A Study of Thai Adolescents’ Perspectives on U.S. Popular Culture
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The era of new media brings about the freedom of communication and closer relations between media producers and consumers, who play an important role in the creation and dissemination of popular culture, particularly among Thai adolescents who, among other populations, have the highest access and consumption of the US media and are likely to be greatly affected. This study aims to investigate the types of popular culture media that have the greatest effect on Thai adolescents. It also intends to provide an overall picture of the impact level of and describes the effects of American popular culture on lifestyles, social values, and social problems. The survey collects quantitative data from Thai adolescents who are asked to rate their opinions on a Likert scale. The acquired data are analyzed using descriptive statistical analysis. Then a thematic analysis is performed to analyze the qualitative data from open-ended questions. The study results show that the most impactful mass medium is movies. While the effects on lifestyles and social values are high, they are moderate on social problems. In addition, although these effects are viewed as both positive and negative, the majority of respondents consider the effect to be more positive. The study demonstrates that the impacts of American popular culture in the new era differ from the findings of previous studies, suggesting that the influence of US in Thailand is probably not yet declining. The implications of this study can be used to promote the understanding of cultural changes and serve as a helpful source of strategic planning in the education and communication of Thai adolescents.
Downloads
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
เกตุชพรรณ์ คำพุฒ. (2558). ปริทัศน์วัฒนธรรมสมัยนิยม: ฐานคิดและปรากฏการณ์ทางวัฒนธรรมในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้. วารสารภาษาและวัฒนธรรม, 34(1), 5-28.
กนกรัตน์ เลิศชูสกุล. (2566, 25 พฤษภาคม). อนาคตใหม่-ม็อบคนรุ่นใหม่-ปรากฏการณ์ก้าวไกล: พลังส่งต่อจาก 2562 ถึง 2566. The 101 World. https://www.the101.world/social-movement-and-future-forward/
กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม, สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2564). สรุปผลที่สำคัญ: สำรวจการมีการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารในครัวเรือน พ. ศ. 2563. สำนักงานสถิติแห่งชาติ.
กันต์ธนัน ดำดี และ อดิพล เอื้อจรัสพันธุ์. (2565). การบริโภคเชิงสัญญะและผลของวัฒนธรรมกระแสนิยมของไอดอลในสังคมไทย กรณีศึกษา: แฟนคลับและวงไอดอล BNK48. Connexion Journal of Humanities and Social Sciences, 11(1), 24-44.
กาญจนา แก้วเทพ. (2549). ศาสตร์แห่งสื่อและวัฒนธรรมศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 2). เอดิสันเพรสโปรดักส์.
กิตติ ประเสริฐสุข. (2561). Soft Power ของเกาหลีใต้: จุดแข็งและข้อจำกัด. International Journal of East Asia Studies, 22(1), 122-139.
ชุลีพร เชวงศักดิ์โสภาคย์. (2541). การเปิดรับสื่อ การรับรู้เกี่ยวกับสังคมตะวันตก และการใช้ชีวิตแบบสังคมตะวันตกของวัยรุ่นไทยในเขตกรุงเทพมหานคร [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chulalongkorn University Intellectual Repository.
ฐนยศ โล่ห์พัฒนานนท์. (2563). สื่อบันเทิงกับความมั่นคงใหม่ในประเทศสหรัฐอเมริกา: มองผ่านบทบาทภาพยนตร์ฮอลลีวูด. วารสารความมั่นคงศึกษา, 4, 33-48.
ณฐมน หมวกฉิม, สุรพล สุยะพรหม, และ ยุทธนา ปราณีต. (2565). การตื่นตัวทางการเมืองของเยาวชนในระบอบประชาธิปไตยที่มีผลต่อการเลือกตั้งทั่วไปของไทย. วารสารรัชต์ภาคย์, 16(44), 103-118.
ณัฐกานต์ แก้วขำ และ ยุบล เบ็ญจรงค์กิจ. (2564). บทบาทของอุตสาหกรรมสื่อโทรทัศน์ใน ภูมิทัศน์ของสื่อใหม่ภายใต้ระบบเศรษฐกิจดิจิทัล. วารสารนิเทศศาสตร์, 39(1), 107-120.
ดวงทิพย์ เจริญรุกข์. (2564). อิทธิพลสื่อบันเทิงเกาหลี และค่านิยมในวัฒนธรรมเกาหลีต่อ การเลือกเข้าศึกษาต่อในหลักสูตรภาษาเกาหลีของนักศึกษาไทย. วารสารนิเทศศาสตรปริทัศน์, 25(2), 126-139.
ธัญญากร บุญมี และ อัศวิน เนตรโพธิ์แก้ว. (2561). อัตลักษณ์เสมือนกับการปฏิสัมพันธ์ทางสังคมบนเครือข่ายสังคมเกมส์ออนไลน์. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา, 6(1), 82-95.
นพดล อินทร์จันทร์. (2557). ภาพยนตร์ไทยในฐานะสินค้าทางวัฒนธรรม. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม, 2(4), 6-13.
ปภังกร ปรีดาชัชวาล, ไฉไล ศักดิวรพงศ์, และ สากล สถิตวิทยานันท์. (2556). การยอมรับและพฤติกรรมการเลียนแบบทางวัฒนธรรมจากสื่อบันเทิงเกาหลีของวัยรุ่นไทย. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 5(1), 17-30.
ประกอบเกียรติ อิ่มศิริ. (2556). หลักการสื่อสารมวลชน. ศูนย์เรียนรู้การผลิตและจัดการธุรกิจสิ่งพิมพ์ดิจิตอล.
ปิ่นแก้ว เหลืองอร่ามศรี. (2553). วัฒนธรรมวัยรุ่น. วารสารสังคมศาสตร์, 22(1), 25-52.
พุฒินันท์ ปรีดี และ ธีรภัทร วรรณฤมล. (2560). การสื่อสารอุดมการณ์อเมริกันผ่านภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโร่ของบริษัทมาร์เวล. วารสารการสื่อสารมวลชน, 5(1), 18-41.
ภัทร ด่านอุดม. (2541). หากดูไม่เป็นการรบกวนก็จะชวนมาศึกษา Popular Culture กัน (พิมพ์ครั้งที่ 3). สำนักพิมพ์รัฐศาสตร์สาร.
รมิตา สาสุวรรณ์. (2560). การเปิดรับกับทัศนคติ และพฤติกรรมการเลียนแบบวัฒนธรรมเกาหลีของผู้ชมในเขตกรุงเทพมหานคร. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์]. Thammasat University Digital Collections.
วิริยะ สว่างโชติ. (2561). อุตสาหกรรมทางวัฒนธรรมกับเศรษฐกิจสร้างสรรค์. ศูนย์ผู้นำธุรกิจเพื่อสังคมแห่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
วีรยุทธ พจน์เสถียรกุล และ จิราพร พรประภา. (2562). ไร้สาระหรือมีแก่นสาร?: คุณค่าของ มังงะ (การ์ตูนญี่ปุ่น) ในฐานะผลผลิตทางวัฒนธรรมประชานิยมต่อสังคมไทย. International Journal of East Asian Studies, 23(2), 384-398.
ศิริพร ดาบเพชร. (2565). K WAVE กับเศรษฐกิจเกาหลีใต้. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, คณะสังคมศาสตร์.
อดิพล เอื้อจรัสพันธุ์. (2561). พฤติกรรมการใช้สื่อของกลุ่มเจ็นเนอเรชั่น เอ็กซ์ และเจ็นเนอเรชั่น วาย. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม, 1(11), 59-65.
อัมพร จิรัฐติกร. (2559). บทบรรณาธิการ วัฒนธรรมสมัยนิยม: ความหมายและกระบวนทัศน์. วารสารสังคมศาสตร์, 28(2), 7-20.
เอื้อมพร หลินเจริญ. (2555). เทคนิคการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพ. วารสารการวัดผลการศึกษา, 17(1), 17-29.
Ancho, I., Calimbahin, G., Basal, M., & Dela Rosa, W. (2020). Education fever and other academic-related illnesses as diagnosed by the Thai movie “Bad Genius”. Thai Journal of East Asian Studies, 24(2), 20-34.
Anheier, H. K, & Isar, Y. R. (2011). Heritage, memory and identity. Sage.
Anheier, H. K. (2020). Cultures, values, and identities: What are the issues?. Global Perspectives, 1(1): 11755. https://doi.org/10.1525/001c.11755
Butsaban, K. (2019). How K-Pop Thai idols affect Koreans’ public perception of Thai people and multicultural families: The case of Blackpink’s Lisa. International Journal of East Asian Studies, 23(2). 418-438.
Carmona, M., Guerra, R., & Hofhuis, J. (2022). What does it mean to be a “citizen of the world”: A prototype approach. Journal of Cross-Cultural Psychology, 53(6), 547-569.
Charoensereechai, C., Nurittamont, W., Phayaphrom, B., & Siripipatthanakul, S. (2022). Understanding the effect of social media advertising values on online purchase intention: A case of Bangkok Thailand. Asian Administration and Management Review, 5(2), 1-11.
Danesi, M. (2006). Perspectives on youth culture. Pearson Education.
Daniel III, J. F., & Musgrave, P. (2017). Synthetic experiences: How popular culture matters for images of international relations. International Studies Quarterly, 61(3), 503-516.
Dusek, V. (2006). Philosophy of technology: An introduction. Blackwell.
Erlingsson, C., & Brysiewicz, P. (2017). A hands-on guide to doing content analysis. African Journal of Emergency Medicine, 7, 93-99.
Friedberg, A. L. (1994). The future of American power. Political Science Quarterly, 109(1), 1-22.
Galloway, L. (2018, July 2). The five countries that set world culture. BBC. https://www.bbc.com/travel/article/20180701-the-five-countries-that-set-world-culture
Gerbner, G. (1969). Toward ‘cultural indicators’: the analysis of mass-mediated public message systems. AV Communication Review, 17, 137-148.
Glicken, M. D. (2007). Social work in the 21st century: An introduction to social welfare, social issues, and the profession. Sage.
Hill, R. (1998). What sample size is ‘enough’ in internet survey research?. Interpersonal Computing and Technology: An Electronic Journal for the 21st Century, 6(3-4). http://cadcommunity.pbworks.com/f/what%20sample%20size.pdf
Hjarvard, S. (2008). The mediatization of society: A theory of the media as agents of social and cultural change. Nordicom Review, 29(2), 105-134.
Hoops, J. F., & Drzewiecka, J. A. (2017). Critical perspectives toward cultural and communication research. Oxford Research Encyclopedia of Communication. https://doi.org/10.1093/acrefore/9780190228613.013.175
Hymes, D. (1974). Foundations in sociolinguistics: An ethnographic approach. Tavistock Publications.
Kaasa, A., & Minkov, M. (2020). Are the world’s national cultures becoming more similar?. Journal of Cross-Cultural Psychology, 51(7-8), 531-550.
Kho Suet, N., Kee, C. P., & Ahmad, A. L. (2014). Mediatization: A grand concept or contemporary approach?. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 155, 362-367.
Lertchoosakul, K. (2021). The white ribbon movement: High school students in the 2020 Thai youth protests. Critical Asian Studies, 53(2), 206-218.
Lopattananont, T. (2021). The role of entertainment media in promoting culture: The case of Japanese cartoons and superhero TV series in 80s-90s Thai society. Manusya: Journal of Humanities, 24, 390-408.
Mankekar, P. (2015). Popular culture. In J. D. Wright (Ed.), International Encyclopedia of the Social & Behavioral Sciences (2nd ed., pp. 528-532). Elsevier.
Martin, J. N., & Nakayama, T. K. (2021). Intercultural communication in contexts (8th ed.). McGraw-Hill Higher Education.
McQuail, D. (2010). McQuail’s mass communication theory (6th ed.). Sage.
Meechunek, K. (2017). Using social media affecting lifestyle and social behaviors of generation Y in Bangkok metropolitan, Thailand. PSAKU International Journal of Interdisciplinary Research, 6(2), 103-110.
Nye, J. S. (2010). The future of American power: Dominance and decline in perspective. Foreign Affairs, 89(6), 2-12.
Phornprapha, J., & Podsatiangool, W. (2019). Beyond otaku community to global business: Manga in academia – a literature review. International Journal of East Asian Studies, 23(2), 400-416.
Pimentel, J. (2010). A note on the usage of Likert scaling for research data analysis. USM R&D, 18(2), 109-112.
Popping, R. (2015). Analyzing open-ended questions by means of text analysis procedures. Bulletin de Methodologie Sociologique, 128, 23-39. https://doi.org/10.1177/0759106315597389
Prasannam, N. (2019). The yaoi phenomenon in Thailand and fan/industry interaction. Plaridel Journal of Communiction, Media, and Society, 16(2), 63-89.
Roscoe, J.T. (1975). Fundamentals research statistics for behavioral sciences (2nd ed.). Holt Rinehart & Winston.
Sawangchot, V. (2016). Rebel without causes: The 1960s Thai pop music and Bangkok youth culture. Journal of Communication Studies, 3(2), 1-8.
Siriyuvasak, U. (2004). Popular culture and youth consumption: Modernity, identity and social transformation. In K. Iwabuchi (Ed.), Feeling Asian modernities transnational consumption of Japanese TV dramas (pp. 177-202). Hong Kong University Press.
Spencer-Oatey, H. (2012). What is culture?: A compilation of quotations. GlobalPAD Core Concepts. https://warwick.ac.uk/fac/soc/al/globalpad-rip/openhouse/interculturalskills_old/core_concept_compilations/global_pad_-_what_is_culture.pdf
Spencer-Oatey, H. (2021). What is culture?: A compilation of quotations for the intercultural field. Global People Consulting. https://globalpeopleconsulting.com/what-is-culture
Sumetchanthasiri, P., Polyiam, N., & Kraisin, I. (2020). Effect on social media: Its impacts on Thai education. Academic MCU Buriram Journal, 5(1), 248-261.
Thongprayoon, B., & Hill, L. B. (1996). U. S. mass media and Thai society. Intercultural Communication Studies, 5(1), 53-74.
Ting-Toomey, S., & Chung, L. C. (2012). Understanding intercultural communication (2nd ed.). Oxford University Press.
Tsirogianni, S., Sammut, G., & Park, E. (2014). Social values and good living. In A. C. Michalos (Ed.), Encyclopedia of Quality of Life and Well-Being Research (pp. 6187-6190). Springer.
U. S. News. (n. d.). Cultural influence. U. S. News. https://www.usnews.com/news/best-countries/influence-rankings
Valkenburg, P. M., & Oliver, M. B. (2019). Media effects: An overview. In M. B. Oliver, A. A. Raney, & J. Bryant (Eds.), Media effects: Advances in theory and research (4th ed., pp. 16-35). Routledge.
Van Acker, V. (2015). Defining, measuring, and using the lifestyle concept in modal choice research. Transportation Research Record, 2495(1), 74-82.
