ปัญหาการล่ามตัวเลขในการล่ามจากภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาไทย : กรณีศึกษาการฝึกจดบันทึกด้วยตารางเปรียบเทียบหลักเลข
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้วิเคราะห์ปัญหาการล่ามตัวเลขจากภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาไทยและการจดบันทึก กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยเป็นนักศึกษาวิชาการแปลแบบล่ามรวม 25 คน ผลการวิจัยพบว่าผู้เรียนล่ามได้ถูกต้องเฉลี่ยรวมในระดับดีพอใช้ ปัญหาการล่ามตัวเลขมักพบตั้งแต่หลักล้าน ข้อผิดพลาดหลัก ได้แก่ หลักเลข การล่ามเพียงบางส่วน และล่ามตัวเลขบางตัวผิด สาเหตุหลักมาจากปัญหาการฟัง การจดจำ จดบันทึกและการแปลงหลักเลข แม้ผลทดสอบทางสถิติไม่พบว่ารูปแบบการจดบันทึกส่งผลต่อความถูกต้องในการล่าม อย่างไรก็ดี ผู้เรียนที่ได้คะแนนสูงมีการจดบันทึกด้วยตารางเปรียบเทียบหลักเลขมากกว่ารูปแบบอื่น ตารางเปรียบเทียบหลักเลขเป็นวิธีหนึ่งในการฝึกฝนการจดบันทึกและการล่ามตัวเลขจากภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาไทยของผู้เรียนชาวไทย
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กนก รุ่งกีรติกุล. (2566ก). ฝึกฝนกลยุทธ์ล่ามภาษาญี่ปุ่นเบื้องต้น. มหาวิทยาลัยศิลปากร, คณะอักษรศาสตร์, ภาควิชาภาษาปัจจุบันตะวันออก.
กนก รุ่งกีรติกุล. (2566ข). การวิเคราะห์ข้อมูลสะท้อนกลับจากผู้เรียนเพื่อพัฒนาการเรียนการสอนวิชาการแปลแบบล่ามภาษาญี่ปุ่น. วารสารอักษรศาสตร์และไทยศึกษา, 45(2), 1-19.
กนกพร นุ่มทอง. (2564). การศึกษาแนวทางการจดบันทึกในงานล่ามจีน-ไทย ไทย-จีนในส่วนที่เกี่ยวข้องกับตัวเลข. มนุษยศาสตร์สาร, 22(1), 52-64.
กนกวรรณ เลาหบูรณะกิจ คะตะกิริ, บุษบา บรรจงมณี, พัชราพร แก้วกฤษฎางค์, สุณีย์รัตน์ เนียรเจริญสุข, และ สมเกียรติ เชวงกิจวณิช. (2557). ศาสตร์ภาษาญี่ปุ่นที่ควรรู้. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เซเลสโกวิตช์, ดี. (2565). การแปลแบบล่ามในการประชุมระหว่างประเทศ: ปัญหาเรื่องภาษาและการสื่อสาร (ศศี จันทร์ประพันธ์, ผู้แปลและวิเคราะห์เพิ่มเติม). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ณรงค์ศักดิ์ พิชญพิศุทธิ์. (2567). ความคิดเห็นของผู้เรียนต่อการใช้คลิปข่าวจาก YouTube ช่องข่าวญี่ปุ่นในการฝึกแปลแบบล่ามพูดตามจากภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาไทย. วารสารเครือข่ายญี่ปุ่นศึกษา, 14(1), 148-166.
ณัฏฐิรา ทับทิม. (2565). ปัญหาการล่ามภาษาญี่ปุ่นเฉพาะทางในสายงานอุตสาหกรรมผ่านการวิเคราะห์เชิงภาษาศาสตร์: กรณีศึกษาการล่ามในสถานการณ์จำลองสายงานอุตสาหกรรม. วารสารเครือข่ายญี่ปุ่นศึกษา, 12(2), 147-166.
ทิพย์สิริ กาญจนวาสี และ ศิริชัย กาญจนวาสี. (2564). วิธีวิทยาการวิจัย (พิมพ์ครั้งที่ 3). พิมพ์ทันใจ.
ธารทิพย์ แก้วทิพย์. (2545). การแปลแบบล่าม: แนวคิดเชิงทฤษฎีและวิธีปฏิบัติ. วารสารศิลปศาสตร์, 2(10), 26-42.
นันท์ชญา มหาขันธ์. (2556). รายงานวิจัย การทำงานภายใต้วัฒนธรรมที่แตกต่าง: ปัญหาและความคาดหวังของบริษัทญี่ปุ่น. คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.
บุญชม ศรีสะอาด. (2539). การแปลผลเมื่อใช้เครื่องมือรวบรวมข้อมูลแบบมาตราส่วนประมาณค่า. วารสารการวัดผลการศึกษามหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 2(1), 64-70.
บุญชู ตันติรัตนสุนทร. (2552). ล่ามอาชีพ. บ้านพระอาทิตย์.
บุษบา บรรจงมณี. (2547). รายงานการศึกษาความต้องการใช้งานล่ามภาษาญี่ปุ่น-ไทยและแนวทางพัฒนาการสอนวิชาการแปลแบบล่าม. วารสารมนุษยศาสตร์, 12, 12-26.
บุษบา บรรจงมณี. (2549). ทางลัด...สู่ล่าม Tsuuyaku e no michi. สำนักพิมพ์ภาษาและวัฒนธรรม.
พัชยา โสภณสิทธิพงศ์. (2560). การเปลี่ยนแปลงของสภาวะการทํางานกับการลาออกจากงานของล่ามภาษาญี่ปุ่นในบริษัทญี่ปุ่นเขตนิคมอุตสาหกรรมภาคเหนือ จังหวัดลําพูน. วารสารญี่ปุ่นศึกษาฉบับพิเศษ 2560, 172-185.
มธุรส แพทย์ชีพ และ Shinohara Nobuaki. (2562). ปัญหาการสื่อสารของชาวญี่ปุ่นในการเข้ารับบริการในโรงพยาบาลรัฐของไทย. วารสารภาษา ศาสนา และวัฒนธรรม, 8(1), 41-268.
รัชนี ปิยะธำรงชัย. (2561). บทบาทและปัญหาความแตกต่างทางวัฒนธรรมในการทำงานของล่ามภาษาญี่ปุ่นชาวไทยภายใต้บริบท “ความเป็นญี่ปุ่น”: กรณีศึกษาบริษัทญี่ปุ่นในนิคมอุตสาหกรรมของไทย. วารสารภาษา ศาสนา และวัฒนธรรม, 7(2), 51-90.
วรรณิดา ยืนยงค์ และ สมเกียรติ เชวงกิจวณิช. (2562). บทบาทหน้าที่ของล่ามและปัญหาการล่ามภาษาญี่ปุ่นชาวไทยในโรงงานอุตสาหกรรมของประเทศไทย. ใน จันทิมา อังคพณิชกิจ (บรรณาธิการ), รายงานสืบเนื่องการประชุมวิชาการบัณฑิตศึกษาระดับชาติ สรรพศาสตร์สรรพศิลป์ ประจำปี 2562 (น. 441-461). คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ศศี จันทร์ประพันธ์. (2559). การแปลตัวเลขในการล่ามการประชุมไทย-อังกฤษ. วารสารภาษาและภาษาศาสตร์, 35(1), 61-77.
สมเกียรติ เชวงกิจวณิช และ กนกวรรณ เลาหบูรณะกิจ คะตะกิริ. (2568). การสำรวจภูมิทัศน์งานวิจัยด้านภาษาญี่ปุ่นในประเทศไทย. วารสารศิลปศาสตร์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 25(1), 26-53.
สิริขวัญ สงวนผล. (2555). ญี่ปุ่นกับการให้บริการล่ามทางการแพทย์เพื่อผู้ป่วยชาวต่างชาติ. วารสารญี่ปุ่นศึกษา, 29(2), 92-107.
สุภางค์ จันทวานิช. (2549). วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Albl-Mikasa, M. (2006). Reduction and expansion in notation texts. In G. A. Heidrun (Ed.), Text and Translation, Theory and Methodology of Translation (pp. 195-214). Narr. https://www.researchgate.net/publication/273804649_2006_Reduction_and_expansion_in_notation_texts
Albl-Mikasa, M. (2008). (Non-) Sense in note-taking for consecutive. Interpreting International Journal of Research and Practice in Interpreting, 10(2), 197-231. https://doi.org/10.1075/intp.10.2.03alb
Chanprapun, S. (2020). Directionality effects on accuracy in English-Thai consecutive interpreting of quantity numbers. LEARN Journal: Language Education and Acquisition Research Network Journal, 13(2), 80-92.
Chen, S. (2016). Note-taking in consecutive interpreting: A review with special focus on Chinese and English literature. The Journal of Specialised Translation, 26, 151-171.
Gile, D. (2012). Basic concepts and models for interpreter and translator training (Rev. ed., K. Tanabe, M. Nakamura, & J. Matsunawa, Trans.). Misuzu Shobo. (Original work published 1995). (in Japanese)
Her, H. L. (2001). Notetaking in basic interpretation class: An initial investigation. Studies of Translation and Interpretation, 6, 53-77.
Ilg, G., & Lambert, S. (1996). Teaching consecutive interpreting. Interpreting, 1(1), 69-99.
Komatsu, T. (2022). Tsuuyaku no gijutsu (13th ed.). Kenkyusha. (in Japanese)
Miller, G. A. (1956). The magical number seven, plus or minus two: Some limits on our capacity for processing information. Psychological Review, 63(2), 81–97. https://doi.org/10.1037/h0043158
Morishita, M. (2018). Tsuuyaku kurasu ni okeru noototeikingu no shidou-moderunooto to jibun no nooto no hikaku wo chuushin ni. Gengogakushuu to kyouikugengo gaku, 2017, 97-102. (in Japanese)
Nishikito, E. (2017). An analysis of the teamwork between doctors and medical interpreters: Derived from simulated consultations mediated by Japanese-Thai interpreters. JSN Journal, 7(3), 186-203.
Pöchhacker, F. (2010). Interpreting studies. In Y. Gambier & L. van Doorslaer (Eds.), Handbook of translation studies (Vol. 1, pp. 158–172). John Benjamins.
Sekine, M. (2019). Doujitsuuyaku koko dake no hanashi purotsuuyakusha no nootojutsu koukai. ALC PRESS. (in Japanese)
Setton, R. (2002). Revisiting the classics Seleskovitch: A radical pragmatist before her time. The Translator, 8(1), 117-124.
Someya, Y. (2005). Tsuuyaku noototeikingu no riron no tame no shiron- ninchigengotekikousatsu. Tsuuyaku kenkyuu, 5, 1-29. (in Japanese)
Someya, Y. (2017). Consecutive notetaking and interpreter training. Routledge.
Takada, Y., & Mao, Y. (2018). Nitchuu chuunichi tsuuyaku toreeningu. Taishukan. (in Japanese)
Takeda, K. (2021a). Tsuuyaku to wa nanika. In K. Torikai (Ed.), Yawaraka akademizumu - Wakaru shiriizu yoku wakaru honyakutsuuyakugaku (pp. 156-157). Minerva Shobou. (in Japanese)
Takeda, K. (2021b). Doryoku moderu. In K. Torikai (Ed.), Yawaraka akademizumu- Wakaru shiriizu yoku wakaru honyakutsuuyakugaku (pp. 160-161). Minerva shobou. (in Japanese)
Yamada, H. (2018). Validity of note-taking for new consecutive interpreting learners: An empirical study of university interpretation courses. Theory and Practice in Language Studies, 8(11), 1387-1396. http://dx.doi.org/10.17507/tpls.0811.02
Yamamoto, K. (2020). Job needs and task analysis of Japanese-speaking Thai translators and interpreters: Implications for Japanese language education. Humanities, Arts and Social Sciences Studies, 20(10), 65-89.
