Bangkok, a Healthy City: Srinakharinwirot University's Healthy Space and Creating a Healthy Lifestyle for Urban Dwellers
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
In the midst of a risky society, well-being is an important issue today that needs to be understood by relying on sociological and health science perspectives. Coupled with the risk factor of dwindling public spaces, urbanites are facing barriers to having a healthy space to express themselves with a healthy lifestyle during leisure time. This study was therefore conducted primarily by utilizing an autoethnography to understand the health lifestyle in the healthy space and lessons learned in the development of the healthy space of Srinakharinwirot University. The results show that a healthy lifestyle exists between relationships between social factors and health status recognition by assessing health status based on health sciences and based on free time in everyday life. The development of healthy space therefore seeks to be developed in response to a healthy lifestyle. This will require two important grants : spatial capital and human capital as important factors in the further development of healthy space.
Downloads
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
จิราพร เหล่าเจริญวงศ์. (2564). พื้นที่ศึกษาในมุมมานุษยวิทยา: มโนทัศน์และวิธีวิทยา. ใน ยุกติ มุกดาวิจิตร, และ ชัชชล อัจนากิตติ (บรรณาธิการ), มานุษยวิทยาพ้นมนุษย์ (น. 186-226). ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน).
ธนัช กนกเทศ. (2559). สังคมวิทยาสาธารณสุข. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยนเรศวร.
แผนงานสนับสนุนการสร้างเสริมคุณภาพชีวิตการทำงานองค์กรภาครัฐ สถาบันวิจัยสังคม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. (2562). HAPPY 8 หรือความสุข 8 ประการ. https://happy-worklife.com/detail?tool_id=43
พัชรินทร์ สิรสุนทร, วัชรพล พุทธรักษา, และกันตพัฒน์ อนุศักดิ์เสถียร. (2563). การโค้ชกับการสื่อสารเชิงสัญญะเพื่อปรับเปลี่ยนวิถีชีวิตของกลุ่มเสี่ยงโรคเบาหวานและความดันโลหิตสูง. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 20(2), 82-103.
ภาวิกา ศรีรัตนบัลล์, และ อภิวัฒน์ รัตนวราหะ. (2563). การตายในเมือง. สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.).
อดิศักดิ์ กันทะเมืองลี้. (2562). อะไรคือ ‘พื้นที่สาธารณะ’ กันแน่. https://theurbanis.com/public-realm/06/12/2019/204?fbclid=IwAR3m_Blai-p2YYIH98kX8LVirCorg1MsPC_lxgKekK6ykYWIB3YQX6xt2OI
อัมพร จิรัฐติกร. (2558). พื้นที่สาธารณะข้ามชาติ การเมืองเรื่องพื้นที่ของแรงงานอพยพไทใหญ่ในจังหวัดเชียงใหม่. ศูนย์วิจัยและบริการวิชาการ คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
Benkő, Z. (2017). Healthy Leisure and Leisureful Health: Introductory ‘State of the Art’. In Z. Benkő, I. Modi, & K. Tarkó (Eds.), Leisure, Health, and Well-being (pp. 1-8). Palgrave Macmillan.
Blaxter, M. (2003). Biology, Social Class and Inequalities in Health: Their Synthesis in “health capital”. In S. J. Williams, L. I. A. Birke, &, G. Bendelow (Eds.), Debating Biology: sociological reflections on health, medicine, and society (pp. 69-83). Routledge.
Chae, M., & Han, K. (2021). Differences in Health Behavior Profiles of Adolescents in Urban and Rural Areas in a Korean City. Healthcare, 2021(9), 282-289.
Chan, J. K. H., & Zhang, Y. (2021). Sharing Space: Urban Sharing, Sharing a Living Space, and Shared Social Spaces. Space and Culture, 24(1), 157-169. https://doi.org/10.1177/1206331218806160
Cockerham, W. C. (2020). Sociological Theories of Health and Illness. Routledge.
Fitzpatrick, K. M., & LaGory, M. (2003). “Placing” Health in an Urban Sociology: Cities as Mosaics of Risk and Protection. City & Community, 2(1), 33-46.
Larsen, J. (2014). (Auto) Ethnography and cycling. International Journal of Social Research Methodology, 17(1), 59-71.
Nutbeam, D. (2000). Health literacy as a public health goal: a challenge for contemporary health education and communication strategies into the 21st century. Health Promotion International, 15(3), 259-267.
World Health Organization. (2015). Healthy cities: good health is good politics: toolkit for local governments to support healthy. https://www.who.int/publications/i/item/WPR-2015-DNH-004
