาและแผ่วิทยาศาสตร์. 7(1), 132-135.
ภัทรนิษฐ์ เกียรติธนวิชญ์. (2565). สยามไซไฟ: นิยายวิทยาศาสตร์และจินตนาการถึงโลกวิทยาศาสตร์ในสังคมไทย ทศวรรษ 2470-2520. ใน ทวีศักดิ์ เผือกสม (บรรณาธิการ). ท่องไปบนดวงดาว ก้าวลงบนดวงจันทร์: ประวัติศาสตร์วิทยาศาสตร์ในสังคมไทย (น. 263-279). มูลนิธิเพื่อการวิจัยสังคมเอเชีย.
มรกด. (2467). รางวัลแข่งขัน. ไทยเขษม, 1(6), 871-880.
รณสิทธิพิชัย, หลวง. (2477). กิจการของสำนักงานโฆษณาการ. บทบรรยายทางวิทยุกระจายเสียง, 2 กันยายน 2477.
รื่นฤทัย สัจจพันธุ์. (2544). วรรณกรรมปัจจุบัน (พิมพ์ครั้งที่ 13). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
วันชนะ ทองคำเภา. (2555). อย่ารำลึกถึงเราว่าเหล่าอันธพาล!: พื้นที่คุกกับการเมืองของ การนำเสนอภาพแทนตนเองผ่านอัตชีวประวัติในบันทึกเลือดจากลาดยาว. วรรณวิทัศน์, 12, 155-190.
วันชนะ ทองคำเภา. (2561). ประวัติศาสตร์วัฒนธรรมของ “ผู้ชายพ่ายรัก” จากเพลงคู่เลิศ-ศรีสุดา. วรรณวิทัศน์, 18, 57-84.
วันชนะ ทองคำเภา. (2564). ลำนำจากปรโลก: เสียงผี สื่ออิเล็กทรอนิกส์และภาวะสมัยใหม่ในเรื่องสั้นผีไทย (ทศวรรษ 2480-2510). ใน นัทธนัย ประสานนาม (บรรณาธิการ). สุนทรียสหสื่อ (น. 375-428). ศยาม.
วิภา กงกะนันท์. (2561). กำเนิดนวนิยายในประเทศไทย ประวัติวรรณคดีไทยสมัยใหม่ (พิมพ์ครั้งที่ 2). สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
ศิลปวัฒนธรรม. (30 กรกฎาคม 2563). ย้อนรอยกิจการ “โทรศัพท์” ไทย จากระบบ “ต่อสาย” สู่โทรศัพท์สาธารณะ. ศิลปวัฒนธรรม. https://www.silpa-mag.com/history/article_53276
สถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย. (ม.ป.ป). ประวัติ ความเป็นมา. สืบค้นเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม 2565 จาก http://nbt1.prd.go.th/derivate.html
ส่ง เทภาสิต. (2470). น้ำเสียง. ไทยเขษม. 4(5), 721-724.
ส่ง เทภาสิต. (2539). น้ำใจของนรา. ใน ปรีดา ข้าวบ่อ (บรรณาธิการบริหาร). ในห้วงรัก : เรื่องรักของ 10 นักประพันธ์เอก (น. 11-33). มิ่งมิตร.
สมิทธ์ ถนอมศาสนะ. (2558). การเปลี่ยนแปลงทางความคิดของชนชั้นกลางไทยกับ “เรื่องอ่านเล่น” ไทยสมัยใหม่ ทศวรรษ 2460 - ทศวรรษ 2480 [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chulalongkorn University Intellectual Repository.
สยามพิมพการ: ประวัติศาสตร์การพิมพ์ในประเทศไทย. (2549). มติชน.
สหะโรจน์ กิตติมหาเจริญ (2563). สยามเยนเติลแมน. มติชน.
สุดารัตน์ เสรีวัฒน์. (2520). วิวัฒนาการของเรื่องสั้นในเมืองไทยตั้งแต่แรกจนถึง พ.ศ. 2475 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chulalongkorn University Intellectual Repository.
สุพรรณี วราทร. (2519). ประวัติการประพันธ์นวนิยายไทย. มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์.
สุมาลี วีระวงศ์ (บรรณาธิการ). (2547) ร้อยแก้วแนวใหม่ของไทย พ.ศ. 2417-2443 (พิมพ์ครั้งที่ 2). ศยาม.
ห้องสมุดดิจิทัลวัชรญาณ. (ม.ป.ป.). บทละครเรื่องรามเกียรติ์. สืบค้นเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม 2565จาก https://vajirayana.org/บทละครเรื่องรามเกียรติ์.
อนุทูตวาที, พระยา. (2459). วิทยุโทรศัพท์. สมุทสาร, 3(16), 35-41.
อรรถจักร์ สัตยานุรักษ์. (2531). ความเปลี่ยนแปรของสำนึกทางประวัติศาสตร์ และการเปลี่ยนแปลงทางสังคมไทย ตั้งแต่รัชกาลที่ 4 ถึง พ.ศ. 2475 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chulalongkorn University Intellectual Repository.
อากาศดำเกิง รพีพัฒน์, หม่อมเจ้า. (2472). ดาราคู่ชีพ. ไทยเขษม. 6(7), 905-920.
อาทิตย์ เจียมรัตตัญญู. (2560). จาก "โซ๊ด" สู่ "สะวิง": อัสดงคตนิยมกับการเมืองของการแปลทางวัฒนธรรมในประวัติศาสตร์ไทยสมัยใหม่. รัฐศาสตร์สาร. 38(2), 73-130.
เอมอร นิรัญราช. (2521). ทัศนะทางสังคมในนวนิยายไทยสมัยรัชกาลที่ 7 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chulalongkorn University Intellectual Repository.
Anderson, B. R. O. (1985). In the mirror: literature and politics in Siam in the American era (R. C. Mendiones, Trans). Duang Kamol.
Barmé, S. (2002). Woman, man, Bangkok: Love, sex, and popular culture in Thailand. Rowman & Littlefield.
Chittiphalangsri, P. (2014). The emerging literariness: translation, dynamic canonicity and the problematic verisimilitude in early Thai prose fictions In U. S.-p. Kwan & L. W.-c. Wong (Eds.), Translation and Global Asia: Relocating Networks of Cultural Production (pp. 207-240). Chinese University Press.
Connor, S. (2004). Sound and the self. In M. M. Smith (Ed.), Hearing history: a reader (pp. 54-66). University of Georgia Press.
Halliday, S. (2015). Sonic modernity: representing sound in literature, culture and the arts. Edinburgh University Press.
Haukamp, I., Hoene, C., & Smith, M. D. (2023). Asian sound cultures: voice noise sound technology. Routledge.
Hendy, D. (2014). Noise: a human history of sound & listening. Profile Books.
LaBelle, B. (2010). Acoustic territories: sound culture and everyday life. Continuum.
Mansell, J. G. (2020). Noise. In A. Snaith (Ed.), Sound and literature (pp. 154-169). Cambridge University Press.
Platt, M. (2019). How does Thailand sound? In N. Porath (Ed.), Hearing Southeast Asia: sound of hierarchy and power in context (pp. 367-381). NIAS Press.
Schafer, R. M. (2004). Soundscapes and earwitnesses. In M. M. Smith (Ed.), Hearing history: a reader (pp. 3-9). University of Georgia Press.
Schweighauser, P. (2015). Literary Acoustics. In G. Rippl (Ed.), Handbook of Intermediality: Literature - Image - Sound - Music (pp. 475-493). De Gruyter.
Sconce, J. (2000). Haunted media: electronic presence from telegraphy to television. Duke University Press.
Subrahmanyan, A. (2013). Reinventing Siam: Ideas and Culture in Thailand, 1920-1944 [Doctoral dissertation]. University of California.
Tausig, B. (2019). Bangkok is ringing: sound protest and constraint. Oxford University Press.
Thompson, E. A. (2004). The soundscape of modernity: architectural acoustics and the culture of listening in America, 1900-1933. MIT Press.
Tongkhampao, W. (2019). Representing nakleng: modernity, media and masculinities in Thailand (1948-2018) [Doctoral dissertation]. Monash University.
