การศึกษาคุณค่าด้านวรรณศิลป์ที่ปรากฏในนวนิยายชายรักชายของกัมพูชา

บทคัดย่อ

บทความนี้มุ่งศึกษาคุณค่าด้านวรรณศิลป์ที่ปรากฏในนวนิยายชายรักชายของกัมพูชาที่เขียนขึ้นระหว่าง พ.ศ. 2553-2565 จำนวน 11 เรื่อง ผลการศึกษาพบว่า นวนิยายชายรักชายของกัมพูชามีลักษณะเด่นคือ 1) มีการตั้งชื่อเรื่องโดยใช้กลวิธีเพื่อดึงดูดความสนใจ เช่น การใช้สัญลักษณ์ 2) มีโครงเรื่องแบบนวนิยายโรมานซ์ 3) ผู้เล่าเรื่องแบ่งได้เป็น 2 แบบ คือ แบบสัพพัญญู และแบบที่ใช้สรรพนามบุรุษที่ 1 คือ “ฉัน” เป็นผู้เล่า โดยจะเล่าสลับกันไปมาระหว่างพระเอก (Seme) กับนายเอก (Uke) 4) ฉาก ส่วนใหญ่เป็นเมืองพนมเปญและเสียมเรียบ ซึ่งเป็นเมืองที่มีความเจริญมากกว่าเมืองอื่น ๆ 5) ตัวละคร ตัวละครเอกจะแบ่งบทบาททางเพศอย่างชัดเจนระหว่างเกย์รุกทำหน้าที่เป็นพระเอกและเกย์รับทำหน้าที่เป็นนางเอก นอกจากนี้ตัวละครเอกอาจมีการลื่นไหลทางเพศได้ เช่น จากเดิมที่เคยมีแฟนเป็นผู้หญิงเปลี่ยนมาเป็นมีแฟนเป็นผู้ชาย ส่วนตัวละครปรปักษ์พบในตัวละครที่เป็นร่างตัวแทนของบิดาและตัวละครที่เป็นเพศหญิง 6) การใช้ภาษา พบการใช้ภาพพจน์และสัญลักษณ์เป็นจำนวนมาก เพื่อสร้างความงามทางวรรณศิลป์ 7) การใช้ภาพประกอบเพื่อช่วยเล่าเรื่อง และ 8) แนวคิดสำคัญ นำเสนอในประเด็นที่ว่า ความรักเป็นสิ่งสวยงาม และไม่ควรถูกตีกรอบด้วยความเป็นทวิลักษณ์เท่านั้น เพราะไม่ว่าเพศใด ๆ ก็สามารถรักกันได้ สิ่งที่สำคัญคือ คนทั้งคู่จะต้องเรียนรู้กัน มีความเข้าใจกัน รู้จักให้อภัย และแบ่งปันกัน เพื่อทำให้ความรักนั้นกลายเป็นรักแท้ที่ยั่งยืน สาเหตุที่ทำให้นวนิยายชายรักชายของกัมพูชาได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายในปัจจุบัน นอกเหนือจากปัจจัยภายนอก คือ สังคมเขมรเปิดใจยอมรับกลุ่ม LGBTQIAN+ มากขึ้นแล้ว ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ปัจจัยภายใน คือ คุณค่าทางด้านวรรณศิลป์ ที่ทำให้ผู้อ่านเกิดความบันเทิงนั้น เป็นแรงขับเคลื่อนที่สำคัญที่ทำให้วรรณกรรมประเภทนี้ดำรงอยู่ในปัจจุบันและงอกงามในอนาคต