Discourses of “COVID-19” in Kaihuaror’s KnowCovid Issue as Propagator of State Ideology
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article examines discourses about COVID-19 in the comics Kaihuaror’s KnowCovid issue published by the Thai government. Using Critical Discourse Analysis as a lens, the author demonstrates that there are six linguistic strategies being used in the publication: lexical selection syntactic patterns; rhetorical strategies of metaphor, retortion, and rhyming slogans; presupposition via cartoons; usage of visual language; and five strategies of humor: mockery, hyperbole, unexpected ending, faulty step, and linking irrelevant issues. Collectively, these linguistic elements construct and disseminate three principal ideologies that serve to propel the interest and status of the government: the state has effective control measures against COVID-19; citizens are a part of or are complicit in the COVID-19 problem and therefore, they have a duty to deal with it by complying with state measures and orders; and COVID-19 is an enemy that the nation can combat and handle.
Downloads
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล. (2563). โรคโควิด19 การติดเชื้อ การป่วย การดูแลรักษา การป้องกันการแพร่เชื้อและการ ติดเชื้อ. คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล.
จันทิมา อิงคพณิชกิจ. (2561). การวิเคราะห์ข้อความ. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ชุมพล อุ่นพัฒนาศิลป์. (2563). สุขภาพและสงครามภายใต้การนำทางของผู้เชี่ยวชาญด้านสาธารณสุข: การประสานกันของชุดความคิดและเครือข่ายตัวแสดงเพื่อการกำหนดนโยบายแก้ไขปัญหาการระบาดของไวรัสโคโรนา 2019 ในประเทศไทย.วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 16(2), 77-117.
นันทวรรณ ทองเตี่ยง. (2563). นัยแฝงในอารมณ์ขันผ่านนิตยสารขายหัวเราะ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ณัฐพร พานโพธิ์ทอง. (2556). วาทกรรมวิเคราะห์เชิงวิพากษ์ตามแนวภาษาศาสตร์ : แนวคิดและการนำมาศึกษาวาทกรรมในภาษาไทย. ภาควิชาภาษาไทย คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศิริพร ภักดีผาสุข. (2553). โครงการวาทกรรม “ความเป็นผู้หญิง” ในนิตยสารสุขภาพและความงามภาษาไทย (รายงานการวิจัย). ภาควิชาภาษาไทย คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุพรรษา ภักตรนิกร. (2562). กลวิธีการใช้ภาษาเพื่อสื่ออุดมการณ์การเมืองในการ์ตูนตลกรายสัปดาห์. วารสารมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 16(1), 91-111.
อิสระ เสรีวัฒนวุฒิ และอาทิตย์ ธรรมชาติ (บรรณาธิการ). (2563). KnowCovid : รู้ทันโควิด. ไซเบอร์พริ้นท์กรุ๊ป.
Fairclough, N. (1995). Media Discourse. Arnold.
Halliday, M. (1978). Language as social semiotic. Edward Arnold.
Hymes, D. (1974). Towards Ethhnographies of Communication. In Dell H. (ed.), Foundations in Sociolinguistics (pp. 3-27). University of Pennsylvania.
Van Dijk, Tuen A. (2006). Discourse and Manipulation. Discourse and Society, 17(2), 359-383.
Van Dijk, Tuen A. (2009). Critical Keywords in Literary and Cultural Theory. Palgrave Macmillan.
