รูปเคารพและความเชื่อเกี่ยวกับเทพเจ้าตือโป๊ยก่ายในประเทศจีนและสังคมจีนโพ้นทะเลในบริบทร่วมสมัย

Main Article Content

วุฒิพงษ์ ประพันธมิตร

บทคัดย่อ

“ตือโป๊ยก่าย” เป็นหนึ่งในตัวละครสำคัญจากวรรณกรรมเรื่องไซอิ๋วที่มีลักษณะนิสัยหลากหลายมิติ ทั้งในมิติของผู้ที่ภักดีต่อพระถังซำจั๋ง กล้าหาญในการต่อสู้กับปีศาจ ขณะเดียวกันก็มีมิติที่เจ้าเล่ห์ ขี้เกียจ และมักมากในกาม ความซับซ้อนของลักษณะนิสัยนี้จึงเปิดพื้นที่ให้ผู้คนได้จินตนาการและนำไปใช้เชิงความเชื่อ บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาตำนานเรื่องเล่า ศึกษารูปเคารพ ศึกษาบทบาทของความเชื่อ และวิเคราะห์ปรากฏการณ์ทางวัฒนธรรมของความเชื่อเกี่ยวกับเทพเจ้าตือโป๊ยก่ายในประเทศจีนและสังคมจีนโพ้นทะเล ผ่านการเก็บรวบรวมข้อมูลภาคสนามในพื้นที่ที่มีการบูชาเทพเจ้าตือโป๊ยก่ายรวมทั้งสิ้น 32 แห่ง โดยใช้แนวคิดอนุภาคและบทบาทหน้าที่ ผลการศึกษาพบว่า รูปแบบความเชื่อเกี่ยวกับเทพเจ้าตือโป๊ยก่ายมีความหลากหลายตามปัจจัยด้านภูมิศาสตร์ ตำนานและเรื่องเล่าท้องถิ่น ตลอดจนบริบททางสังคมและวัฒนธรรมของแต่ละพื้นที่ ซึ่งมีรูปเคารพปรากฏใน 2 กลุ่มคือ เทพเจ้าตือโป๊ยก่ายที่มีหน้าเป็นหมู และเทพเจ้าตือโป๊ยก่ายที่มีหน้าเป็นเทพหรือมนุษย์ นอกจากนี้ ยังพบบทบาทของความเชื่อใน 3 บทบาทสำคัญ คือ เทพชั้นรองที่สนับสนุนเทพอื่น ๆ เทพที่บันดาลโชคลาภในธุรกิจสีเทา และเทพที่บันดาลความอุดมสมบูรณ์ทางการเกษตร ผลการศึกษายังสะท้อนให้เห็นว่า การดำรงอยู่ของความเชื่อเกี่ยวกับเทพเจ้าในบริบทร่วมสมัยไม่ได้ขึ้นกับตำนาน เรื่องเล่า ความเก่าแก่ของรูปเคารพ หรือบทบาทหน้าที่เท่านั้น หากแต่ความเชื่อนี้ยังปะทะกับเงื่อนไขอื่น ๆ เช่น รูปแบบวัฒนธรรม เศรษฐกิจ กฎหมาย และวิถีชีวิตรูปแบบใหม่ที่เข้ามาเป็นตัวแปรทำให้ความเชื่อยังคงดำรงอยู่ ถูกลดทอน หรือถูกยกเลิกออกไปจากพื้นที่บูชา

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ประพันธมิตร ว. (2026). รูปเคารพและความเชื่อเกี่ยวกับเทพเจ้าตือโป๊ยก่ายในประเทศจีนและสังคมจีนโพ้นทะเลในบริบทร่วมสมัย. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 26(2), 286–317. https://doi.org/10.64731/jla.v26i2.293755
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กาญจนา แก้วเทพ. (2557). ศาสตร์แห่งสื่อและวัฒนธรรมศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 3). ภาพพิมพ์.

จรัสศรี จิรภาส. (2547). เห้งเจีย (ฉีเทียนต้าเสิ้ง): ลิงในวรรณกรรมที่กลายเป็นเทพเจ้า. มติชน.

รัตนพล ชื่นค้า. (2565). การนับถือตัวละครศักดิ์สิทธิ์จากเรื่องรามเกียรติ์ในสังคมไทย. อมรินทร์พริ้นติ้ง แอนด์ พับลิชชิ่ง.

ศิราพร ณ ถลาง. (2563). ทฤษฎีคติชนวิทยา : วิธีวิทยาในการวิเคราะห์ตำนาน-นิทานพื้นบ้าน (พิมพ์ครั้งที่ 4). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุกัญญา สุจฉายา. (2549). บทนำ: การศึกษาบทบาทหน้าที่ของคติชน. ใน สุกัญญา สุจฉายา (บรรณาธิการ), พิธีกรรม ตำนาน นิทาน เพลง : บทบาทของคติชนกับสังคมไทย (น. 1-10). โครงการเผยแพร่ผลงานทางวิชาการ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุรสิทธิ์ อมรวณิชศักดิ์. (2556). ปุนเถ้ากง: เทพ “เจ้าที่” จีนในสังคมไทย. ใน หนังสือรวมบทความวิชาการ การประชุมทางวิชาการจีนศึกษาระดับนานาชาติ ครั้งที่ 1: จีนภิวัฒน์ในมิติภาษา วรรณกรรม การสอน และวัฒนธรรมศึกษา (น. 28-49). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย.

สุรสิทธิ์ อมรวณิชศักดิ์. (2561). เจ้าพ่อเขาตก เทพารักษ์ไทยที่กลายเป็นเทพเจ้าจีน. ต้นฉบับ.

สุรสิทธิ์ อมรวณิชศักดิ์. (2565). การปะทะสังสรรค์ของคติขงจื่อ เต๋า พุทธในตัวละครหงอคงในวรรณกรรมไซอิ๋ว. ใน สุวรรณา สถาอานันท์ (บรรณาธิการ), พุทธธรรมพหุนิยม เล่ม 2: ร่างรวม ขงจื่อ หงอคง ฝ่าหลุนกง. (น. 265-345). มูลนิธิเพื่อการศึกษาประชาธิปไตยและการพัฒนา (โครงการจัดพิมพ์คบไฟ).

อู๋เฉิงเอิน. (2547). 西游记 [ไซอิ๋ว] (พิมพ์ครั้งที่4). โฆษิต 3.

Bascom, W. R. (1954). Four functions of folklore. The Journal of American Folklore, 67(266), 333-349.

Brose, B. (2018). The pig and the prostitute: The cult of Zhu Bajie in modern Taiwan. Journal of Chinese Religions, 46(2), 167-196. https://doi.org/10.1080/0737769X.2018.1507091

Malinowski, B. (1926). Myth in primitive psychology. Kegan Paul, Trench, Trubner & Co.

Radcliffe-Brown, A. R. (1952). Structure and function in primitive society. Free Press.

Stevens, K. (2000). Patron deity of prostitutes: Zhu Bajie. Journal of the Hong Kong Branch of the Royal Asiatic Society, 40, 195-196.

Thompson, S. (1946). The folktale. Dryden Press.

Fang Tao方韬. (2009). 山海经 (译注). 中华书局.

Jiao Si角斯. (2020). 宝岛搜神. 联经出版公司.

Lishi Heliu历史河柳. (2020, September 10). 云南保山八戒寺的传说. 163.com. https://www.163.com/dy/article/FM8IGIMJ0543MXFO.html

Ma Shutian马书田. (1992). 全像中国三百神. 江西美术出版社.

Shi Xingyun释星云. (2004). 佛教对 “民间信仰 ” 的看法. 普门学报, 24, 263-298.

Su Shanling苏珊玲. (2017). 心学视野下《西游记》中猪八戒形象探析. 陕西学前师范学院学报, 33(6), 96-99.

Tang Guozeng唐国增. (2014). 图说西游记与张掖. 甘肃文化出版社.

Wu Cheng’en吴承恩. (2024). 西游记/ (明) (重印版). 人民文学出版社.

Yuan Xingpei袁行霈. (2010). 中国文学概论 (增订本). 北京大学出版社.

Xia Lina夏丽娜. (2009). 简论猪八戒的喜剧性格 [硕士学位论文, 河北大学]. 河北大学.

Zhang Li, & Lan Qingqing张丽、蓝青青. (2018). 《西游记》中猪八戒形象在日本的接受与影响. 淮海工学院学报 (人文社会科学版), 16(7), 30-32.

Zhang Zhuping张祝平. (2014). 中国民间信仰的当代变迁与社会适应研究. 中国社会科学 出版社.

Zheng Zhenman郑振满. (1995). 神庙祭典与社区发展模式——莆田江口平原的例证. 史林, (1), 33-47.

Zhonghua Minguo Fawubu中华民国法务部. (2025, June 11). 社会秩序维护法. 全国法规资料库. https://law.moj.gov.tw/LawClass/LawSingle.aspx?flno=80&pcode=D0080067

Zhou Shujia周树佳. (2021). 香港诸神: 起源、庙宇与崇拜. 中华书局 (香港) 有限公司.

Zhu Lixia朱丽霞. (2010). 改造与宽容——《西游记》中猪八戒形象的塑造. 文学界, (7), 23-27.

Zhu Tianshun 朱天顺. (1964). 原始宗教. 上海人民出版社.